ตอนที่ 26 เข้าใจผิด

ตอนที่ 26

เข้าใจผิด

หลังจากวันนั้นธาวินก็เงียบหายไป ชีวิตของสองแม่ลูกก็ยังคงดำเนินต่อไปโดยที่ไม่มีการติดต่อกับเขา อาจมีบางครั้งที่รดาคิดอยากจะให้เขาแวะมาหาลูกมาเล่นกับลูกเหมือนอย่างที่เขาเคยบอกไว้ แต่ในเมื่อ

เขาเลือกที่จะไม่วนเวียนเข้ามาในวงจรชีวิตของเธอ เธอก็ทำได้แค่ปล่อยให้เวลาที่ล่วงเลยไปช่วยทำให้เธอเข้มแข็งขึ้น และช่วยฝังกลบความรู้สึกภายในให้จมหายลงไปอีกครั้ง

"จ๊ะเอ๋ สองแม่ลูกจะไปไหนกันแต่เช้าครับ" เสียงชายหนุ่มที่ร้องทักขึ้นมาในตอนเช้า ระหว่างที่รดาและลูกน้อยกำลังจะออกจากบ้าน ทำให้หญิงสาวหันไปมองด้วยความตกใจ

"ภัทร ตกใจหมดแล้วนี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"มาถึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว คิดถึงนางฟ้าคนสวยก็เลยรีบมาแต่เช้าเลย แล้วนี่กำลังจะไปไหนเหรอ"  

"จะพาของขวัญไปส่งที่เนิร์สเซอรีน่ะ แล้วรดาก็จะเข้าไปที่ร้านเลย"

"ร้านอะไร"

"ร้านกาแฟเล็ก ๆ น่ะ รดาเพิ่งจะเปิดได้ไม่นาน ภัทรจะไปด้วยไหม"  

"อืม เอาสิ วันนี้ว่างทั้งวัน" 

"คุณยุงภัทร อุ้มของขวัญหน่อย" เด็กน้อยอ้าแขนให้ชายหนุ่มอุ้มตามคำขอ เมื่อภัทรย่อตัวลงอุ้มร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าเล็กก็ฝังจมูกอันน้อยนิดลงกับแก้มของภัทรทันที

"คิดถึงคุณยุงภัทรที่สุดเยย" เสียงเล็กบอกน่ารัก สองแขนโอบรอบคอของคุณลุงที่แสนคิดถึง

"คุณลุงก็คิดถึงของขวัญที่สุดเลยค่ะ" 

"พอแล้ว ลุงหลานคู่นี้มัวแต่คิดถึงกันเดี๋ยวก็ได้สายกันพอดี" รดารีบห้ามก่อนที่ลุงหลานจะแสดงความรักความคิดถึงกันมากกว่านี้ 

"ว้า! โดนคุณแม่คนสวยขัดขวางความสุขซะแล้ว ถ้าอย่างนั้นเราค่อยคิดถึงกันใหม่ดีไหมคะ" 

"ดีค่ะ" 

"ไปรถเราแล้วกันนะรดา"  

"อืม" ทั้งสามพากันเดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน ภัทรส่งตัวเด็กน้อยเข้าไปนั่งยังที่นั่งด้านหลัง ส่วนเขาและรดานั่งเคียงคู่กันมาด้านหน้า

พ่อ แม่ ลูกที่แสดงความรักกันก่อนออกจากบ้านช่างเป็นครอบครัวที่อบอุ่นเสียจริง ๆ

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในความคิดของธาวิน หลายวันที่เขาเงียบหายไปหลังจากที่ได้รู้เรื่องของรดาและลูกเพื่อรักษาบาดแผล แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำให้เขาตัดใจได้ง่าย ๆ และวันนี้เขาตั้งใจจะมาเฝ้าดูเธออยู่ห่าง ๆ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เขารู้ว่าผู้หญิงที่เขารักกำลังมีความสุขมากแค่ไหน และถ้าจำไม่ผิดผู้ชายคนนั้นก็คือคนที่เป็นเพื่อนของเธอที่เขาเคยเจออยู่บ้างตั้งแต่ก่อนที่รดาจะไปเมืองนอก

รถของธาวินขับตามคันหน้ามาเรื่อย ๆ จนถึงเนิร์สเซอรีและเมื่อ รดาส่งลูกน้อยเข้าไปในสถานรับเลี้ยงเรียบร้อย ทั้งคู่ก็พากันมายังร้านกาแฟของรดาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของธาวิน และเป็นร้านที่เขาเคยมาแล้วครั้งหนึ่งในวันที่นัดเจอกับปรพลและกิรณา

"คนที่พี่เห็นวันนั้น คงเป็นเธอจริง ๆ สินะ รดา" ชายหนุ่มพึมพำออกมาเมื่อเห็นรดาเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับภัทร วันนั้นเขาไม่ได้ตาฝาดแต่เป็นเธอจริง ๆ

ครืด!  ครืด! 

