ตอนที่ 22 ความหวัง

ตอนที่ 22

ความหวัง

เกือบอาทิตย์แล้วที่รดากลับมาเมืองไทย หลังจากที่ตกแต่งห้องนอนให้ลูกสาวจนเรียบร้อยไปตั้งแต่สองวันแรกที่มาถึง เธอก็เริ่มหาทำเลเพื่อเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ เพื่อเป็นแหล่งหารายได้เลี้ยงสองแม่ลูก

โชคดีที่มีร้านกาแฟใกล้ย่านเศรษฐกิจที่เจ้าของกำลังอยากเซ้งอยู่พอดีเนื่องจากต้องไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัว รดาจึงเข้าซื้อต่อและตกแต่งใหม่ตามแบบที่ตัวเองชอบ เงินเก็บที่เหลือไม่มากทำให้เธอต้องใช้จ่ายประหยัดมากขึ้น หากไม่เปิดร้านกาแฟก็คงยังมีทุนเหลืออีกจำนวนหนึ่ง แต่เนื่องจากเธอมีลูกสาวตัวน้อยให้ต้องดูแลจึงไม่สะดวกมากนักหากต้องไปหางานอื่นทำ 

ธารดาคาเฟ่แอนด์เบเกอรี่ คือชื่อร้านกาแฟสไตล์น่ารัก ๆ เหมาะกับคนทุกรุ่นทุกวัย ร้านสบาย ๆ ที่ตั้งอยู่ในทำเลทองทำให้ร้านของเธอได้รับ

ความนิยมจากลูกค้ามากมาย อีกทั้งร้านนี้ก็มีฐานลูกค้าเดิมอยู่ด้วยแล้ว จึงทำให้รายได้ของร้านเป็นกอบเป็นกำมากขึ้น 

"เพ็ญจ๊ะ เดี๋ยวเคลียร์เสร็จก็กลับได้เลยนะ" รดาหันไปบอกเด็กสาวที่เธอจ้างมาเป็นผู้ช่วยพร้อมกับอีกสองคนซึ่งเป็นพนักงานเก่าของร้านนี้มาก่อน ด้วยฝีมือที่ทางเจ้าของร้านคนเก่ารับรองเธอจึงเลือกที่จะจ้างทั้งสามคนไว้ต่อและก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง เพราะนอกจากทั้งสามคนนี้จะมีฝีมือในการทำเบเกอรี่และเครื่องดื่มหลากหลายชนิดแล้ว ยังเป็นคนที่ซื่อสัตย์และไว้ใจได้อีกด้วย นับเป็นความโชคดีของเธอที่ได้ทั้งร้านดี ๆ และลูกน้องดี ๆ แบบนี้

"ค่ะ พี่รดา" เพ็ญรับคำเสียงใส รดาไม่ชอบให้เรียกเธอว่าคุณเหมือนกับที่เธอและอีกสองคนเคยเรียกในตอนแรก เพราะอยากให้รู้สึกเหมือนกับว่าอยู่กันแบบพี่น้องมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง

ตั้งแต่กลับมาจากเมืองนอก รดาก็ไม่เห็นว่าจะมีใครแวะเวียนมาที่บ้านหลังนี้เลยสักครั้ง น่าแปลกที่คนดูแลบ้านก่อนหน้านี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งที่จริงถ้าดูจากสภาพบ้านที่เอี่ยมอ่องขนาดนี้ก็จะต้องแวะมาบ่อยครั้งก็ว่าได้ หรืออย่างมากก็สองวันครั้ง แต่นี่เป็นอาทิตย์แล้วยังไม่เห็นว่าจะมีใครมาสักคน

"ของขวัญคะ พรุ่งนี้คุณแม่จะพาไปหนูไปเข้าเนิร์สเซอรีนะคะ" มือบางแปรงผมยาวเส้นเล็กหนานุ่มให้ลูกสาวตัวน้อย พลางบอกให้ลูกสาวสุดที่รักรับรู้ล่วงหน้า

"เนอสเซอยี่คืออะไยคะ"   

"เนิร์สเซอรีก็คือโรงเรียนที่จะทำให้ของขวัญมีเพื่อนเยอะ ๆ มีของเล่นสนุก ๆ ไงคะ"  

