อ้อมกอด

ตอนที่ 6

อ้อมกอด

รดาหันมองไปรอบ ๆ ลานจอดรถที่เธอสงสัยมาตั้งแต่ธาวินเพิ่งจะเลี้ยวรถเข้ามายังห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ทีแรกเธอก็นึกว่าเขาจะตรงกลับบ้านเสียอีก

"พี่วิน มาทำอะไรที่นี่คะ" ร่างบางรีบวิ่งตามคนตัวสูงที่ก้าวขายาว ๆ ตรงไปทางประตูห้าง ตั้งแต่เขาจอดรถเสร็จเขาก็ลงจากรถแล้วเดินหน้าบึ้งเข้าไปในห้างทันที

"ซื้อของ" ธาวินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ในขณะที่เข็นรถเข้าไปยังส่วนของสดและผลไม้

"พี่วินจะซื้อของพวกนี้กลับบ้านเหรอคะ แต่ปกติแม่บ้านจะไปซื้อที่ตลาดเองนี่คะ" รดาเอ่ยถามเมื่อธาวินหยิบพวกเนื้อสัตว์ต่าง ๆ ใส่รถเข็น แต่ไม่มีผักสักต้น

"เปล่า ฉันจะซื้อไปไว้ที่บ้านเธอ เวลาหิวจะได้ทำกินไม่ต้องออกไปหากินข้างนอก" 

"แต่รดาทำเป็นแค่ไข่เจียว ถ้าซื้อไปก็เสียหมดนะคะ" ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ว่าเธอทำกับข้าวไม่เป็น เมื่อก่อนถ้าอยากกินอะไรบางทีเขาก็เป็นคนทำให้กิน แล้วเขาจะซื้อของพวกนี้ไปให้เน่าเสียทำไม

"ไม่เป็นก็หัดทำ เปิดดูในเน็ตก็มีวิธีทำเยอะแยะ" ธาวินตอบเสียงห้วน มือหยิบจับเนื้อสัตว์ที่วางขายใส่รถเข็นคันใหญ่จนเกือบเลยครึ่งคัน

หรือว่าเขาอยากให้เธอหัดไว้เพราะเผื่อแต่งงานไปจะได้ทำให้เขากิน เขายอมรับเรื่องการแต่งงานแล้วใช่ไหม

"พี่วินอยากให้รดาทำให้กินตอนที่แต่งงานกันไปแล้วเหรอคะ" รดาแกล้งถามเสียงเบา รอยยิ้มเล็กที่ผุดขึ้นบนเรียวปากเพราะคิดว่าเขาคงจะคิดเช่นนั้น

แต่เมื่อเขาหันมาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาดุดันเธอก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด

"อย่าพูดเรื่องแต่งงานให้ฉันได้ยินอีก"

ก่อนจะถึงวันนั้นเขาจะพยายามลืมมันไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกรังเกียจเธอมากนัก แค่ความสงสารที่ทำให้ตอนนี้เขายังอยู่ใกล้เธอได้ แต่ถ้าวันนั้นมาถึงเมื่อไหร่เขาเองก็ไม่รู้ว่าแม้แต่ความสงสารก็ยังจะมีให้เธอได้อีกหรือเปล่า 

"ค่ะ" รดาก้มรับหน้าม่อย เขาคงไม่ได้คิดแบบนั้นสินะ

สายฝนเทกระหน่ำลงมาตั้งแต่ตอนที่ธาวินและรดาเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ดังขึ้นแต่ละครั้งทำให้รดาต้องรีบเอามือขึ้นปิดหูของตัวเอง 

เธอเกลียดเสียงฟ้าตอนฝนตกที่สุด

กรี๊ดดดด!  

