ตอนที่ 13 เมีย

ตอนที่ 13

เมีย

"จดทะเบียนเหรอครับ" ข้อบังคับที่แม่ของเขายื่นมาให้ เมื่อล่วงรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน 

"ใช่ ในเมื่อน้องยังเรียนไม่จบ แกก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่แกทำด้วยการจดทะเบียนกับน้องก่อน ช่วยไมได้นี่แกอยากไม่ห้ามตัวเองก็ต้องยอมรับผลของมัน"

"แต่อีกปีกว่าผมก็จะต้องแต่งงานกับรดาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมต้องให้จดทะเบียนก่อนด้วย อีกอย่างหลังแต่งงานเรื่องอย่างนี้ก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี"

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องอย่างนี้ระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้ได้แน่ แต่หลังจากที่มันเกิดไปแล้วเมื่อคืนเขาก็รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด 

"แต่ฉันถือว่าเรื่องที่แกทำลงไป เป็นการเอาเปรียบหนูรดาก่อนถึงเวลาที่สมควร เป็นลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับสิ" 

จะว่าไปนารีก็ไม่ได้โกรธอะไรลูกชายของตัวเองมากมาย ออกจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น เพราะมันทำให้ลูกชายของเธอไม่สามารถดิ้นหนีจากลูกสะใภ้คนที่เธอหมายมั่นปั้นมือไปได้ 

ใบทะเบียนสมรสสองใบวางคู่กันอยู่บนโต๊ะตรงหน้า รดานิ่งมองชื่อของเขาและเธอที่อยู่บนกระดาษทั้งสองใบ หลังจากเธอหายป่วย ธาวินก็พาเธอไปจดทะเบียนสมรสทันที เธอรู้แค่ว่าเป็นคำสั่งของนารี แต่ไม่รู้เรื่องรายละเอียด 

เธอคงจะดีใจกว่านี้ ถ้ากระดาษทั้งสองใบนี้ได้มาเพราะความต้องการของธาวินไม่ใช่เพราะคำบังคับของผู้เป็นแม่ของเขา

หลังจากวันที่ธาวินพาเธอไปจดทะเบียนสมรส เขาก็ไม่เคยมาที่บ้านของเธออีก เกือบสามอาทิตย์ที่เขาหายหน้าไปเฉย ๆ ไม่มีการติดต่อหรือถามหา รดาได้แต่คิดว่าเขาคงจะงานยุ่งเพื่อปลอบใจตัวเอง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าความจริงแล้วเขาคงไม่อยากเจอหน้าเธอ

"สิ่งที่รดามอบให้พี่ไป คงไม่สามารถทำให้พี่วินรักรดาได้ใช่ไหมคะ"   

หญิงสาวพูดขึ้นอย่างเหม่อลอย คืนนั้นคงจะเป็นคืนเดียวที่เขาอ่อนโยนกับเธอทั้งแววตาและคำพูด เพราะหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยได้เห็นแววตาแบบนั้นจากเขาอีก แม้กระทั่งตอนที่เขาพาเธอไปจดทะเบียนสมรส

ออด!  ออด! 

เสียงกดกริ่งที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ ใบหน้างามเผยยิ้มขึ้นเมื่อคิดว่าคงเป็นเขาคนที่เธอกำลังคิดถึง 

หลังจากที่เอกสารสำคัญทางกฎหมายไว้ในลิ้นชัก ร่างบางก็ตรงมาที่หน้าบ้านทันที

"ภัทร" เสียงแห่งความผิดหวังเรียกชื่อชายหนุ่มที่ยืนส่งยิ้มอยู่หน้าประตูรั้ว รดาฝืนยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อเปิดประตูให้แขกผู้มาเยือนเข้ามาในบ้าน

"ทำกำแพงตั้งแต่เมื่อไหร่ ครั้งที่แล้วภัทรมายังไม่มีเลย"

"อืม ทำสักพักแล้วล่ะ แล้ววันนี้ว่างเหรอถึงมาหารดาได้" รดาถามพลางวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะตรงหน้าที่นั่งของชายหนุ่ม

"ก็ว่างแหละแต่ไม่นาน เลยแวะมาคุยกับรดาพลาง ๆ  จริงสิ เดือนหน้าเราจะไปเรียนต่อเมืองนอกแล้วล่ะ คงไม่ได้เจอรดาอีกนานเลย"

ภัทรนับว่าเป็นเพื่อนชายคนเดียวในห้องที่ค่อนข้างสนิทกับรดา ตั้งแต่ข่าวเรื่องครอบครัวของรดาแพร่กระจายออกไป ภัทรก็เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่คอยให้กำลังใจรดามาตลอด และไม่เคยทับถมหรือมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ อย่างที่คนอื่นทำ

"อ้าวเหรอ ทำไมล่ะ"

"พอดีแฟนเราไปเรียนที่อเมริกาน่ะ เราก็เลยตามไปด้วย" 

