ตอนที่ 5 แค่นี้ก็พอแล้ว

ตอนที่ 5

แค่นี้ก็พอแล้ว

"ใกล้เสร็จหรือยัง จะได้ช่วย"  

แม้เสียงที่พูดออกมาจะฟังดูเย็นชาแต่รดากลับรู้สึกว่าเธอกำลังจะได้พี่วินคนเดิมกลับมา อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นห่วงเธอขึ้นมาบ้างแล้ว

การย้ายออกมาอยู่บ้านหลังนี้ นับว่าเป็นอีกอย่างหนึ่งที่เธอคิดไม่ผิด เช่นเดียวกับการตอบตกลงแต่งงานกับเขา

"กำลังจะเสร็จแล้วค่ะ รดาทำตั้งแต่เช้าแล้วก็เลยเหลือแค่เช็ดทำความสะอาดแค่นิดหน่อย"

"แล้วกินอะไรบ้างหรือยัง"

นี่ก็กินเวลาเข้าไปบ่ายแล้ว ถ้าเธอทำมาตั้งแต่เช้าก็คงยังไม่ได้กินอะไรแน่ เพราะเท่าที่กวาดตาดูไปทางห้องครัวก็เหมือนจะไม่มีร่องรอยของการทำอาหารหรือบางทีอาจจะยังไม่มีแม้แต่ผักสักต้นที่จะเอามาประกอบอาหารได้ด้วยซ้ำ

"ยังค่ะ รดากะว่าจะทำให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกไปซื้อ"  

ร่างบอบบาง ผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้าที่ดูงามตาจนได้เป็นถึงดาวของมหาวิทยาลัย คุณหนูที่เคยเพียบพร้อมไปทุกอย่าง ไม่เคยแม้แต่จะต้องทำอะไรด้วยตัวเอง กลับต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ หน้าตาขาวใสต้องเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ผมเผ้ายุ่งหยิงแล้วยังต้องทำงานบ้านเองทุกอย่าง 

ภาพของผู้หญิงตรงหน้าทำให้ธาวินรู้สึกสงสารจนจับใจ น้องสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาไม่ต่างกับผู้เป็นพ่อและแม่ของเธอ แต่กลับต้องมาตกระกำลำบากขนาดนี้ ทั้งที่เขาควรจะดูแลเธอได้ดีกว่านี้มาก

แต่ก็นั่นแหละเพราะคำตอบตกลงของเธอมันก็ทำให้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอเปลี่ยนไป เขาอยากดูแลเธอในฐานะน้องสาวเหมือนเดิม แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อแค่เห็นหน้าเธอก็มีคำว่า 'เมีย' ฉายอยู่บนหน้าสวย ๆ นั่นแล้ว

แล้วหลังจากนี้ฉันจะต้องทำยังไงกับเธอดี รดา

จ๊อกกกก!

มือบางรีบตะครุบหน้าท้องของตัวเองไว้ทันที ที่มันส่งเสียงออกมาแต่เสียงนั่นก็ดังพอที่จะทำให้ใบหน้านิ่งเรียบของธาวินหันมาแล้วส่งสายตาดุมาให้เธอ

"ไปล้างหน้าล้างตาซะ เดี๋ยวฉันพาออกไปหาอะไรกิน"  

"ค่ะ" 

คำสั่งเสียงเข้มทำให้รดาไม่มีแม้แต่คำโต้แย้ง หญิงสาวรีบเอาอุปกรณ์ทั้งหมดไปเก็บแล้ววิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำตามที่เขาบอก เธอเคยเชื่อฟังเขาอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น

ร้านอาหารที่ดูไม่หรูหรามากนักและไม่ไกลจากบ้านของรดาคือสถานที่ที่ธาวินพาคู่หมั้นที่ได้มาด้วยความไม่เต็มใจมาฝากท้อง โดยที่ไม่คิดจะถามเจ้าตัวว่าชอบอาหารแบบไหนเลยด้วยซ้ำ

"กินได้ไหม" ธาวินเอ่ยถามเมื่อเห็นรดาเอาแต่พลิกหน้าเมนูอาหารของร้านไปมาแล้วยังไม่ยอมสั่งเสียที

"ได้ค่ะ รดากินได้" หญิงสาวเลือกเมนูอาหารของตัวเองเป็นแค่ก๋วยเตี๋ยวน้ำธรรมดา ทั้งที่ในเมนูมีอาหารให้เลือกมากมายหลายชนิด

"พี่คะเอาแบบไม่ใส่ผักนะคะ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นบอกพนักงานของรัานที่มารอรับออเดอร์ 

"แค่นั้นพอเหรอ" 

"พอค่ะ รดาตัวเล็กกินแค่นี้ก็อิ่มแล้วค่ะ"  

"งั้นก็เอาสองที่ครับ"   

"พี่วินจะอิ่มเหรอคะ ปกติเห็นกินเยอะ" ลับหลังพนักงานร้าน รดาจึงหันมาถามธาวินที่สั่งเมนูเดียวกับเธอ เธอรู้ดีว่าแค่ก๋วยเตี๋ยวถ้วยเดียวคงไม่ทำให้เขาอิ่มท้องได้แน่

"ฉันกินมาจากบ้านแล้ว แค่สั่งมากินเป็นเพื่อนเฉย ๆ"  

"ค่ะ" หญิงสาวตอบรับเสียงเบาแล้วอดที่อมยิ้มไม่ได้ แค่นี้เธอก็ดีใจมากแล้ว ไม่ต้องให้เขากลับมาเป็นคนที่แสนดีเหมือนเดิมก็ได้ แต่แค่เขาไม่ทำเหมือนเธอเป็นแค่อากาศมันก็ดีเกินพอสำหรับหัวใจดวงน้อยของเธอที่จะพองตัวออกมาอีกครั้ง