"ของขวัญอยากเย่นกับเพื่อนค่ะ" 

"ถ้าอย่างนั้นของขวัญต้องเข้านอนแล้วนะคะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้าแล้วไปเล่นกับเพื่อน ๆ นะคะ" 

"ค่ะ กู้ดไนท์ค่ะ" ริมฝีปากเล็กน่ารักจุ๊บแก้มผู้เป็นแม่ซ้ายทีขวาที ก่อนเข้านอนซึ่งเด็กน้อยมักจะทำแบบนี้ทุกครั้ง ตั้งแต่รู้ความ

"กู้ดไนท์ค่ะ คนสวยของคุณแม่" รดาก้มลงจูบหน้าผากเล็กของลูกน้อย พร้อมกับส่งยิ้มให้ก่อนจะลากผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมร่างให้ลูกสาว

แต่ก่อนที่เธอจะได้ออกไปจากห้อง เท้าเล็กก็ต้องหยุดชะงักเมื่อลูกสาวตัวน้อยเอ่ยถามขึ้นมา

"คุณพ่อจะมาหาของขวัญไหมคะ" 

ก่อนหน้านี้เธอแค่บอกลูกว่าพ่อของเขาอยู่ที่เมืองไทย และเมื่อกลับมาก็คงจะได้เจอกันแต่ไม่คิดว่าเด็กตัวแค่นี้จะจำประโยคนั้นไว้ในใจและทวงถามเธอในวันนี้ ไม่ใช่แค่ลูกของเธอที่ถามหาเพราะอยากเจอคนเป็นพ่อ ลึก ๆ เธอเองก็อยากเจอหน้าเขาสักครั้ง ถึงแม้ความรู้สึกที่เธอเคยมีให้เขาจะถูกฝังลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจแล้ว แต่คนที่เคยมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเรา เราก็ย่อมอยากรู้ความเป็นไปของเขาบ้างเหมือนกัน

"มาสิคะ แต่ตอนนี้คุณพ่อกำลังยุ่งอยู่กับการทำงานนะคะ ไว้คุณพ่อว่างคุณพ่อจะมาหาของขวัญแน่นอนค่ะ" จะเรียกว่าเป็นประโยคของการโกหกก็ไม่ผิด เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะมีวันนั้นหรือเปล่า วันที่เขาได้รู้ว่าตัวเองเป็นพ่อของเด็กคนนี้ และพร้อมที่จะอ้าแขนรับลูกสาวตัวน้อยของเธอไว้ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา

"ของขวัญจะยอค่ะ" รอยยิ้มแห่งความหวังนั้นทำให้รดารู้สึกวูบโหวงไปทั้งหัวใจ ถ้าวันนึงไม่เป็นอย่างที่ลูกของเธอหวังไว้ เด็กน้อยคนนี้จะรู้สึกเสียใจแค่ไหนกันนะ 

ความไม่รู้ก็คือความไม่แน่ รดาตัดสินใจจะบอกเรื่องลูกให้ธาวินรับรู้โดยเร็วที่สุด ถึงจะไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ในสถานะไหนแต่ก็ไม่แน่ว่าเขาอาจจะยังไม่มีใครก็ได้ และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เธอก็หวังว่าเขาจะยินดีและยอมรับว่าของขวัญคือลูกสาวของเขา ถึงจะรังเกียจเธอแต่ก็อยากให้เขาให้ความรักกับลูกบ้างก็ยังดี ขอแค่ให้ลูกของเธอได้รับรู้ว่าพ่อของเขารักเขาเหมือนที่เธอรักก็พอ

แต่...หากเขามีครอบครัวใหม่ไปแล้วจริง ๆ เธอก็คงทำได้แค่ค่อย ๆ บอกให้ลูกเลิกรอคนเป็นพ่อก็เท่านั้น

"สวัสดีค่ะ พาลูกมาเข้าเนิร์สเซอรีน่ะค่ะ"   

เนิร์สเซอรีที่อยู่ไม่ไกลจากร้านมากนัก คือที่ที่รดาเลือกจะพาลูกสาวตัวน้อยมาเข้าเรียน เพราะสะดวกในการมารับมาส่ง

