ตอนที่ 35 ด้วยความรัก

ตอนที่ 35

ด้วยความรัก

"รดาอยากแวะที่ไหนก่อนไหม" ระหว่างที่รถวิ่งไปข้างหน้า ธาวินหันมาถามภรรยาสาวเผื่อเธออยากจะแวะทำธุระที่ไหนก่อนที่จะถึงร้าน

"ไม่ค่ะ รดาจะเข้าร้านเลย"

เมื่อพูดถึงร้าน ชายหนุ่มก็นึกชื่อร้านกาแฟของเธอได้ คำถามที่ยังคาใจเขามาตั้งแต่ได้ยินชื่อนั้นและบัดนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าชื่อที่เธอตั้งขึ้นมาจะใช่แบบที่เขาคิดหรือเปล่า ที่รู้แน่ ๆ คือชื่อนั่นคือชื่อของลูก แต่ที่มาของชื่อมันจะผิดจากที่เขาคิดไว้ไหม

"ธารดา ชื่อร้านน่ะได้มาจากไหนเหรอ" ธาวินถามพลางสายตาก็จับจ้องอยู่กับถนนข้างหน้า ก่อนจะเงียบเสียงตั้งใจฟังว่าเธอจะตอบเขาว่าอะไร

"...ชื่อลูกค่ะ" หลังจากที่นิ่งไปชั่วครู่ เธอก็ตัดสินใจตอบออกมาตามความจริงแต่ไม่ทั้งหมด 

"พี่รู้ว่าชื่อลูก แต่ที่ถามอยากรู้ว่า รดาตั้งชื่อลูกจากอะไร"

"จาก...ในเน็ตค่ะ รดาดูเอาจากในอินเทอร์เน็ต" 

ตอบไปแล้วก็ฉุกคิดแล้วเธอจะบ่ายเบี่ยงเขาเพื่ออะไร แค่บอกไปตามตรงว่าได้มาจากชื่อของเขาบวกกับชื่อของเธอก็จบเรื่องและไม่เห็นจะแปลกตรงไหน

แต่ว่ามันติดตรงที่เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าทุกเวลาและวินาทีเธอเอาแต่คิดถึงเขาอยู่ตลอด ไม่เว้นแม่กระทั่งตอนที่ตั้งชื่อลูกก็ยังคิดถึงเขา คิดที่จะเอาชื่อเขามาเป็นส่วนหนึ่งของเด็กคนนี้เพราะนั่นมันคือการขัดต่อคำพูดที่เธอบอกเขาไปว่า เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาอีกแล้ว

"รดา รู้ตัวไหมว่ารดาไม่เคยโกหกพี่ได้เลยสักครั้ง" 

ไม่ว่าจะตอนนี้หรือก่อนหน้านี้ เขาเป็นคนที่รู้จักเธอดีที่สุด ตั้งแต่เด็ก ๆ มาไม่ว่ารดาจะโกหกเขากี่เรื่องเขาก็รู้ได้ทั้งหมด แต่เหมือนว่าเธอจะไม่รู้ตัวเองว่าเขารู้ทันเธอทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องที่เธอบอกว่าไม่รักเขาอีกแล้ว

"คะ?"  

"ทุกคำทุกเรื่องที่รดาพูดออกมา คำไหนจริงคำไหนโกหกคิดว่าพี่ไม่รู้เหรอ" ประโยคเรียบนิ่งที่เขาพูดมาแต่กลับทำให้เธอรู้สึกร้อนรนได้จนน่าแปลก ถ้าเธอไม่สามารถโกหกเขาได้อย่างที่ว่า ก็หมายความว่าเขาก็ต้องรู้ว่าเรื่องที่เธอบอกว่าไม่รักเขาแล้วก็ไม่ใช่เรื่องจริง

"ชื่อของลูก รดาตั้งมาจากชื่อพี่กับรดาใช่ไหม"

