ตอนที่ 23 ความบังเอิญ

ตอนที่ 23

ความบังเอิญ

"แล้วนี่เพื่อนคุณพลจะมากี่โมงคะ" ถ้าดูจากกาแฟในแก้วที่พร่องลงไปจนเกือบหมด ก็พอจะคาดเดาได้ว่าปรพลคงมาที่นี่ได้สักพักแล้ว รดาจึงถามขึ้นเมื่อไม่เห็นทีท่าว่าเพื่อนของปรพลจะมาเสียที

"ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ คนนึงบอกใกล้ถึงแล้วส่วนอีกคนก็วุ่นอยู่กับงานไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่" ปรพลยิ้มตอบ ตอนแรกก็อยากให้เพื่อนที่นัดไว้มาเร็ว ๆ แต่ตอนนี้กลับอยากให้มาช้าอีกสักครึ่งวันหรือไม่ก็ไม่ต้องมาเลยได้ยิ่งดี

แต่สวรรค์ช่างไม่เข้าข้าง เมื่อเสียงหวานของหญิงสาวหน้าสวยที่เดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับทักทายปรพลด้วยความสนิท ทว่า ผู้หญิงคนนี้กลับทำให้รดาคุ้นตาและเธอก็จำใบหน้าสวยหวานนี้ได้เป็นอย่างดี

"สวัสดีค่ะ หนุ่มนักเรียนนอกสุดหล่อกลับมาตั้งนานเพิ่งจะว่างนัดเพื่อนมาหาก็วันนี้นี่นะ" กิรณาติงเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน เพราะปรพลคือเพื่อนสนิทของธาวินจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทของเธอไปด้วยโดยปริยาย

"ขอโทษครับคุณพรีมกว่าผมจะจัดการเรื่องที่บ้านกับที่บริษัทเสร็จ ก็กินเวลาหลายวันอยู่ วันนี้ถือซะว่าผมเลี้ยงชดเชยแล้วกันนะครับ" ปรพลแกล้งพูดติดตลกตามประสาเพื่อนซี้ ก่อนจะหันไปหารดาที่ยังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"คุณรดาครับ นี่พรีมเพื่อนผมครับ" หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วส่งยิ้มให้อีกฝ่าย เธอจำได้ดีว่าผู้หญิงคนนี้คือคนรักของธาวินและเป็นคนที่ธาวิน บอกว่า เธอเป็นคนทำลายอนาคตของพวกเขาทั้งสองคนลง

"สวัสดีค่ะ พี่พรีม" คำทักทายราวกับรู้จักกันมาก่อน ทำให้กิรณามุ่นคิ้วเธอเองก็รู้สึกคุ้นตากับหญิงสาวสวยคนนี้อยู่เหมือนกัน

"รดา รดาใช่ไหม สวยขึ้นเยอะเลยพี่จำแทบไม่ได้"   

"ขอบคุณค่ะ" กล่าวขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มให้ แต่ดวงตากลับดูเศร้ากว่าปกติ คงเป็นเพราะพอเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้วพาลให้นึกถึงเขาคนนั้น 

"อ้าว สองคนรู้จักกันมาก่อนเหรอ หน้าแตกเลยสิเรา"

"เคยเจอกันน่ะ แต่นานมาแล้ว" กิรณาหันไปบอกเพื่อนสนิทก่อนจะหันมายิ้มให้รดาอีกครั้ง 

จริงสิ ในเมื่อปรพลกับกิรณารู้จักกัน ไม่ใช่ว่าเพื่อนของพวกเขาอีกคนหมายถึง ธาวิน หรอกหรือ

คำถามที่ผุดขึ้นในใจของรดา ได้คำตอบอย่างชัดแจ้งเมื่อปรพลถามถึงเพื่อนอีกคน

"ไอ้วินล่ะ มันจะมาได้หรือยัง"

"เห็นว่าใกล้แล้วนะ นู่นไง เดินมาพอดี"  

