ตอนที่ 36 เมียเพื่อน

ตอนที่ 36

เมียเพื่อน

ช่วงเวลาแห่งการทำงานที่วุ่นวายเฉกเช่นทุกวัน ธาวินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ทั้งตรวจทั้งเซ็นเอกสารที่มีเข้ามาไม่ขาดช่วง พอถึงเวลาก็ต้องไปประชุมแล้วกลับมาพิจารณาแฟ้มเอกสารต่อ แต่แปลกที่วันนี้เขากลับไม่เคร่งเครียด ไม่หงุดหงิดหรือไม่แม้แต่จะต่อว่าพนักงานที่ทำงานไม่คืบหน้าเหมือนทุกครั้งที่เคยเป็น 

คงเพราะความรู้สึกอิ่มเอมในใจที่เขาได้หญิงที่รักกลับมา แถมยังพ่วงลูกสาวตัวน้อยน่ารักมาด้วยอีกหนึ่งคนจึงทำให้รองประธานผู้ที่มักจะเอาจริงเอาจังกับงานจนเป็นวิสัย ดูมีท่าที่สบายอารมณ์แถมยังยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลา

ปากหยักหนายิ่งมีรอยยิ้มเมื่อมองบนนิ้วของตัวเองที่เขาเพิ่งจะสวมแหวนหมั้นกลับเข้าประจำที่ ซึ่งเขาเคยถอดออกจากนิ้วไปหลายปีแต่วันนี้เขาไม่คิดจะเอามันออกจากนิ้วของเขาอีกแล้ว

ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อกลับต้องจางหายเมื่อเห็นหน้าของแขกที่มาหาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า

"งานการแกไม่มีทำหรือไงวะ เอาแต่แวะมาหาฉันอยู่ได้" คำทักทายเมื่อเห็นหน้าเพื่อนซี้ที่ชักจะแวะมาบ่อยเกินความจำเป็น เพราะถ้าเดาไม่ผิดที่มาบ่อยขนาดนี้ก็เพื่อมาจีบสาว และสาวคนนั้นก็ดันเป็นเมียของเขา 

และตอนนี้เขาก็เริ่มไม่ชอบขี้หน้าเพื่อนตัวเองเสียแล้ว

"มี แต่ไม่อยากทำ อยากทำอย่างอื่นมากกว่า" ปรพลตอบด้วยท่าทียียวน เขาตั้งใจมาหาธาวินเพื่อชวนเพื่อนรักไปหากาแฟดื่มกันสักแก้ว

ความจริงก็ไปคนเดียวได้โดยที่ไม่ต้องมาพึ่งคนที่นี่เพียงแต่อาจจะดูจงใจเกินไป หากรดาเห็นว่าเขามาบ่อยเกินความจำเป็นทั้งที่ไม่ได้อยู่ละแวกแถวนี้ ธาวินจึงเป็นข้ออ้างที่เขาจะทำเป็นตีเนียนเข้าไปร้านของเธอด้วยเพราะบริษัทของธาวินอยู่แถวนี้ แล้วอีกอย่างการมีเพื่อนไปดื่มกาแฟก็ดูจะรู้สึกไม่ค่อยจงใจเหมือนตั้งใจจะไปจีบเจ้าของร้านสักเท่าไหร่

"ทำอะไร" ธาวินแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอย่างอื่นของเพื่อนเขาคืออะไร

"อยากกินกาแฟ"

"กรุงเทพฯทั้งเมือง แกไม่มีแม้แต่ที่กินกาแฟจนต้องถ่อมาถึงที่นี่เลยเหรอ"

"มีสิวะ แต่กาแฟที่อื่นไม่ชื่นใจเท่าที่นี่ แล้วแกเป็นอะไรไอ้วินงานยุ่งเหรอถึงได้หน้าบึ้งตึงอย่างกับตูดหมา" 

รู้ด้วยนะว่าเขาอารมณ์ไม่ปกติแต่ไม่ยักกะรู้ว่าสาเหตุที่ทำให้อารมณ์เขาเป็นแบบนี้เพราะอะไร

"เบื่อขี้หน้าคน" ธาวินตอบใส่หน้าคนที่ไม่รู้ตัวเองว่าตอนนี้กำลังเป็นที่เบื่อหน่ายของเพื่อนรัก และถ้าเป็นไปได้ก็แทบจะไม่อยากให้มาเพ่นพ่านแถวนี้ด้วยซ้ำ

"ใครวะ" ปรพลถามหน้าซื่อ คงต้องมีใครก่อนหน้าเขาสักคนที่เข้ามาทำให้เพื่อนของเขาไม่สบอารมณ์แน่

