ตอนที่ 2 ความอบอุ่นที่หายไป

ตอนที่ 2

ความอบอุ่นที่หายไป

นับตั้งแต่วันนั้นธาวินก็ไม่คิดจะพูดกับรดาอีกเลย ไม่ทักไม่ยิ้มหรือไม่แม้แต่จะมองหน้าของเธอด้วยซ้ำ เคยมีบางครั้งที่เธอและเขาต้องเผชิญหน้ากัน แต่เขาก็แกล้งทำเป็นมองผ่านเธอไปเหมือนไม่มีตัวตน

ท่าทีเย็นชาของเขาทำให้รดารู้สึกเจ็บปวดใจทุกครั้ง เธอรู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาแสดงออกมา มันเป็นเพราะผลจากคำตอบของเธอในวันนั้นและหากอยากให้เขากลับมาเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธออีกครั้งเธอก็รู้เหมือนกันว่าต้องทำอย่างไร เพียงแต่...

เธอเลือกที่จะไม่ทำ

"พี่วิน รดาอยากดูหนังเรื่องนี้ พาไปดูหน่อยนะคะ"

เสียงหวานใสของนักศึกษาปีที่หนึ่งเอ่ยบอกชายหนุ่มที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการทำรายงานในชั้นปีสุดท้ายของการเป็นนักศึกษา ซึ่งไม่ว่าเวลาไหนหากเขาเคร่งเครียดอยู่กับอะไรสักอย่างโดยเฉพาะเรื่องการเรียนด้วยแล้วจะไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขาเลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้นสาวน้อยคนพิเศษของเขาคนนี้คนเดียวเท่านั้นที่เขายอมให้เธอมาวุ่นวายกับเขาได้ทุกเวลา

"อยากดูเหรอ"

ธาวินปรายสายตาไปมองภาพโปสเตอร์หนังที่รดายื่นมาให้ดูแวบหนึ่งแล้วหันมาสนใจกับหน้าคอมต่อ พร้อมกับเอ่ยถามเสียงนุ่มกับหญิงสาว

"ค่ะ" 

"อ้อนก่อนสิ"

เขาชอบให้เธอทำเสียงออดอ้อนน่ารักใส่เขาเพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาเป็นคนที่สำคัญกับเธอ 

รดา อมยิ้มแก้มป่องและยอมทำตามอย่างว่าง่าย "พี่วินขา พารดาไปดูหนังหน่อยน้าาาา" รดาเอียงคอก้มลงชิดใบหน้าหล่อ จนได้เห็นว่าเขายิ้มกับการออดอ้อนออเซาะของเธอ

"ยัง อ้อนมากกว่านี้อีก" 

"พี่วินของรดา พารดาไปดูหนังหน่อยน้าาา นะคะ" 

ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มกว้างออกกว่าเก่า จ้องหน้างาม ๆ ของน้องสาวคนสวยที่โน้มตัวเอาหน้ามาบังหน้าจอคอมไว้จนมิด สองนิ้วบีบจมูกของสาวน้อยแล้วส่ายไปมา

"อ้อนขนาดนี้ไม่พาไปไม่ได้แล้วมั้ง ไปเตรียมตัวอีกสิบนาทีพี่พาไป" 

"เย้! พี่วินน่ารักที่สุดเลย" รดายิ้มดีใจ ก่อนจะตั้งท่าจะวิ่งออกจากห้องนอนของธาวิน

"เดี๋ยว" ธาวินเรียกให้หญิงสาวหยุดฝีเท้าลงก่อนที่จะถึงประตูห้อง

"คะ" 

"ห้ามทำเสียงอ้อนแบบนี้กับใครอีกนอกจากพี่คนเดียว เข้าใจไหม"

"ค่าาาา รดาจะอ้อนแต่พี่วินคนเดียวไปตลอดชีวิตเลย..."

คำสั่งห้ามของเขาที่เธอก็ถือปฏิบัติตามมาตลอด แต่ถึงตอนนี้แม้เธออยากจะอ้อนเขามากแค่ไหนก็คงทำไม่ได้แล้ว เพราะแม้แต่ตอนนี้ที่เขากำลังสวมแหวนหมั้นให้เธออย่าว่าแต่รอยยิ้มเลย แม้แต่เพียงหางตาที่คิดจะมองมา เธอก็แทบจะไม่เห็นมันด้วยซ้ำ