ก๋วยเตี๋ยวสองชามที่พนักงานเอามาเสิร์ฟ หน้าตาไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด แต่รดากลับทำหน้าบูดเบี้ยวเมื่อนิ่งมองชามก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง

"เลื่อนมาหน่อย" เสียงเรียบสั่งให้เธอเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวเข้ามาใกล้ในระยะที่มือของเขาเอื้อมถึงได้ถนัด 

ธาวินใช้ตะเกียบคีบผักชีและต้นหอมในชามก๋วยเตี๋ยวของรดาออกทีละชิ้น ใส่ในถ้วยใบเล็กที่ทางร้านเตรียมไว้ให้ทุกโต๊ะเพื่อใส่เศษอาหาร

"กินได้แล้ว" หลังจากที่ร่องรอยของผักชีและต้นหอมหายไปจนหมด เขาก็บอกให้เธอจัดการกับอาหารของเธอต่อ

"ขอบคุณค่ะ" รดาฉีกยิ้มตาหยี เมื่อเขายังทำเหมือนเดิมทุกครั้งที่ไปร้านอาหารด้วยกัน เธอไม่ชอบผักทุกชนิดและเขาก็รู้ดีที่สุด

ก๋วยเตี๋ยวในชามหายเกลี้ยงไปในเวลาอันรวดเร็ว แต่หญิงสาวกลับไม่รู้สึกว่ามันอิ่มท้อง มือบางยังจับช้อนแล้วตักน้ำซุปที่เหลือเข้าปากเพื่อจะทำให้ท้องของเธออิ่มกว่าเดิม

"เอ้า กินแค่น้ำมันก็ไม่ทำให้อิ่มหรอก เอาอันนี้ไปกิน"  

ธาวินเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวที่เขาสั่งมาให้ทั้งที่ทั้งถ้วยนั้นยังไม่มีร่องรอยของการกินเลยสักนิด จะมีก็แต่ผักชีและต้นหอมที่เขาเอามันออกจนหมดแล้วเท่านั้น

"แล้วพี่วินล่ะคะ"  

"ฉันบอกแล้วไง ว่ากินมาแล้ว"  

"งั้นขอบคุณค่ะ" พูดจบรดาก็จัดการกับก๋วยเตี๋ยวอีกชามจนเกือบหมด ปกติเธอก็ไม่ใช่คนกินเยอะอะไรแต่วันนี้เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิดจึงกินเยอะกว่าทุกครั้ง และมันก็จะเป็นอย่างนี้เสมอถ้าเธอลากท้องรอมาทั้งวัน

หลังจากอิ่มท้อง ธาวินและรดาก็กลับออกจากร้านเพื่อตรงกลับบ้าน แต่หญิงสาวที่เดินตามธาวินมากลับต้องหยุดฝีเท้าและหันไปตามเสียงเรียกของใครบางคนที่เรียกชื่อของเธอ

"รดา"

"อ้าว ภัทรมาทำอะไรแถวนี้เหรอ" ภัทร ชายหนุ่มเพื่อนร่วมห้องในคณะเดียวกับเธอฉีกยิ้มกว้างแล้วเดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังส่งยิ้มให้เขาเหมือนกัน

"มาดูร้านน่ะ นี่ร้านเราเองรดามากินข้าวเหรอ" 

"อ้าวเหรอ ดีจังเราเพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้ จะได้ถือโอกาสฝากท้องกับร้านภัทรซะเลย"

"ได้เสมอ อยากกินตอนไหนบอกสำหรับรดาเราบริการส่งถึงที่ ว่าแต่บ้านรดาอยู่ตรงไหนเหรอ"

"ถัดไปสองซอยจ้ะ บ้านหลังในสุด ว่าง ๆ ไปเที่ยวนะ" 

"ได้ ๆ ไว้เจอกัน"

"จ้า"  

สองหนุ่มสาวโบกมือลาแล้วแยกย้ายจากกัน แต่คนที่ยืนมองการสนทนาของทั้งคู่มาตั้งแต่ต้นยังยืนล้วงกระเป๋านิ่งมองใบหน้าหวานด้วยสายตาที่บ่งบอกว่า ไม่ใช่แค่เย็นชาตามปกติแต่เหมือนเธอกำลังทำอะไรผิดสักอย่าง

"กลับกันเถอะค่ะ พี่วิน" รดาเดินมาหยุดตรงหน้าแล้วเอ่ยบอกเขา เพราะเขาไม่ยอมขยับตัวเอาแต่จ้องหน้าเธอนิ่ง

"ใคร?" ธาวินถามเสียงเข้ม 

"เพื่อนที่มหาวิทยาลัยของรดาค่ะ เราเรียนห้องเดียวกัน บังเอิญจังนะคะที่ร้านนี้เป็นของเขารดาจะได้มาฝากท้องบ่อย ๆ" 

"กลับได้แล้ว ร้อน" ธาวินทำเสียงเคร่งขรึมไม่ต่างกับใบหน้าที่บูดบึ้ง เดินกลับไปที่รถด้วยอาการหัวเสีย

"ร้อนตรงไหนเนี่ย ฝนกำลังจะตกด้วยซ้ำ" รดาแหงนมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มไปด้วยเมฆฝน แต่แปลกที่เขาบอกว่ามันร้อน หรือว่าเขาคงจะตัวใหญ่เลยร้อนง่ายกระมัง