"คนที่จ้องจะจีบเมียชาวบ้านไง" 

"เมียใคร เมียแกเหรอ เออจริงสิตั้งแต่ฉันกลับมาก็ยังไม่เคยเจอเมียแกเลยนี่หว่า"  

ก่อนจะไปเมืองนอก ปรพลรู้ข่าวเรื่องที่ธาวินหมั้นหมายแต่ก็ยังไม่เคยได้เห็นหน้าค่าตากันเลยสักครั้งและคิดว่าทั้งสองคนก็คงจะแต่งงานกันไปตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่เมืองนอกแล้ว แต่ตั้งแต่กลับมาก็ยังไม่เห็นธาวินจะพาเจ้าสาวของเขามาให้เจอเลยสักครั้ง

"แกอยากเจอเมียฉันเหรอ" ธาวินยิ้มหยัน ดีเหมือนกันที่ปรพลมาหาวันนี้เขาจะได้บอกให้เพื่อนของเขารู้จักเมียของเขาอย่างเป็นทางการ ทีหน้าทีหลังจะได้ไม่ต้องแวะเวียนมาขายขนมจีบอีก

"เออดิวะ เมียเพื่อนทั้งคนจะไม่อยากรู้จักได้ไง"

"อืม งั้นไปหากาแฟดื่มกัน" ใบหน้าเคร่งเครียดผ่อนคลายลงพร้อมกับร่างสูงที่เดินผ่านหน้าของเพื่อนรักออกไป ปรพลได้แต่เกาหัวแกรก ๆ งงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของคนเป็นเพื่อน

ใช้เวลาไม่นานสองหนุ่มหน้าหล่อก็มานั่งอยู่ในร้านกาแฟที่กำลังได้รับความนิยมในย่านนี้ เพราะนอกจากสิ่งแวดล้อมและรสชาติของเครื่องดื่มและการบริการที่ได้รับการยอมรับจากลูกค้าทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่แล้ว ยังมีเจ้าของร้านคนสวยที่เป็นแรงจูงใจดึงดูดลูกค้าหนุ่ม ๆ ให้เข้ามาใช้บริการเช่นเดียวกับปรพลและธาวิน

"สวัสดีค่ะคุณพล รดาได้ลูกค้าประจำเพิ่มมาอีกคนแล้วใช่ไหมคะ" เจ้าของร้านคนสวยกล่าวทักทายลูกค้าที่มาให้เธอเห็นหน้าบ่อย ๆ จนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นลูกค้าขาประจำก็ว่าได้

โต๊ะเล็กที่มีสองหนุ่มนั่งร่วมโต็ะ แต่เจ้าของร้านเลือกที่จะทักปรพลแค่คนเดียว ส่วนอีกคนเธอแค่ปรายสายตาไปมองแล้วหันกลับมายิ้มให้กับปรพลต่อ และนั่นก็ทำให้ธาวินรู้สึกไม่ชอบใจมากกว่าตอนที่เห็นหน้าปรพลที่โผล่มาหาที่ออฟฟิศเสียอีก

"มาสองคน แต่ทักแค่คนเดียวไม่ลำเอียงไปหน่อยเหรอ" เมื่อเธอไม่คิดที่จะทัก ธาวินจึงถามขึ้นมาเสียเอง 

ทีกับสามีไม่ทัก แต่กับคนอื่นทำเป็นยิ้มหวาน ลืมไปหรือเปล่าว่าตัวเองมีสามีแล้ว

"สวัสดีค่ะคุณธาวิน" ทีแรกเธอก็ไม่คิดจะสนใจเขา แต่เมื่อเขาทักท้วงต่อหน้าคนอื่นเธอก็จำเป็นต้องรักษามารยาทของเจ้าของร้านที่ดี ทว่าคำทักทายที่แสนจะห่างเหินราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน กลับทำให้ชายหนุ่มอารมณ์ขึ้นยิ่งกว่าเก่า

"เรียกซะห่างเหินเลยนะ ไม่อยากให้คนอื่นรู้เหรอว่าเราเป็นอะไรกัน" คำถามของเขาก็แค่ต้องการจะทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่พอใจกับการทักทายของเธอและเหมือนจะต้องการประกาศให้ปรพลรู้กราย ๆ ว่าเขากับเธอไม่ใช่แค่ลูกค้ากับเจ้าของร้าน

