ตอนที่ 3 ความรัก

ตอนที่ 3

ความรัก

มือใหญ่ที่กำลังจะเปิดประตูรถเพื่อเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ หลังจากที่กิรณาเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว สายตาคมที่ก้มลงมองมือแล้วเห็นเข้ากับสัญลักษณ์ของการหมั้นหมายอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง

ธาวินจัดการถอดมันออกแล้วยัดลงในกระเป๋ากางเกง เขาไม่อยากให้กิรณาเห็นแหวนหมั้นก่อนที่เขาจะบอกเรื่องนี้ด้วยตัวของเขาเองก่อน

ธาวินนั่งเงียบอยู่ในร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมืองทั้งที่ยังไม่ใช่เวลาของอาหารค่ำ แต่เขาก็พาเธอมายังที่แห่งนี้และกิรณาเองก็ไม่ได้คัดค้านเพราะเห็นว่าเขามีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก คงจะมีเรื่องในใจให้ต้องคิด

"วินคะ หิวหรือเปล่าให้พรีมสั่งอะไรให้ไหม" กิรณาเอ่ยถามเสียงหวาน แต่เขาก็ยังเอาแต่จ้องเธอนิ่งไม่ตอบไม่พูดอะไรออกมา

"..."

"วิน เป็นอะไรหรือเปล่า" กิรณาถามซ้ำเมื่อธาวินยังคงเงียบเหมือนเดิม

"พรีม ผมมีเรื่องจะบอก"  

"อะไรคะ"

"ผมกำลังจะแต่งงาน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม เพียงแค่เขาพูดประโยคนั้นออกไปก็ได้เห็นสีหน้าสดใสหม่นหมองลงทันที ใบหน้าสวยของกิรณาดูเศร้าไปทันตาเห็น

ถ้าเพียงแค่เขาบอกว่า 'อยากแต่งงาน'  เธอคงจะรู้สึกดีใจไม่น้อย แต่คำว่า 'กำลังจะแต่งงาน' มันมีความหมายตรงข้ามกับคำแรกอย่างสิ้นเชิง เพราะมันหมายถึงเขากำลังจะแต่งงานกับคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ

กิรณานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจของเธอหล่นวูบจนรู้สึกวูบโหวง คนที่เธอคบมาด้วยถึงสองปีและเธอก็คิดว่าเขาคือคนที่เธอจะฝากชีวิตไว้ แต่วันนี้มันคงไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว

"หมายความว่าไงคะวิน"  

"มันเป็นเรื่องที่ทางครอบครัวจัดการ ผมพยายามคัดค้านแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ ผมขอโทษนะพรีมที่ไม่ได้บอกก่อนหน้านี้ ผมก็เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันนี้เหมือนกัน"

"กับใครเหรอคะ"

"รดา"  

"คนที่วินบอกว่าเป็นน้องสาวน่ะเหรอ" ชื่อของว่าที่เจ้าสาวที่เขาบอกมา ทำให้กิรณายิ่งรู้สึกแปลกใจ

ทุกครั้งที่ธาวินเล่าเรื่องของผู้หญิงคนนี้ให้เธอฟังเขาจะมีน้ำเสียงที่ดูสดใสและอบอุ่นอยู่ในนั้นเสมอ ถึงแม้เขาจะบอกกับเธอว่าเด็กสาวคนนั้นเปรียบเสมือนน้องสาวคนนึงแต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกว่าเขารักน้องสาวคนนี้ยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ ที่คลานตามกันออกมาเสียอีก

"อืม"

"เมื่อไหร่คะ"

"ผมก็ไม่แน่ใจที่แม่บอกก็คือหลังจากที่รดาเรียนจบ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะเร็วกว่านั้นหรือเปล่า" เรื่องระยะเวลาเป็นเรื่องที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ อีกหนึ่งปีคือกำหนดที่แม่ของเขาบอกไว้ แต่ก็อาจจะเป็นไปได้มากที่จะเปลี่ยนแปลงหากแม่ของเขาต้องการแบบนั้น เพราะขนาดเรื่องหมั้นที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อเช้าก็ยังปุบปับจนเขาตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน

"ค่ะ" กิรณาแค่รับคำสั้น ๆ แล้วฝืนส่งยิ้มให้กับว่าที่เจ้าบ่าว ความเสียใจที่อยู่ข้างในเธอเลือกที่จะข่มมันไว้ ในเมื่อเขาเองก็คงต้องทำตามความต้องการของครอบครัว แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกนอกจากยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ถึงเวลานี้เธอกลับรู้สึกขอบคุณที่ตลอดสองปีที่คบกันมาเขาไม่เคยทำอะไรให้เธอรู้สึกประทับใจเป็นพิเศษ และขอบคุณกับใบหน้าเรียบเฉยของเขาที่มันทำให้เธอยั้งใจของตัวเองไม่ให้ถลำลึกมากถึงขนาดที่ถอนตัวไม่ขึ้น ถึงจะรู้สึกเสียใจแต่เธอก็ยังพอรับไหว อย่างมากก็แค่เสียเขาให้คนอื่นไปก็เท่านั้น

"พรีม ผมขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ทำให้พรีมมาเสียเวลากับผม"