ทั้งสามคนหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงที่เดินหน้าบึ้งตรงมายังทางเข้าของร้าน ปรพลและกิรณาดูจะเฉย ๆ กับคนที่กำลังมุ่งหน้ามาหา แต่สำหรับรดากลับไม่เฉยได้อย่างคนอื่น แค่เห็นหน้าเขาหัวใจของเธอก็เต้นกระหน่ำ สมองและประสาทสัมผัสทุกส่วนเหมือนจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ 

"ตั้งสติรดา" ปากอิ่มพึมพำพูดกับตัวเอง ระหว่างที่มองร่างของชายหนุ่มที่เดินเข้าใกล้เข้ามาทุกที

"เอ่อคุณพลคะ รดาขอตัวไปดูร้านก่อนนะคะ เชิญตามสบายนะคะ" รดาละล่ำละลักพูดกับปรพลก่อนจะหันไปส่งยิ้มและก้มหน้าเล็กน้อยให้กับกิรณาแล้วรีบเดินออกจากโต๊ะไป

หลายครั้งที่เธอเคยคิดว่าหากวันใดวันหนึ่งที่จะได้พบเจอกับเขาอีกครั้ง เธอก็คงจะทำเหมือนมันเป็นแค่เรื่องปกติ เหมือนคนที่เคยรักแล้วเลิกราก่อนจะกลับมาเจอกันอีกในฐานะคนที่เคยรู้จักกัน แต่ความคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงย่อมแตกต่างกันเสมอ ในความคิดไม่มีความรู้สึกแต่ในความจริงมันมีทุกอย่างในร่างกายที่ยังทำงานอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะจังหวะการเต้นของหัวใจที่เธอไม่สามารถควบคุมมันได้แม้เพียงแค่เห็นหน้าของเขา

มือหนาเปิดประตูเข้ามาในร้านกาแฟที่เพื่อนของเขานัดออกมาเจอ ดีหน่อยที่ร้านนี้อยู่ใกล้กับบริษัทของเขา ธาวินจึงไม่ต้องเสียเวลาอยู่บนท้องถนนมากนัก ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบร้านเพื่อหาโต๊ะของเพื่อนที่นัดไว้ แต่แวบนึงเหมือนเขาจะเห็นร่างของใครบางคนที่เหมือนกับคนที่เขากำลังรอให้เธอกลับมาอยู่ทุกวัน 

ธาวินเอียงคอมองตามร่างของผู้หญิงที่ผลุบหายเข้าไปยังห้องด้านหลังเคาน์เตอร์ ถ้าสายตาเขาไม่ฝาดผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นรดาแน่ แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเธอคนนั้นยังอยู่ต่างประเทศ 

ความสงสัยและความอยากรู้ ทำให้ธาวินก้าวเท้าเดินไปใกล้เคาน์เตอร์ของร้าน แต่ก่อนจะเข้าใกล้จนเกินไปปรพลก็ส่งเสียงเรียกเขาเสียก่อน

"ไอ้วิน ทางนี้" ธาวินจำต้องหยุดฝีเท้าลงแค่ตรงนั้น แล้วหมุนตัวเดินไปตามเสียงเรียก แต่ก็ยังหันมามองทางประตูที่เธอคนนั้นหายเข้าไปอยู่บ่อยครั้ง

รดาแอบมองผ่านบานกระจกจากห้องด้านในทันทีที่ธาวินเดินไปถึงโต๊ะของปรพล พลันในใจของเธอก็เต้นกระหน่ำขึ้นอีกครั้งอยากรู้ว่าเขาจะเลือกนั่งตรงฝั่งไหน ระหว่างเก้าอี้ว่างข้างกิรณาหรือข้างปรพล

เพราะหากเขาเลือกนั่งข้างกิรณาก็พอจะบอกได้ในเบื้องต้นว่า ความสัมพันธ์ของเขาสองคนคงกลับมาเป็นคู่รักกันอีกครั้ง ถึงแม้จะยืนยันไม่ได้ชัดเจนและถูกต้องเสียทีเดียว แต่สำหรับความคิดของเธอมันก็เป็นตัวบ่งชี้ได้แล้วอย่างหนึ่ง

