ตอนที่ 21 คุ้นตา

ตอนที่ 21

คุ้นตา

"ใครวะ ไอ้พล" ธาวินสาวเท้าเข้ามาหาเพื่อนรักแล้วเอ่ยถาม สายตาทอดมองไปยังแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวที่จูงมือเด็กน้อยไปอีกทาง ชั่วความคิดหนึ่งที่เขารู้สึกว่ารูปร่างของผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นตาเหมือนใครบางคน แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่เธอคนนั้นจะมาปรากฏร่างขึ้นในตอนนี้ในเมื่อเธอหายเงียบไปแรมปี

"ไอ้วิน คือแกมารับฉันถามฉันก่อนไหมว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า" ปรพลติงเพื่อนรักที่นอกจากจะไม่สนใจเขาที่หายไปสองปีแล้วยังมองผู้หญิงคนที่จากไปอย่างไม่ละสายตาอีกด้วย

"ถามทำไม ก็เห็นอยู่ว่าแกยังยืนได้สบายด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่ยิ้มหน้าบานส่งตาหวานให้ผู้หญิงคนนั้นหรอก เมียกับลูกแกเหรอ" 

"ไอ้บ้า ฉันไปเรียนเว้ยไม่ได้ไปหาเมียแล้วถึงจะหาจริง ๆ ลูกฉันก็คงไม่โตเร็วขนาดนี้มั้ง สาวน้อยคนนั้นน่ะสองขวบกว่า แล้วฉันเพิ่งไปได้สองปีจะเอาเวลาไหนไปปั๊มให้เด็กออกมาโตขนาดนี้วะ" 

"ถ้าไม่ใช่ลูกไม่ใช่เมีย ก็แปลว่าแกชอบผู้หญิงคนนั้น" ธาวินเดาทางถามต่อดูจากอาการของเพื่อนรักตอนที่พูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นก็พอจะบอกได้ว่า เพื่อนของเขาถูกใจผู้หญิงคนนี้แน่นอน

"เออ ฉันสนใจ แต่ติดที่เธอมีลูกสาวแล้วนี่สิ" ปรพลพูดเสียงเบาลง เมื่อนึกไปถึงว่ารดาคงมีสามีอยู่เป็นตัวเป็นตน

"ทำไมวะ แกไม่ชอบของแถมว่างั้น"  

"เปล่า เด็กคนนั้นน่ารักมากเลยนะเว้ย แต่ติดที่ว่าในเมื่อเธอมีลูก เธอก็ต้องมีพ่อของลูกสิ แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ" 

"แปลว่า ถ้าเขาไม่มีสามีแกก็จะเดินหน้าเต็มกำลังล่ะสิ"

"เออ ถ้าฉันรู้ว่าเขาไม่มีสามีนะ ฉันจะลองดูสักตั้งผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ ทั้งสวยน่ารัก มารยาทดี ที่สำคัญ ยาก" 

คำว่า ยาก ของปรพลตีความหมายมาจากอาการที่รดาปฏิบัติต่อเขา ไม่ว่าจะตอนที่เขาเสนอตัวช่วยเหลือเธอแล้วเธอไม่ตอบรับในทันทีและเรื่องที่เขาขอเบอร์โทรศัพท์ที่ตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้มาจากเธอเลยสักตัว

"เออ งั้นฉันก็อวยพรให้เธอที่แสนยากของแก ไม่มีพ่อของลูกมาคอยขัดขวางแกแล้วกัน แล้วฉันจะช่วยยกขบวนขันหมากไปสู่ขอให้เลย"  ธาวินเย้าเพื่อนรัก

ปรพลเป็นผู้ชายที่จัดว่าเพียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะ แต่ยังไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะถูกใจผู้หญิงคนไหน และนี่เป็นครั้งแรกที่ปรพลเอ่ยปากบอกว่าสนใจและคิดจะจริงจังหากทางสะดวก ธาวินจึงได้แต่อวยพรส่งเสริมให้เพื่อนรักได้สมหวังเสียที

บ้านหลังเดิมที่จากไปนานถึงสามปี ทั้งที่คิดไว้ก่อนที่จะมาถึงบ้านหลังนี้ว่ามันคงจะดูเก่าและรกทึบไปด้วยใบไม้และต้นหญ้า แต่ผิดคาดเมื่อ รดาเปิดประตูรั้วเข้ามาทั้งบริเวณด้านนอกกลับโล่งเตียน สะอาดสะอ้าน ดอกไม้ที่เธอปลูกไว้ก็เหมือนกับจะได้การดูแลรักษาอย่างดี อวดดอกชูช่อส่งกลิ่นหอมหวลไปทั่วทั้งบริเวณ 

"หอมจังเยยค่ะ ของขวัญชอบ" เสียงเล็กพูดแว่วมากระทบหู รดาหันไปมองลูกสาวตัวน้อยที่ยื่นจมูกเล็กลงสูดดมกลิ่นหอมจากดอกกุหลาบที่เธอเคยปลูกไว้ 

แต่ดูจากระดับความสูงของกุหลาบต้นนี้แล้วเหมือนมันไม่ใช่ต้นเดิม ถ้าใช่ต้นเดียวกับเมื่อสามปีก่อนที่ปลูกไว้ไม่แน่ว่ามันอาจจะตายไปแล้วก็ได้หรือไม่มันก็ต้องสูงกว่านี้ แต่นี่แค่เลยความสูงของลูกสาวเธอมาแค่นิดเดียว 

