ตอนที่ 25 คนที่รอคอย

ตอนที่ 25

คนที่รอคอย

มือบางยกขึ้นปาดน้ำตา เมื่อเห็นว่าร่างเล็กในอ้อมกอดของ         ธาวินเริ่มขยับตัวด้วยความอึดอัด หากปล่อยให้เขายังกอดลูกไว้แบบนี้ ของขวัญคงจะตื่นขึ้นมาก่อนแน่ และหากเด็กน้อยเห็นว่ามีใครก็ไม่รู้มานอนกอดอาจจะทำให้ตกใจก็ได้ 

รดาตรงเข้าหาร่างของธาวิน จับแขนใหญ่ให้คลายการโอบรัดออกและนั่นก็ทำให้เจ้าของแขนนั้นรู้สึกตัวตื่น 

ดวงตาคมพร่าเบลอค่อย ๆ ปรับการรับภาพให้ชัดขึ้น จนเมื่อเห็นชัดเจนว่าคนที่กำลังยุ่งอยู่กับแขนของเขาเป็นใครพลันส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ

 "รดา"

เสียงพูดที่ไม่ดังมากนัก ทำให้รดารีบหันไปมองใบหน้าหล่อที่เพ่งมองมาที่เธอนิ่ง ด้วยกลัวว่าเสียงของเขาอาจจะทำให้ลูกของเธอตกใจ มือบางจึงเลื่อนไปปิดปากของเขาเอาไว้

"พี่วิน อย่าเสียงดังค่ะ" คำพูดเบาหวิว พร้อมกับสายตาที่ส่งไปยังร่างเล็กที่พลิกตัวนอนไปอีกข้าง ทำให้ธาวินหันมอง คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย

แค่ตื่นมาเห็นเธอก็ทำให้เขาแปลกใจมากพออยู่แล้ว แล้วเด็กน้อยที่นอนอยู่ข้างเขาคนนี้เป็นใคร

"อื้อ อื้อ" คนถูกปิดปากพยายามจะเอ่ยถาม แต่มือบางกลับไม่ยอมให้เขาได้พูดอย่างอิสระ

"พี่วิน ค่อย ๆ ลุกนะคะแล้วตามรดาออกไปข้างนอก" เมื่อเขาพยักหน้า หญิงสาวจึงละมือออกจากปากของเขา ก่อนจะเดินนำหน้าเขาออกไปนอกห้อง

ธาวินเดินตามรดาออกมา แวบแรกที่เขาเห็นว่าเป็นเธอความรู้สึกของเขาราวกับลิงโลดทั้งดีใจทั้งแปลกใจที่เห็นว่าเธอกลับมา

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

ประโยคแรกที่เขาถามเมื่อทั้งสองคนออกมายังห้องนั่งเล่น น้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่แสดงอาการใด ๆ พยายามกลบเกลื่อนความดีใจที่มีอยู่ท่วมท้น

รดาดูสวยขึ้นมาก ระยะเวลาสามปีทำให้เธอดูเป็นสาวสะพรั่งและดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อก่อน 

"เกือบสองอาทิตย์แล้วค่ะ"   

"แล้วทำไมไม่บอก ช่วงหลังแม่บอกว่ารดาขาดการติดต่อไป ทำไม" คำถามมากมายที่เก็บไว้ในใจพรั่งพรูออกมาจนไม่รู้ว่าจะเอ่ยถามประโยคไหนก่อน สองอาทิตย์ที่เขาไม่ได้มาที่นี่ตั้งแต่วันที่คิดว่าเธอจะไม่กลับมาอีก

ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาคิดที่จะมาเฝ้ารอเธอที่บ้านหลังนี้ และคงเป็นช่วงนั้นที่เธอกลับมา

"..." รดานิ่งเงียบ หนึ่งปีให้หลังเธอไม่ได้ติดต่อมาหานารี ด้วยกลัวว่าทางครอบครัวของเขาอาจจะรู้ว่าเธอมีลูกเพราะของขวัญเริ่มติดเธอแจ 