"เป็นอะไรวะไอ้วิน แกพูดอย่างนี้หมายความว่าไง" จุดประสงค์ของเขาเหมือนจะลุล่วงแล้วในเบื้องต้น เมื่อปรพลรีบถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ก็แกอยากรู้จักเมียฉันไม่ใช่เหรอ นี่ไงรู้จักซะสิ" เป็นการแนะนำตัวภรรยาให้เพื่อนสนิทรู้จักที่น่าประทับใจสุด ๆ

ปรพลแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าหญิงสาวที่เขาหมายปองจะกลายเป็นภรรยาของเพื่อนรักไปได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ธาวินไม่เห็นจะเคยพูดถึงเธอเลยสักนิด

"พี่วิน" รดาเสียงเขียวใส่ ถึงตอนนี้เธอจะยังดำรงอยู่ในตำแหน่งภรรยาตามกฎหมายของเขาแต่เธอก็ยังไม่ยอมรับว่าเขาคือสามี 

แค่คนในทะเบียนสมรสแต่ไม่ได้การันตีว่าเขาจะดำรงอยู่ในตำแหน่งสามีของเธอตลอดไป

"จริงเหรอครับคุณรดา" 

"แค่เคยเป็นค่ะ แต่ตอนนี้รดาหย่ากับเขาไปแล้วค่ะ" เธอหย่าแล้วลายเซ็นของเธอยังอยู่ในใบหย่าที่มอบให้เขา ถึงเขาจะยังไม่เซ็นแต่สำหรับเธอก็คือหมดพันธะไปแล้ว

"ใบหย่าที่ไหนเขาเซ็นกันคนเดียว" ธาวินเถียงกลับ ดูเธออยากจะบอกให้ปรพลรู้เหลือเกินว่าตัวเองไม่มีพันธะใด ๆ กับเขา คิดหรือไงว่าเขาจะยอม

"ถ้าอย่างนั้นพี่วินก็เซ็นสิคะ"

"รอให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกก่อนนะ แล้วพี่จะเซ็นให้" 

 "พี่วิน" เถียงไม่ชนะ รดาก็ทำได้แค่เรียกชื่อเขาออกมาด้วยอารมณ์โมโห จนลืมสนใจชายหนุ่มอีกคนที่ยังนั่งหน้าสลอนฟังสองสามีภรรยาตอบโต้กันไปมา

"สรุป คือแกกับคุณรดาคือสามีภรรยากัน" ฟังจนจับใจความได้ ปรพลข้อพูดแทรกขึ้น

"ใช่"  

"แล้วตอนนี้คุณรดาก็ต้องการหย่ากับแก แต่แกไม่หย่า"

"เออ" ธาวินตอบพลางหันไปมองหน้าหญิงสาวที่มองเขาด้วยแววตาขุ่นโกรธ

"โอเค ฉันเข้าใจละ" 

"ดี ในเมื่อแกเข้าใจทีนี้ก็คงไม่ต้องคิดจะมาหาเมียฉันได้แล้วใช่ไหม"

"ไม่ใช่" แทนที่ปรพลจะล่าถอยด้วยความผิดหวัง แต่เขากลับตอบออกมาหนักแน่น

"ถึงคุณรดาจะเป็นเมียแก แต่คุณรดาก็ยืนยันว่าจะหย่ากับแก เพราะฉะนั้นฉันรอได้" 

นอกจากจะไม่สลด ปรพลยังยิ้มออกด้วยหน้าตาชื่นมื่น และคำตอบของเขาก็เป็นการบอกรดาไปในตัวว่าเขาตั้งใจจะจีบเธอจริงจัง และเดินหน้าเต็มที่ไม่คิดจะล่าถอย

"ไอ้พล แกบ้าหรือเปล่า นี่เมียฉัน ต่อให้แกรอไปสักสิบชาติก็ไม่มีทางที่ฉันจะหย่าง่าย ๆ"

"เรื่องของแก ฉันรอได้ใครจะไปรู้เกิดวันดีคืนดีแกกับคุณรดาตกลงกันได้ ฉันก็จะได้ไม่พลาดโอกาสเพราะฉะนั้นระหว่างนี้ฉันจะจีบรอแล้วกัน"

ความมุ่งมั่นของปรพลทำให้ธาวินแทบอยากจะตะบันหน้าเพื่อนรักไปสักหมัด รู้ทั้งรู้อยู่ว่ารดาคือเมียของเขาแถมยังมีลูกด้วยกันอีก และเขาก็ยืนยันชัดเจนอยู่ว่าไม่มีวันหย่าให้ยังจะมั่นหน้ารออยู่ได้ แล้วคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียของเขาก็เอาแต่ยืนยิ้มไม่ค้านสักคำ