"อ้อ ติดแฟนว่างั้น"

"ว่าที่ภรรยาเลยนะ"

 รดายิ้มหัวเราะกับความน่ารักของภัทรเวลาที่พูดถึงแฟนสาว ลึก ๆ เธอก็อยากได้รับความรักแบบนี้จากคนที่เพิ่งเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอบ้าง

"รดาล่ะ อยากไปเรียนเมืองนอกไหม"  

"ก็สนใจนะ แต่คงไม่ไปไม่ได้ เรา...อยากอยู่เมืองไทยน่ะ" ไม่รู้ว่าภัทรจะเข้าใจไปแบบไหน อาจจะคิดว่าเธอขัดสนเรื่องเงินถึงได้ตอบไปแบบนั้น

แต่แท้จริงแล้วหากเธอจะไปก็ไม่ได้ติดปัญหาเรื่องเงินสักนิดเพราะเงินในบัญชีก็มีมากพอที่เธอจะไปเรียนต่อได้สบาย แต่เพราะเขาคนนั้นจึงทำให้เธอไม่อยากจากประเทศนี้ไป

"อืม เมืองไทยก็ดี ถ้าไม่ติดว่าต้องตามแฟนไป ภัทรก็ไม่อยากไปเหมือนกัน"

ปี้น! ปี้น!

เสียงแตรรถที่ดังเข้ามาในตัวบ้าน ขัดจังหวะการพูดคุยที่กำลังออกอรรถรสของสองหนุ่มสาว 

รดาชะเง้อมองหน้าบ้าน ก่อนจะระบายรอยยิ้มบางออกมาเมื่อเห็นว่าธาวินกำลังขับรถเข้ามา

"ใครมาเหรอ รดา" ภัทรถามเมื่อเห็นรดามีสีหน้าที่สดใสขึ้นทันตา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ใบหน้าสวยออกจะดูเศร้าเล็กน้อย

"พี่วินน่ะ"   

ภัทรอ้าปากจะถามต่อว่าเขาเป็นใคร แต่เมื่อร่างสูงเข้ามาในบ้านเขาก็ได้คำตอบ

"อ๋อ คนที่พารดาไปกินข้าวที่ร้านเมื่อวันก่อนใช่ไหม"

"ใช่จ้ะ" 

"สวัสดีครับ" ภัทรพนมมือไหว้ชายหนุ่มที่มีอายุมากกว่าเขา

แต่นอกจากธาวินจะไม่รับไหว้แล้ว ยังไม่เห็นรอยยิ้มหรือคำทักทายจากเขากลับมาสักนิด จะมีก็แต่สายตาดุดันยามที่ปรายตามามองก่อนจะเดินตรงเข้าไปด้านใน

"รดา งั้นภัทรกลับก่อนดีกว่าแฟนโทรมาตามล่ะ" ภัทรหันหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังมีสายเรียกเข้าให้รดาดูก่อนจะโบกมือเป็นการบอกลาและกดรับโทรศัพท์เดินออกไปจากบ้าน

ส่งคนเป็นเพื่อนเสร็จ รดาก็หันกลับไปทางห้องของธาวินและส่งยิ้มให้เมื่อเห็นเขาเดินกลับออกมา

"พี่วิน หิวไหมคะ" เสียงหวานนุ่มเอ่ยถามอย่างเอาใจ ประโยคแรกที่เธอได้คุยกับคนที่ได้เขาในฐานะ ‘สามี’

"เพื่อนของเธอ เขามาทำไม"  

"ภัทรแค่แวะมาหาค่ะ แล้วก็ไปทำธุระแล้ว"

ธาวินรู้สึกไม่พอใจตั้งแต่ที่เห็นภัทรนั่งพูดคุยหัวเราะอยู่กับรดาตั้งแต่เขาเข้ามาในบ้าน แต่ในเมื่อแขกก็กลับไปแล้วเขาจึงไม่คิดที่จะพูดอะไรให้ยืดยาว 

แต่สายตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคนที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาเกือบสามอาทิตย์ ตั้งแต่วันที่เธอกลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย เขาก็ตั้งใจว่าจะไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้อีก ไม่อยากอยู่ใกล้เธอ

ไม่อยากเห็นหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมีย โดยที่เขายังไม่สามารถที่จะยอมรับเธอได้ในสถานะนั้น

จากคนที่เคยเป็นแค่น้องสาว เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นคู่หมั้น และเป็นเมียในเวลาอันรวดเร็ว เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะทำใจให้ยอมรับมันได้อย่างไร รู้แค่ว่าเขาอยากอยู่ให้ห่างผู้หญิงคนนี้ให้มากที่สุด แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดวันนี้เขาถึงขับรถมาที่นี่แทนที่จะตรงกลับบ้านของตัวเอง

"แหวนเธอไปไหนทำไมไม่ใส่"