"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะวิน ไม่ใช่ความผิดของวินสักหน่อย พรีมโอเคค่ะ ยังไงเราสองคนก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่ จริงไหมคะ" 

จบคำถามของกิรณา ธาวินก็ได้แต่ส่งยิ้มเฝื่อนไปให้ เขารู้ดีว่าเธอรู้สึกอย่างไรแต่เธอก็ยังฝืนยิ้มให้เขา ผู้หญิงคนนี้จึงเป็นคนเดียวที่เขาคิดว่าคงเหมาะที่จะเป็นเจ้าสาวของเขา หากไม่ต้องมาเจอกับเหตุการณ์นี้เสียก่อน

แต่...ทำไมเขาถึงไม่ได้รู้สึกปวดร้าวใจอย่างเช่นคนที่กำลังจะเสียของรักไปเลยสักนิด อาจจะมีแค่ความรู้สึกเสียดายความผูกพันที่มีมายาวนานและเสียดายผู้หญิงดี ๆ แต่มันก็เพียงเท่านั้นจริง ๆ

ธาวินกลับมาถึงบ้านในตอนดึก เมื่อแสงไฟหน้ารถดับมืดลงเขาก็เห็นร่างของหญิงสาวที่เขาคิดมาตลอดว่าเธอเป็นน้องสาวแต่ตอนนี้เธอคนนั้นกลายเป็นคู่หมั้นของเขาไปแล้ว และในอีกไม่ช้าก็จะเป็นเจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการเลยสักนิด

ความรู้สึกแบบพี่กับน้องจะเป็นเมียไปได้ยังไง

"พี่วิน ไปไหนมาคะ" เสียงอ่อนเอ่ยถามธาวินที่เดินผ่านหน้าเธอเข้าไปในบ้าน รดาคิดจะหลับตานอนหลายครั้งแต่เมื่อคิดว่าเขายังไม่กลับ เธอก็รู้สึกเป็นห่วงจนต้องลงมารออยู่หน้าบ้าน

"..."   

"พี่วินคะ" เมื่อเขาไม่ยอมตอบและเอาแต่เดินหนีหน้าเธอ รดาจึงเรียกชื่อเขาขึ้นอีกครั้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะยิ้มและถามเธอก่อนโดยที่เธอไม่ต้องพยายามถามเหมือนตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

"..."

"พี่วินเกลียดรดามากเหรอคะ ไหนพี่วินบอกว่ารักรดาเหมือนน้องไง" คำพูดตัดพ้อที่ดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามอง

"เธอก็จำได้นี่ว่าฉันเคยพูดกับเธอว่ายังไง ในเมื่อสมองก็ไม่ได้เสื่อมแล้วทำไมถึงตอบตกลงเรื่องแต่งงาน"

ประโยคแรกที่เขายอมพูดกับเธอมันช่างไม่น่าฟังเลยสักนิด น้ำเสียงเกรี้ยวกราดราวกับคนที่โกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางก่อนกระทบเข้าใส่หน้าเธอจนรู้สึกชา แม้แต่คำแทนตัวเขาก็ยังไม่เรียกชื่อของเธอเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว 

"รดา..."

"คำตอบสิ้นคิดของเธอมีผลกระทบกับใครบ้างเธอรู้บ้างไหม แล้วสักวันหนึ่งเธอจะรู้ว่าเธอคิดผิดที่ตอบไปแบบนั้น" พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินขึ้นบันได ถ้าขืนยังพูดมากไปกว่านี้เขาคงควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ 

"ไม่ค่ะ รดาคิดไม่ผิด"  

เสียงโต้เถียงของรดาทำให้เขาต้องหยุดและหันมาทางเธออีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดมุ่น สันกรามขบกันจนเป็นสันนูนเพื่อข่มอารมณ์ไว้อย่างสุดกำลัง

"รดาคิดไม่ผิด ที่ตอบตกลงเรื่องแต่งงานกับพี่วิน"

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอฟังเหตุผลเธอหน่อย ว่าเพราะอะไรเธอถึงตอบไปแบบนั้น"

"รดา...เพราะรดารักพี่วินค่ะ"

คำพูดที่เธอโพล่งออกไปหลังจากที่ตัดสินใจดีแล้ว และหวังว่ามันจะทำให้เธอได้พี่วินคนเดิมของเธอกลับมา แต่เปล่าเลย....

แค่เสื้ยววินาทีเดียวที่ดวงตาของธาวินฉายประกายแห่งความพอใจกับสิ่งที่ได้ยินแต่มันก็เลือนหายไปในเวลาอันรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวเองก็ยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ และดวงตาคู่นั้นก็เปลี่ยนเป็นสีดำมืดขึ้นด้วยแรงโมโหก่อนจะตอบเธอไปด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรับรู้ได้ว่า เขาคงเกลียดเธอจนเข้ากระดูกดำ

"แต่ฉันไม่ได้รักเธอ"

ประโยคตอบกลับของคนที่เดินจากไป ทำให้หยดน้ำใสหลั่งรินลงมาจากดวงตาคู่สวย  ไม่มีเลยสักนิดที่เขาจะยอมรับความรักที่เธอมีให้เขา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงแอบหวังเล็ก ๆ ว่าสักวันเธอจะทำให้เขารักเธอเหมือนที่เธอรักเขาให้ได้