"นั่งสิวะ ยืนโชว์ความหล่อหรือไง"  

ธาวินยังคงติดใจสงสัยเรื่องของหญิงสาวที่หายเข้าไปทางห้องด้านหลัง เขาจึงเลือกที่นั่งข้างกิรณาซึ่งหันหน้าไปทางประตูห้องนั้นพอดีเพื่อเฝ้ารอให้ผู้หญิงในห้องนั้นกลับออกมา แต่การเลือกที่นั่งของเขากับแขนที่วางพาดไปกับพนักเก้าอี้ของกิรณาคล้ายจะเป็นการโอบไหล่กลาย ๆ กลับทำให้คนที่เขากำลังรอรู้สึกผิดหวังทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีหวังหลงเหลือ

หลังจากสั่งเมนูเครื่องดื่มเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันพูดคุยถึงเรื่องราวในระหว่างที่ไม่ได้เจอกันมาตลอดสองปี รวมถึงเรื่องหัวใจของแต่ละคน

"ได้ข่าวว่าพรีมจะแต่งงานเหรอ" ปรพลถามเพื่อนสาวที่นั่งหน้าสวยใกล้ ๆ กับธาวินก่อนที่เขาจะไปเมืองนอกก็พอรู้มาว่าธาวินกับกิรณาเลิกรากันไปแล้ว แต่กลับมาครั้งนี้ดันได้ข่าวดีอีกอย่าง

"วินบอกล่ะสิ" 

"เรื่องดี ๆ ก็ต้องบอกให้เพื่อนได้รู้สิจริงไหม" ธาวินพยักพเยิดหน้ากับปรพล

"ใช่ เรื่องดี ๆ ของเพื่อนที่จะได้มีครอบครัวเหลือแต่ฉันนี่เแหละที่ยังมองไม่เห็นแสงสว่างของชีวิตเลย"

"ไม่ใช่ไม่เห็น แต่เลือกมากต่างหากจริงไหมคะวิน" 

"อืม เห็นด้วย"

ควีนหนึ่งในพนักงานของร้านเดินยิ้มกลับมาหลังเคาน์เตอร์หลังจากที่ไปเสริฟ์เครื่องดื่มให้กับโต๊ะของสองหนุ่มหล่อและหนึ่งสาวสวยที่พวกเธอพากันปลื้มตั้งแต่ทั้งสามคนเข้ามาในร้าน 

"เป็นไงแก ดูใกล้ ๆ แล้วหล่อไหม" กวางรีบถามเพื่อน

"หล่อแก หล่อมากแต่เสียดายเห็นพูดกันเรื่องแต่งงาน สงสัยสองคนนั้นคงจะใกล้แต่งงานกันแล้วแหละ" 

"สองคนไหน"

"ก็ผู้ชายที่นั่งคู่กับผู้หญิงคนนั้นไง อิจฉาเนอะผู้หญิงก็สวยผู้ชายก็ล้อ หล่อ" 

"เขาถึงเกิดมาคู่กันไงแก"

การสนทนาของพนักงานทั้งสองคนยิ่งเข้าไปตอกย้ำความจริงให้กับหญิงสาวที่ยืนฟังอยู่ในห้องด้านหลัง มือบางสั่นไหวยกขึ้นทาบตรงหน้าอกด้านซ้ายเพื่อปรามให้มันรู้ว่า ความตื่นเต้นและความหวังที่ผุดออกมาในวินาทีก่อนหน้ามันพังทลายลงไปราวกับเถ้าธุลี 

"ในเมื่อพี่กำลังจะมีครอบครัว เรื่องของรดากับลูกก็คงไม่จำเป็นกับพี่อีกแล้ว ขอให้มีความสุขนะคะพี่วิน"