มีอะไรบ้างไหมเนี่ยที่เขาไม่รู้ 

"ในเมื่อพี่วินรู้แล้วจะถามรดาทำไมคะ" เลี่ยงไม่ได้แล้วก็คงต้องยอมรับ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะตอบรับไปตรง ๆ แต่เป็นการย้อนถามกลับเพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกเก้อเกินไป

"พี่แค่สงสัย แต่พี่ไม่แน่ใจก็เลยอยากฟังจากปากของรดามากกว่า แต่พอรดาโกหกพี่ก็รู้ทันทีว่ามันจริงอย่างที่พี่คิด"

"ก็ตอนนั้นรดาไม่รู้จะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดี ก็เลยเอามารวมกัน"  

"ไม่ใช่ว่า เพราะคิดถึงพ่อของลูกและเพราะรักพ่อของลูกมากถึงได้อยากให้มีชื่อของพ่อเขาอยู่ในชื่อลูกด้วยหรอกเหรอ" 

นี่เขารู้เข้าไปถึงความคิดของเธอได้ด้วยเหรอ แล้วยังสีหน้าที่มั่นใจในตัวเองนั่นอีก 

"ไม่ใช่ค่ะ"

"พี่บอกแล้วไงว่ารดาโกหกพี่ไม่ได้" ธาวินหันหน้ามาหาหญิงสาวในตอนที่รถแล่นมาจอดอยู่หน้าร้าน 

สายตาวาววับจ้องมองเธออย่างกับจะบอกให้รู้ว่าสิ่งที่เขาคิดไม่ผิดเลยสักเรื่อง

"รวมถึงเรื่องที่รดาบอกว่าไม่ได้รักพี่แล้วก็เหมือนกัน แค่พี่มองตา รดาพี่ก็รู้แล้วว่ารดาโกหก" มือหนาเอื้อมจับมือของหญิงสาวที่อยู่บนตักมาถือไว้ ดวงตายังมองอยู่ที่ใบหน้าสวยในขณะที่มืออีกข้างล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"พี่ไม่ว่าหรอกนะถ้ารดาจะไม่ยอมรับใจตัวเอง เพราะยังไงซะพี่ก็ไม่คิดจะปล่อยรดากับลูกให้ไปไหนอีกแล้ว"

"..." รดาได้แต่ฟังเขาพูดดอย่างนิ่งเงียบ แต่เมื่อเห็นของที่อยู่ในมือเขาเธอก็พูดออกมาด้วยความสงสัย

"แหวน?" แหวนเพชรที่เธอจำมันได้ดีเพราะมันคือแหวนหมั้นที่เธอคืนให้เขาไปพร้อมกับใบหย่าในวันนั้น 

"วันที่เราหมั้นกัน พี่สวมแหวนนี่ให้กับรดาแบบไม่เต็มใจนั่นเพราะพี่ยังไม่รู้ความรู้สึกของตัวเอง รดาจึงคืนมันมาให้พี่ด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน แต่วันนี้พี่จะสวมให้รดาด้วยความรักที่พี่มีต่อรดา และพี่หวังว่ารดาจะเก็บมันไว้ด้วยความรักเหมือนกัน" พูดจบแหวนเพชรวงงามก็ถูกสวมที่นิ้วนางข้างซ้าย ตั้งแต่ที่วงแหวนเคลื่อนเข้าไปในนิ้วของเธอจนสุด รดาไม่คิดจะขยับนิ้วหนีหรือขัดขืนสักนิด 

เธอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับคำบอกรักแสนหวานของเขา หัวใจดวงน้อยเริ่มสั่นไหวแหวกข้ามกำแพงที่ก่อไว้

ทำไมถึงอ่อนไหวง่ายแบบนี้นะรดา

ร่างบางปรับสติให้กลับมาอีกครั้งเมื่อคิดว่าไม่ควรอ่อนใจไปกับคำหวานของเขา น้องสาวหรือคนรักเริ่มไม่รู้แล้วว่าเขารู้สึกแบบไหน ในเมื่อเขาก็เอาแต่ทำให้เธอหลงไปกับคำบอกรักของเขาอยู่เรื่อย แต่ตอนที่ทุกอย่างมันยังไม่ชัดเจน เธอก็ไม่อยากให้เขามั่นใจจนเกินไปว่าเขาสามารถควบคุมเธอได้ทุกอย่าง 