"ว่าไง รดา" ธาวินถามซ้ำเมื่อเธอเอาแต่เงียบงันไม่ตอบคำถาม

"พี่วินมาที่นี่ทำไมคะ" 

"ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาถามพี่ เรื่องที่เธอหายเงียบไปเฉย ๆ ไม่รู้หรือไงว่าทำให้ใครเขาเป็นห่วงบ้าง ช่างเถอะไหน ๆ ตอนนี้เธอก็กลับมาแล้ว แต่พี่อยากรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร" ถึงจะยังไม่ได้คำตอบแต่เรื่องที่เธอขาดการติดต่อไปดูจะไม่สำคัญอีกแล้ว ถ้าเทียบกับเรื่องของเด็กน้อยที่ยังนอนอยู่บนเตียง

"ของขวัญค่ะ ลูกของรดา" คำตอบที่แสนเรียบง่ายของเธอ เป็นดังสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของชายหนุ่ม คำว่าลูกของเธอทำให้ทั้งใจของเขาแทบแตกสลาย 

เธอมีครอบครัวใหม่แล้วอย่างนั้นหรือ และนี่หรือเปล่าที่เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอขาดการติดต่อไป หลังจากนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ธาวินจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปานจะขาดใจ

 "ลูกเหรอ ใครคือพ่อของเด็ก" ถึงจะเจ็บปวดแต่เขาก็ยังอยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครมาจากไหน ทั้งที่ใจอยากจะโวยวายไม่ยินยอม แต่ในเมื่อเด็กที่นอนอยู่ในห้องนั้นก็เป็นหลักฐานชิ้นดีที่ทำให้เขาต้องยอมจำนน

"พ่อของเขา..." ประโยคคำตอบขาดหายไปจากปากของหญิงสาว เธออยากจะบอกกับเขาใจแทบขาดว่าพ่อของเขาก็คือคนที่นอนกอดเขาไว้ทั้งคืนและคือคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอตอนนี้ แต่คงตอบแบบนั้นไมได้อีกแล้ว 

เขากำลังจะแต่งงาน เธอเคยทำลายอนาคตของเขามาแล้วครั้งหนึ่งและครั้งนี้เธอก็ไม่อยากเอาลูกมาเป็นตัวทำลายอนาคตของเขาอีกครั้ง ไม่อยากให้เขามาตราหน้าว่าเอาลูกมารั้งเขาไว้เหมือนที่เขาเคยตราหน้าเธอว่า ทำให้เขาต้องพรากจากคนที่เขารัก

"พ่อของเขาอยู่เมืองนอกค่ะ ไม่กี่วันก็คงจะกลับมา" 

ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง หัวใจรักที่เขารอคอยกลับล่องลอยหายไปในวันที่เธอกลับมา ความรักและความคิดถึงของเขาแหลกสลายกลายเป็นอากาศถึงอยากจะได้เธอกลับมามากแค่ไหน แต่ในเมื่อเธอมีครอบครัวและคนรักใหม่ที่ไม่ใช่เขา แล้วเขาจะทำอะไรต่อไปได้อีก

"รดา คงรักพ่อของเด็กมากสินะ" ริมฝีปากหนาเปล่งเสียงออกมาคล้ายเหม่อลอย รู้ทั้งรู้ว่าคำที่ถามออกไปจะทำให้เขายิ่งเจ็บปวด แต่ชายหนุ่มก็ยังอยากจะรับรู้

"ค่ะ รดารักเขา รักมาก" รดาตอบออกไปโดยไม่ต้องคิดสักนิด พ่อของลูกของเธอยังเป็นคนที่เธอรักเขาสุดหัวใจและจะเป็นคนเดียวที่เธอจะรักตลอดไป

 บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ธาวินได้แต่นั่งก้มมองมือตัวเองนิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะรู้ว่าเขารักเธอมากแค่ไหน แต่มันก็สายเกินไปแล้วที่เขาจะขอโอกาสจากเธอ ต่างกับรดาที่ยังคงจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอทั้งรักและคิดถึง แต่ก็ไม่สามารถเอื้อมคว้ามาได้ เขากำลังจะมีครอบครัวที่อบอุ่น เธอก็ควรที่จะยินดีกับเขา

