ตอนที่ 12 หลักฐาน

ตอนที่ 12

หลักฐาน

ออด! ออด!

เสียงกดออดจากหน้าบ้านปลุกให้ชายหนุ่มที่เพิ่งจะหลับตาพักผ่อนไปได้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนตื่นขึ้น 

ใบหน้าหล่องัวเงียด้วยอาการของคนที่นอนไม่เต็มอิ่ม บวกกับเมื่อคืนที่เขาหมดแรงไปเยอะพอสมควร ธาวินหันหน้ามองคนที่ยังนอนหลับตานิ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าทำอะไรกับเธอไปเมื่อคืน ร่างของเธอยังเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่ม เสื้อผ้าหล่นกองกระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องก็เป็นเพราะฝีมือของเขาเองทั้งนั้น เพียงแต่เขาแค่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไปได้อย่างไร ไฟตัณหาที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้กับคนอย่างเธอยิ่งทำให้เขาสงสัยตัวเอง 

หรือว่าเขาไม่ได้คิดว่าเธอเป็นแค่น้องสาว 

ธาวินครุ่นคิดหนัก จนหาคำตอบให้กับตัวเองได้แค่ว่า น้องสาว คำนี้หมดไปจากความคิดของเขาตั้งแต่วันที่เธอตอบตกลงเรื่องแต่งงานแล้วและเรื่องที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะอารมณ์ใคร่เท่านั้น 

"แค่ความต้องการตามธรรมชาติ ไม่มีอย่างอื่น" ธาวินพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะก้มหยิบกางเกงของตัวเองที่หล่นอยู่ข้างเตียงขึ้นมาใส่ 

ออด! ออด! ออด!  

เสียงออดประตูดังขึ้นติด ๆ กันอีกหลายครั้ง

"ใครมาแต่เช้าวะ" ธาวินสบถออกมาอย่างหัวเสีย มือหนาลากผ้าห่มขึ้นคลุมร่างของคนที่ยังไม่รู้สึกตัว แล้วก้มลงหยิบเสื้อของตัวเองมาใส่ก่อนจะเดินออกไป

ร่างสูงเปิดประตูออกมาจากในบ้าน ธาวินอยู่ในสภาพหน้าขรึม มุ่นคิ้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิงด้วยเพราะเพิ่งตื่นนอน อยากรู้นักว่าใครที่มาบ้านคนอื่นแต่เสียมารยาทกดกริ่งรัวหลายครั้งจนทำให้เขาอารมณ์เสียแต่เช้า

"แม่"

ธาวินเปล่งเสียงเรียกด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่มายืนอยู่หน้าประตูรั้ว 

เขาลืมไปได้อย่างไรว่าวันนี้แม่เขาจะมาเยี่ยมรดา

"ใช่ แม่เองทำอะไรอยู่ นิ่มกดกริ่งเรียกตั้งนานถึงเพิ่งจะออกมา แต่ดูจากสภาพคงเพิ่งลงมาจากที่นอนล่ะสิ"

จากอาการที่งัวเงียเหมือนคนที่ยังไม่ตื่นดี แต่ตอนนี้เขากลับตื่นเต็มตัวยิ่งกว่าคนที่นอนมาทั้งวันเสียอีก เมื่อทั้งแม่และป้านิ่มคนรับใช้ที่บ้านมาเยือนถึงที่ในตอนที่เขายังไม่พร้อม 

แล้วอีกอย่างอีกคนที่อยูู่ในบ้านก็ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้น 

"อ้าว เปิดประตูสิ หรือจะให้แม่ปีนเข้าไป"

"ครับ"   

"กี่โมงกี่ยามแล้ว ยังไม่ตื่นอีก" นารีบ่นลูกชายระหว่างที่เดินเข้าไปในบ้าน ถึงจะเป็นวันหยุดแต่ปกติธาวินก็ไม่ตื่นสายขนาดนี้อย่างมากก็ไม่เกินแปดโมงเช้า แต่นี่ปาเข้าไปจะสิบโมงยังสะลึมสะลืออยู่เลย

"หนูรดาล่ะ น้องอยู่ไหน" นารีหันมาถามลูกชายเมื่อไม่เห็นร่างของหญิงสาวที่ธาวินบอกตั้งแต่เมื่อวานว่าไม่สบาย