"ยินดีค่ะ แล้ววันนี้คุณพ่อมาด้วยไหมคะ" เจ้าหน้าที่ประจำ         เนิร์สเซอรีสอบถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะเห็นเพียงสองแม่ลูกที่เดินเข้ามาหากแต่ไร้เงาของผู้เป็นพ่อ ซึ่งในบางครั้งอาจจะเป็นไปได้ว่าคนที่มารับลูกจะไม่ใช่คุณแม่เสมอไป ทางสถานรับเลี้ยงจึงจำเป็นต้องทำความรู้จักทั้งพ่อและแม่ของเด็กเพื่อความปลอดภัยของลูกตัวน้อย

"คุณพ่อไม่ว่างค่ะ คุณพ่อจะมาวันหยังค่ะ" เด็กสาวตัวเล็กรีบตอบแทนผู้เป็นแม่ เพราะยังจำคำที่แม่ของเธอพูดไว้ได้

"คุณพ่อไม่ว่างเหรอคะ แล้วคนสวยชื่ออะไรคะ พูดเก่งจังเลย"

"ชื่อของขวัญค่ะ" 

"ชื่อก็น่ารัก ว่าแต่ของขวัญจะร้องไห้ไหมน้าถ้าคุณแม่ไม่อยู่ด้วย" 

"ไม่ย้องค่ะ ของขวัญอยากเย่นกับเพื่อน"  

เจ้าหน้าที่ส่งยิ้มน่ารักให้หนูน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดกับผู้เป็นแม่ "พูดเก่งจังเลยนะคะ หน้าตาก็น่ารักมากด้วย" 

"ขอบคุณค่ะ แกคงจะไม่งอแงค่ะเพราะดูท่าว่าคงจะอยากอยู่กับเพื่อนมากกว่าแม่ซะอีก ยังไงฝากดูแลด้วยนะคะ"

"ยินดีค่ะ"

หลังจากจัดการธุระเรื่องลูกเสร็จ รดาก็กลับเข้ามาที่ร้าน เพราะผ่านช่วงเช้าที่ทุกคนกำลังเร่งรีบมาสักพักแล้วจึงทำให้ในร้านมีลูกค้าที่บางตาลง ดวงตาคู่งามที่สำรวจลูกค้าในร้านตั้งแต่เข้ามาถึง สะดุดเข้ากับใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง 

"สวัสดีค่ะ คุณพล" รดายิ้มทักชายหนุ่มที่เธอยังจำเขาได้ดี แม้จะเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว คงเพราะหน้าตาที่หล่อเหลาของเขาจึงทำให้เป็นที่จดจำได้ง่ายสำหรับผู้พบเห็น

"อ้าว คุณรดา บังเอิญจังเลยครับ" ปรพลเงยหน้าขึ้นแล้วถึงกับแปลกใจ เขาพยายามหาข้อมูลของเธอมาตั้งแต่วันที่แยกกัน แต่กลับไม่มีวี่แวว นับว่าวันนี้คือความบังเอิญอย่างเหลือเชื่อที่ได้เจอกับเธอโดยที่เขาไม่ได้ต้องถามหา

"นั่นสิคะ แล้วคุณพลมาทำอะไรแถวนี้คะ" 

"ออ ผมนัดเจอเพื่อนน่ะครับ พอดีมันยุ่งผมเลยมานั่งรอที่นี่ แล้วคุณรดาล่ะครับมาดื่มกาแฟเหรอ" 

"เปล่าหรอกค่ะ ร้านนี้เป็นของรดาเองค่ะ" 

"ไม่อยากจะเชื่อ นี่ผมเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับ โชคดีจัง" ปรพลอุทานออกมาด้วยความดีใจ นับว่าเขาตัดสินใจถูกที่เลือกมานั่งรอ  ธาวินอยู่ที่นี่แทนที่จะไปนั่งอยู่ในห้องทำงานของรองประธานหน้าบึ้ง

"ขนาดนั้นเลยเหรอคะ" รดานึกขำกับท่าทางของปรพล เธอก็ไม่คิดว่าจะเจอเขาอีกครั้งเหมือนกัน