"ห้ามถอดนะรดา" เสียงเข้มออกคำสั่งเมื่อรดาทำท่าจะถอดแหวนที่เขาเพิ่งสวมให้ออกจากนิ้ว

"แต่รดาบอกพี่แล้วไงคะ ว่ารดายังไม่มั่นใจในตัวพี่และรดาก็ไม่ได้...รักพี่แล้วด้วย" ท้ายประโยคเธอเบาเสียงลงจนแทบไม่มีความมั่นใจในคำพูด เพราะรู้ดีว่ายังไงเขาก็รู้ว่าเธอโกหกแต่ก็ยังยืนกรานจะปากแข็งต่อไป 

"เป็นแม่คนแล้วนะ ยังโกหกเป็นเด็กไปได้ เอาเถอะอยากพูดอะไรก็พูดไปพี่ไม่ว่า แต่อย่าให้เห็นว่าถอดแหวนออกเพราะพี่จะไม่ยอมปล่อยผ่านเหมือนเรื่องที่รดาตั้งใจจะโกหกพี่ทั้งที่มันไม่เนียนอย่างนี้แน่" 

มือบางชะงักหยุด ปล่อยให้แหวนอยู่ในนิ้วของเธอต่อไป ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกเกรงกลัวกับคำขู่ของเขาจนได้ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะต้องแข็งใจไม่ยอมเขาง่าย ๆ แล้วแท้ ๆ

"ไปรับลูกสี่โมงเย็นใช่ไหม" เมื่อเห็นว่าเธอยอมทำตามคำสั่งของเขาแล้ว ธาวินจึงหันไปพูดเรื่องอื่นแทน

"ค่ะ"

"บ่ายสามครึ่งพี่จะมารับแล้วไปรับลูกพร้อมกัน" 

"ไม่ต้องหรอกค่ะ กว่าพี่วินจะมารับรดาแล้วต้องไปรับลูกอีกเสียเวลาทำงานของพี่เปล่า ๆ" 

"ไม่เสียมากขนาดที่คิดหรอก บริษัทพี่อยู่ถัดจากที่นี่ไปไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ"

ความรู้ใหม่ทำให้หญิงสาวถึงกับอ้าปากหวอ เธอไม่เคยรู้ว่าบริษัทของเขาอยู่แถวนี้ ตั้งแต่สมัยเด็กมาก็ไม่เคยไปที่บริษัทเขาเลยสักครั้ง  นึกว่าเรื่องบังเอิญเสียอีกที่วันนั้นปรพลนัดเจอเขาที่ร้านของเธอ

"อ้าว เดี๋ยวยุงก็บินเข้าปากหรอก จะตกใจอะไรขนาดนั้น" มือหนาแกล้งแตะที่คางของเธอเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเธออ้าปากค้างด้วยความตกใจเมื่อรู้สถานที่ตั้งที่ทำงานของเขา

"เชื่อแล้วค่ะ ว่ากรุงเทพฯแคบจริง ๆ" ว่าจบร่างบางก็เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าร้านของตัวเองไปโดยไม่หันมองหน้าเจ้าของรถเลยสักนิด

ธาวินได้แต่ยิ้มส่ายหน้ากับภรรยาคนสวย ทั้งท่าทางและคำพูดของเธอที่เอาแต่ปากแข็งโกหกเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาคิดว่าเธอยังคงเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กน่ารักที่อยู่ในความดูแลของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

แต่ต่างแค่ว่าตอนนี้เขาอยากดูแลเธอในแบบคนรัก แบบแม่ของลูก แบบภรรยาของเขา แต่ติดตรงที่เธอไม่คิดจะเชื่อเขาสักทีนี่สิ