เสียงแขกเหรื่อที่มาร่วมพิธีหมั้นพร้อมกับคำชื่นชมในความสวยหล่อเหมาะสมกันของคู่หมั้นทั้งสองสงบเงียบลงไปตั้งแต่เวลาบ่ายแก่ ๆ พร้อมกับที่ร่างของคู่หมั้นหนุ่มหล่อของเธอก็หายออกไปจากบ้านด้วยเช่นกัน

"รดา ขึ้นไปพักผ่อนหน่อยไหม" ตุลธรเอ่ยถามหญิงสาวที่ยืนหน้าเศร้าอยู่กลางบ้าน เพ่งชะเง้อมองไปทางประตูเมื่อเห็นรถคันหรูของ           ธาวินขับออกไป

"นั่นสิลูก ป้าว่าขึ้นไปนอนพักสักหน่อยเย็น ๆ พี่เขาก็คงจะกลับ" นารีพูดขึ้นอย่างกับรู้ความคิดของหญิงสาว ผู้หญิงที่ทั้งสวย น่ารักและเพียบพร้อมไปทั้งรูปร่างนิสัยอย่างนี้ ทำไมลูกชายของเธอยังปฏิเสธได้ลงคอ

"ค่ะคุณลุงคุณป้า งั้นรดาขอตัวก่อนนะคะ" รดาส่งยิ้มเจื่อนให้สองสามีภรรยา ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดบ้านไปยังชั้นบน

รถสีดำคันหรูขับมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ที่เขาคุ้นเคย หลังจากจบพิธีหมั้นธาวินก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและขับรถมาที่นี่เพราะนัดสำคัญที่เขาได้นัดกับผู้หญิงอีกคนไว้ และเป็นผู้หญิงที่เขาคิดว่าเธอจะเป็นเจ้าสาวของเขาในอนาคต เพียงแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันพังลงไปจากความคิดแล้วทั้งหมดและธาวินเองก็ยังไม่ได้บอกเรื่องที่เขาต้องหมั้นและแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนให้เธอได้รับรู้ และวันนี้คือวันที่เขาจะบอกกับเธอ

"หน้าบึ้งมาอีกแล้วนะคะ ทำไมช่วงนี้วินหน้าบึ้งมาหาพรีมตลอดเลยคะ?" กิรณาถามเมื่อเห็นใบหน้าบูดบึ้งของชายหนุ่มที่เธอคบหามาสองปีกว่า

ตลอดเวลาที่กิรณาและธาวินคบหากันเธอก็แทบจะไม่เคยเห็นว่าเขาจะตื่นเต้นดีใจเวลาที่เจอหน้าเธอเหมือนคนอื่น ๆ ที่เป็นแฟนกันอยู่แล้ว ชายหนุ่มจะมีสีหน้าเรียบเฉยเสียมากกว่า หากเพื่อน ๆ ในกลุ่มไม่เชียร์ให้คบหากันเธอกับเขาก็คงเป็นได้แค่เพื่อนร่วมชั้นในสมัยเรียนกันเท่านั้น

แต่ถึงเมื่อก่อนธาวินจะมีแต่สีหน้านิ่งเฉยและอาจจะบูดบึ้งบ้างแต่ก็ไม่เท่ากับครั้งนี้ที่เขาดูจะอารมณ์เสียมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

"พรีมเสร็จหรือยังจะได้ไปกันเลย" ธาวินเลี่ยงที่จะตอบคำถามเพราะไม่ว่าจะตอบไปตามจริงหรือจะหาเหตุผลสวยงามแค่ไหนมาโกหกมันก็ไม่ทำให้เขาสบายใจขึ้นอยู่ดี ในเมื่อวันนี้เขากำลังจะตัดสัมพันธ์กับเธอ

"ค่ะ พรีมขอไปหยิบกระเป๋าแป๊บนึงค่ะ" 

"อืม" 

สาวสวยที่ธาวินคบหามานานถึงสองปี เธอไม่เพียงแต่หน้าตาสวยแต่ทั้งจิตใจและนิสัยทุกอย่างของเธอก็สวยงามไม่แพ้ใบหน้า ถึงแม้เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าที่ตกลงคบกับเธอจะเป็นเพราะความรักหรือเปล่า แต่เขาก็ยังคบกับเธอมาจนถึงตอนนี้ ด้วยเพราะเธอเองก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะดีกับเขามากเสียด้วยซ้ำ และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่อยากทำให้เธอต้องเสียใจ

แต่สิ่งที่เขากำลังคิดจะทำมันก็เป็นทางที่ดีที่สุด ที่จะทำให้เธอไม่ต้องมาเสียเวลากับคนที่กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอย่างเขา