"คุณแม่ขา..." ความเงียบระหว่างสองหนุ่มสาวถูกทำลายลงด้วยเสียงเล็กของเด็กน้อยที่เดินงัวเงียเข้ามาหาผู้เป็นแม่ 

ธาวินเงยหน้าขึ้นมองเด็กน้อย เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ผิวขาวละเอียดละออ ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาเด็กคนนี้คือคนที่เขานอนกอดไว้ทั้งคืนและมันทำให้เขารู้สึกรักและหวงแหนในความนุ่มนิ่มของเธออย่าง

บอกไม่ถูก ชั่วความคิดหนึ่งที่เขาอยากให้เด็กน้อยคนนี้เป็นลูกของเขากับรดา ไม่ใช่ลูกของเธอกับผู้ชายคนอื่น...แต่มันคงเป็นไปไม่ได้

"ตื่นแล้วเหรอคะ หิวหรือยังคะ" รดาก้มลงหอมแก้มลูกน้อยในอ้อมกอด ภาพของสองแม่ลูกที่ทั้งกอดทั้งหอมกันทำให้ธาวินรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปจนสุดขั้วหัวใจ 

"ไม่หิวค่ะ" เด็กน้อยตอบเสียงเล็กพร้อมส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่

รดาก้มมองหน้าลูกสาวสลับกับใบหน้าหล่อของธาวิน ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนราวกับเป็นคนคนเดียวกันแต่ทำไมเขาถึงดูไม่ออกว่าเด็กคนนี้เหมือนเขาราวกับถอดแบบกันออกมา

"ของขวัญคะ สวัสดีคุณลุงสิคะ" หญิงสาวเลือกที่จะใช้คำว่าคุณลุง ไม่แม้แต่จะเอ่ยชื่อของเขาออกมาเพราะหากแค่เธอพูดชื่อของเขา ลูกของเธอก็จะรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือพ่อของแก วินหรือธาวินคือชื่อที่เธอบอกกับลูกน้อยมาตลอดว่านั่นคือชื่อของคนเป็นพ่อ

"สวัสดีค่ะ คุณยุง" มือเล็กยกขึ้นประกบกันในแบบของเด็กน้อย ศีรษะก้มลงเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยเสียงเล็กน่ารักออกมา

"สวัสดีค่ะ ชื่อของขวัญใช่ไหมคับ" ธาวินฝืนยิ้มแล้วพูดตอบ ความน่ารักของเด็กคนนี้ทำให้เขาปวดใจอย่างบอกไม่ถูก 

"ค่ะ" 

"ถ้าพี่จะขอมาหาของขวัญบ้างได้ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถาม แม้จะไม่มีความหวังหลงเหลือแต่เขาก็ยังเป็นห่วงเธอ

อยู่เสมอ ลูกของเธอก็เปรียบเสมือนหลานของเขา ความน่ารักของเด็กน้อยทำให้ธาวินรู้สึกห่วงหาไม่ต่างจาก

ผู้เป็นแม่

''ได้ค่ะ พี่จะมาตอนไหนก็ได้ค่ะรดากับลูกยินดีต้อนรับเสมอ จริงไหมคะ" ท้ายประโยครดาก้มลงพูดกับลูกรัก

"จริงค่ะ" 

"ถ้าอย่างนั้น รดาขอพาลูกไปอาบน้ำก่อนนะคะ อีกเดี๋ยวแกคงจะหิวแล้ว"   

ธาวินได้แต่นั่งมองสองแม่ลูกพากันเข้าไปยังห้องด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกเหมือนกับร่างกายไร้เรี่ยวแรงขนาดนี้มาก่อน

ถ้าเขารู้ใจตัวเองเร็วกว่านี้ป่านนี้เธอและเด็กคนนั้นก็คงเป็นครอบครัวของเขาไปแล้ว