"รดา...อยู่ในห้องครับ" ธาวินตะกุกตะกักตอบ จะให้บอกว่าไม่อยู่บ้านก็คงไม่ได้ ก็เมื่อวานเขาเพิ่งบอกไปว่าเธอไม่สบาย

"ยังไม่หายดีสินะ แม่จะเข้าไปดูน้องหน่อย"

"เอ่อ แม่ครับ ผมว่าให้รดานอนพักก่อนดีกว่าครับ เธอเพิ่งจะได้นอนไปไม่นาน" เขาไม่ได้โกหกก็กว่าที่เขาจะยอมให้เธอนอนก็เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เอง 

"แม่ไม่ได้จะไปปลุกน้องซะหน่อย แค่อยากไปดูอาการเฉย ๆ ถอยสิ" นารีออกเสียงสั่งลูกชายตัวโตที่อายุอานามก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่พุ่งมายืนขวางหน้าอย่างกับเด็กตัวเล็ก ๆ

"แต่ผมว่า..."

"ตาวิน ถอย"  

คำสั่งเด็ดขาดที่มาพร้อมกับน้ำเสียงดุ ๆ ทำให้ธาวินต้องยอมสละร่างหลีกออกจากการกีดขวาง 

"พาแม่ไปห้องหนูรดาด้วย"

"ครับ"

"นิ่ม ต้มข้าวต้มหน่อยนะ หนูรดาตื่นมาจะได้กิน" 

"ค่ะ คุณผู้หญิง"  

"นำไปสิ" สั่งงานสาวใช้เสร็จนารีก็เดินตามร่างของลูกชายที่ก้าวเท้าเดินช้าว่าปกติที่เป็น 

มือหนาหมุนลูกบิดประตูห้องช้า ๆ แค่นึกว่าเสื้อผ้าของรดายังหล่นอยู่ตรงปลายเตียงก็แทบอยากจะมีวิชาล่องหนหายตัวเพื่อเข้าไปเก็บแล้วใส่ให้เจ้าของร่างเสียก่อน

แต่คงไม่ทันการ เพราะแม่ของเขาผลักบานประตูแล้วเข้าไปในห้องของรดาก่อนแล้ว

"โถ ยังนอนหลับนิ่งเลย คงจะป่วยหนักน่าดู" นารีพูดกับร่างบางที่ยังหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่ม โชคดีที่พอเปิดประตูมาก็เจอกับด้านข้างของเตียงแทนที่จะเป็นปลายเตียง นารีจึงไม่เห็นว่าชุดนอนสีหวานของคนป่วยนั้นยังกองอยู่ที่พื้นห้อง

แต่โชคไม่ดีก็ตอนนี้แหละ...

"แม่ครับ..." ธาวินพุ่งเข้าไปคว้าชายผ้าห่มที่นารีกำลังจะเปิดออกจากร่างของรดา ก่อนจะวางห่มให้คนป่วยเหมือนเดิม

"ทำไมตาวิน แม่จะจับตัวน้องดูว่าร้อนมากไหม"

"ผมว่าไม่ต้องก็ได้ครับ เดี๋ยวรดาจะตื่น"

"แกนี่นะ อยู่บ้านยังไงถึงปล่อยให้น้องป่วยหนักขนาดนี้ได้"

เมื่อลูกชายมาขวางทาง นารีจึงหันไปจัดผ้าห่มคลุมส่วนของร่างกายที่โผล่ออกมานอกผ้าห่มแทน แต่...ก่อนที่จะห่มผ้าให้ตรงปลายเท้าขาวเล็กที่โผล่ออกมา สายตาของหญิงวัยกลางคนก็เหลือบไปเห็นกับชุดสีหวานผ้ามันลื่นที่หล่นไม่เป็นท่าอยู่ตรงปลายเตียง

ชุดนั่นคงไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ลูกชายของเธอพยายามปิดบังร่างบางนั้นเอาไว้ใช่ไหม

"ตาวิน" น้ำเสียงเข้มต่ำเรียกชื่อลูกชายตัวดี พร้อมกับสายตาที่จ้องมองมาอย่างคาดคั้น และที่สำคัญในมือยังยกชูชุดนอนสีสวยขึ้นให้ลูกชายดู 

ธาวินหน้าซีดเผือด ในเมื่อหลักฐานคามือขนาดนั้นก็คงปกปิดอะไรไม่ได้อีก

"ออกไปรอข้างนอก แม่ใส่เสื้อผ้าให้น้องเสร็จจะตามออกไป"