เสียงสั่นจากสมาร์ทโฟนเครื่องเล็กที่ตั้งระบบสั่นไว้ ธาวินหันมองก่อนจะหยิบมันขึ้นมาแนบหู 

"ว่าไง"  

(ถึงออฟฟิศยัง กำลังจะเข้าไปหา) เสียงปลายสายตอบกลับมา ช่างเป็นเวลาที่พอเหมาะเสียจริง เขานึกอยากหาเพื่อนที่จะเข้าไปนั่งเล่นในร้านของรดาอยู่พอดี

"อยู่แถวนี้แหละ ดื่มกาแฟหน่อยไหม" 

(อืม ได้งั้นเจอกันที่ร้านธารดาเลยแล้วกัน) ปรพลเอ่ยชื่อร้านที่ทำให้ธาวินรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อร้าน   ธารดา ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าชื่อร้านนี้มันเกี่ยวข้องกับเขา เป็นไปได้ไหมที่รดาจะตั้งชื่อนี้จากชื่อของเขาและชื่อของเธอมาผสมกัน

แต่ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นกัน คิดมากเกินไปแล้วธาวิน

รออยู่ไม่นานปรพลก็ปรากฏร่างขึ้นหน้าร้านของรดา ธาวินจึงลงจากรถและเดินเข้าไปหาเพื่อนรัก ก่อนจะพากันเข้าไปด้านในของร้าน 

สายตาคมกวาดมองไปทั่วทั้งร้าน แต่กลับไม่เห็นร่างของเจ้าของร้านคนสวยรวมถึงผู้ชายคนนั้น คนที่เขาคิดว่าเป็นพ่อของลูกเธอด้วย

"มองหาอะไรวะ ไอ้วิน" ปรพลถามขึ้น เมื่อเห็นธาวินเหมือนกำลังหันมองหาอะไรสักอย่าง

 "หาเจ้าของร้าน" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับปรพล

 "อย่าบอกนะว่าแกก็ชอบ คุณรดาเจ้าของร้านนี้อยู่เหมือนกัน" คำแซวของปรพลทำให้ธาวินหันมองด้วยความแปลกใจ

"แกรู้จักรดาด้วยเหรอ"

"รู้สิวะ ก็เธอเป็นคนเดียวกับที่แกเห็นที่สนามบินนั่นแหละ แล้วครั้งที่แล้วที่นัดแกกับพรีมมาก็ได้รู้ว่าร้านนี้เป็นร้านของคุณรดาเขา" 

"คนที่แกบอกว่าแกสนใจน่ะเหรอ" 

"ใช่ คนนั้นแหละแต่ก็ยังไม่รู้เลยว่าตกลงแล้วเขามีสามีหรือเปล่า" 

"ฉันว่าแกคงต้องผิดหวังแล้วว่ะ เพราะเขามีคนของเขาอยู่แล้ว"   ธาวินพูดพลางพยักพเยิดหน้าให้ปรพลมองไปทางด้านหน้าเคาน์เตอร์ร้านที่รดาและภัทรพากันออกมาจากห้องด้านในและยืนหัวร่อต่อกระซิกกันอยู่สองคน

ไม่ใช่แค่ปรพลที่ผิดหวังแต่เขาเองก็ผิดหวังเช่นกัน

 "เอ้ย!  นั่นมัน..."  ปรพลร้องออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นหน้าของชายหนุ่มที่ยืนคุยอยู่กับรดา ก่อนจะเรียกทักออกไป

"ภัทร" เสียงเรียกชื่อของภัทรที่ดังมาจากโต๊ะใดโต๊ะหนึ่งในร้าน ทำให้รดาและภัทรหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน ในขณะที่ภัทรโบกมือทักทายคนที่เรียก แต่ธาวินและรดาต่างมีความสงสัยไม่ต่างกัน

"พี่พล สวัสดีครับ" ภัทรและรดาเดินมายังโต๊ะของปรพลและธาวิน ชายหนุ่มยกมือไหว้ทักทายปรพลราวกับรู้จักกันมานาน

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"  

"เมื่อคืนครับ กะว่าจะเข้าไปหาพี่พลอยู่เหมือนกัน"

"แล้วยัยแพรวล่ะ กลับมาพร้อมกันไหม" 

"ครับ ป่านนี้คงยังไม่ตื่น ผมโทรหาตั้งแต่เช้ายังไม่รับสายเลยครับ"

"คงยังฝันหวานอยู่ล่ะสิ" 

ภัทรและปรพลพูดทักทายกันพอหอมปากหอมคอ ก่อนที่ปรพลจะแนะนำให้ธาวินได้รู้จักกับคนที่เขาคิดว่าเป็นสามีของรดา

"ไอ้วิน นี่ภัทรว่าที่น้องเขยของฉัน" 

"น้องเขยแกเหรอ" ธาวินถามออกไปด้วยความแปลกใจ ถ้าเป็นน้องเขยของปรพลก็ไม่ใช่สามีของรดาน่ะสิ

"เออ นายภัทรกำลังจะแต่งงานกับยัยแพรวลูกพี่ลูกน้องฉัน"

 "สวัสดีครับ คุณธาวินไม่เจอกันนานนะครับ" ภัทรเอ่ยทักคนที่เขาจำได้ดีตั้งแต่เพิ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะ ชายหนุ่มคนนี้คือพ่อของเด็กน้อยน่ารักและเป็นสามีของรดาเพื่อนของเขา ไม่แปลกที่เห็นเขาอยู่ที่นี่ในเมื่อร้านนี้ก็เป็นร้านของภรรยาของธาวิน

"อ้าว รู้จักกันอีกแล้ว หน้าแตกอีกครั้งแล้วเหรอฉัน" 

รดาหลุดขำกับอาการของปรพล แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มเมื่อเห็นสายตาของอีกคนที่จ้องมองมา