"ของขวัญคะ เข้าบ้านกันก่อนดีไหมคะ" 

เมื่อมองสำรวจไปรอบ ๆ แล้ว แต่ก็หาคำตอบให้กับตัวเองยังไม่ได้ว่าต้นไม้ที่ยังสวยงามพวกนี้บวกกับบริเวณรอบข้างที่เหมือนได้รับการดูแลมาตลอดเป็นฝีมือใคร รดาจึงทิ้งความสงสัยไว้แค่นั้นก่อนเพราะถ้ามีคนมาดูแลที่นี่จริงในไม่ช้าเธอก็จะได้รู้ว่าเขาเป็นใคร เพราะคน ๆ นั้นจะต้องกลับมาอีกแน่ หรือบางทีอาจจะเป็นคนที่นารีให้มาช่วยดูแลบ้านให้เธอก็เป็นได้

"ค่ะ ในบ้านมีห้องนอนของของขวัญไหมคะ" เสียงเล็กเอ่ยถาม ตั้งแต่เธอสอนให้ลูกแยกห้องนอนจนเคยชิน ของขวัญก็จะชอบการนอนอยู่ในห้องของตัวเองมากกว่านอนห้องเดียวกับเธอ ยกเว้นเวลาที่ไม่สบายลูกของเธอก็จะงอแงและอยากให้เธอนอนด้วย แต่นอกเหนือจากนั้นก็คือห้องใครห้องมัน

"มีสิคะ คุณแม่เตรียมห้องไว้ให้ของขวัญแล้วนะคะ แต่ว่ายังไม่ได้ตกแต่งด้วยสีชมพูแบบที่ของขวัญชอบ แล้วของขวัญจะนอนได้ไหมคะ" โชคดีที่บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน เธอจึงสามารถแยกพื้นที่ส่วนตัวให้ลูกสาวตัวน้อยของเธอได้ 

"ได้ค่ะ ของขวัญนอนได้แต่อยากได้สีชมพูมากกว่า" 

"ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ของขวัญนอนไปก่อนนะคะ แล้วพรุ่งนี้คุณแม่จะหาสีชมพูมาตกแต่งให้ โอเคไหม"

"โอเคค่ะ" เด็กน้อยยกนิ้วเล็กขึ้นเป็นสัญลักษณ์ของคำว่าโอเค พร้อมกับส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินจูงมือกันเข้าไปในบ้าน

ข้างนอกว่าน่าแปลกแล้ว ยิ่งเข้ามาข้างในยิ่งทำให้รดามั่นใจมากขึ้นไปอีกว่าบ้านหลังนี้ต้องมีคนมาทำความสะอาดอยู่บ่อยครั้งเป็นแน่ เพราะบนโต๊ะ ตู้ เตียง โซฟาไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นเลยสักนิด

ยิ่งในตู้เย็นที่มีพวกของสดจำพวกเนื้อสัตว์แต่ไม่มีผักเลยสักต้น แล้วยังของกินอื่น ๆ อยู่จนเต็มตู้ ราวกับว่ามีคนเข้ามาพักอยู่ที่บ้านหลังนี้ตลอดเวลา แล้วคนที่มาอยู่ก็คงไม่ชอบกินผักเหมือนกับเธอสินะถึงไม่มีผักให้เห็นเลยสักใบ

"คุณป้าคงให้ใครมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เพื่อดูแลบ้านให้แน่ ๆ คงจะได้กุญแจบ้านจากเขาสินะ" ความคิดแรกก็อยากจะคิดไปว่าอาจจะเป็นธาวินที่มาอยู่ที่นี่ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ คนอย่างเขาจะมาดูดำดูดีอะไรกับบ้านหลังเล็ก ๆ ที่เขาออกจะรังเกียจคนเป็นเจ้าของอย่างเธอ 

"ห้องนอนของขวัญอยู่ไหนคะ" เด็กน้อยวิ่งกลับมาถามผู้เป็นแม่ เมื่อวิ่งสำรวจไปทั่วบ้านจนพอใจแล้ว

"ห้องของของขวัญเหรอคะ ไปค่ะคุณแม่จะพาไปดูนะคะ" 

มือบางเปิดประตูห้องที่พ่อของเด็กน้อยคนนี้เคยใช้เป็นห้องนอนของเขา และตอนนี้กำลังจะกลายเป็นห้องของลูกเขา ความทรงจำที่เคยเลือนหายไปค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นอีกครั้งเมื่อก้าวเข้ามาในห้องนี้ ถึงแม้จะไม่ค่อยมีอะไรที่น่าประทับใจให้นึกถึงมากนัก แต่ครั้งนึงเขาก็เคยอยู่ที่นี่ในฐานะสามีของเธอ 

"ชอบห้องนี้ไหมคะ"

"ถ้าเป็นสีชมพูจะชอบกว่านี้ค่ะ" ใบหน้าดวงน้อยวิ่งสำรวจไปทั่วห้อง ห้องไหนก็ไม่แตกต่างสำหรับเด็กน้อยแต่ที่ชอบสุดขอให้เป็นสีโปรดก็พอแล้ว

"รู้แล้วค่า เจ้าหญิงน้อยพรุ่งนี้จะทำให้เป็นสีชมพูดีไหมคะ" 

"ดีที่สุดเยยค่ะ"