เสียงกรีดร้องดังมาจากร่างเล็กที่อยู่ในครัว รดาย่อตัวลงนั่งหน้าตู้เย็น แพ็คเนื้อสัตว์ในมือที่ตั้งใจจะเก็บเข้าตู้หล่นกระจัดกระจายด้วยความตกใจ 

ธาวินรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ หันมองหาร่างของคนตัวเล็กไปทั่วก่อนจะเห็นเธอนั่งคุดคู้ตัวงออยู่กับพื้นเบียดร่างแนบชิดไปกับตู้เย็นที่ปิดสนิทเหมือนต้องการหาที่กำบัง

เปรี้ยง! 

กรี๊ดดด!

เสียงฟ้าผ่าที่ดังขึ้นอีกระรอกยิ่งทำให้ร่างเล็กสั่นเทาไปด้วยความกลัว น้ำตาไหลอาบสองแก้มพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ที่ดังมาจากใบหน้างามที่ยังก้มหัวซุกกับขาของตัวเอง

ธาวินรีบพุ่งเข้าไปกอดร่างของหญิงสาวไว้ ทุกครั้งที่มีเสียงฟ้าผ่า รดาจะตกใจจนแทบจะตั้งสติตัวเองไม่ได้

"รดา พี่อยู่นี่ไม่ต้องกลัวนะ" ลำแขนแกร่งอ้าโอบรอบร่างบาง ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังขึ้นลงเบา ๆ

"ฮือ พี่วิน รดากลัว"

"ไม่ต้องกลัว พี่อยู่กับรดานะ"

"ฮือ ฮือ กรี๊ดด!"

เสียงฟ้าดังขึ้นอีกระลอก ร่างบางผวาตัวเข้าหาอ้อมอกของธาวิน สองมือที่ปล่อยออกจากหูของตัวเองสวมกอดเอวหนาของชายหนุ่มไว้แน่น 

"พี่วิน รดากลัว ฮือ ฮือ"

ร่างน้อยที่แสนบอบบางโอบกระชับร่างของธาวินแนบแน่น ในขณะที่เขาก็โอบเธอไว้แน่นไม่แพ้กัน เนิ่นนานที่สองคนยังกอดกันแนบสนิทอยู่หน้าตู้เย็นจนเสียงฝนเริ่มซาลง ธาวินถึงได้คลายอ้อมกอดออก แต่เธอก็หลับคาอกเขาไปเสียแล้ว

เกือบสองทุ่มรดาเพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาค่ำ แสงไฟทั้งบ้านเปิดสว่างจ้า หญิงสาวหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันมองรอบตัว

เธอเข้ามาอยู่ในห้องนอนตั้งแต่ตอนไหน  คิ้วบางขมวดมุ่นนึกความทรงจำ เธอจำได้แค่ว่าตอนฟ้าร้องเธอกอดร่างของธาวินไว้แน่นหลังจากนั้นก็ไม่มีความทรงจำอีกเลย

"พี่วิน"

 เมื่อนึกถึงร่างของคนที่เธอยึดเป็นที่พึ่งในตอนที่เกิดความกลัว รดาจึงก้าวเท้าลงจากเตียงนอนแล้วเปิดประตูออกไปจากห้อง

ป่านนี้แล้วเขาจะกลับไปหรือยัง

ทั้งบ้านเงียบสนิท ประตูบ้านก็ปิดเรียบร้อย มือบางแหวกผ้าม่านประตูเพื่อดูว่ารถของเขายังอยู่หรือเปล่า แต่ก็ไม่เห็นแม้แต้เงา

เขาคงจะกลับไปแล้ว

หญิงสาวปิดผ้าม่านไว้ตามเดิม เดินกลับมานั่งยังโซฟากลางห้อง ริมฝีปากอิ่มเผยยิ้มหวานเมื่อนึกถึงตอนที่ธาวินกอดเธอเอาไว้และถ้าหูของเธอไม่เพี้ยนเหมือนจะได้ยินเขาแทนตัวเองว่าพี่และเรียกเธอว่ารดาเหมือนเดิมด้วย ทั้งอ้อมกอดและน้ำเสียงของเขาในตอนนั้นคือความอบอุ่นของพี่วินคนเดิมของเธอ...เธอจำได้ดี

รอยยิ้มดีใจจางลงเล็กน้อยเมื่อสายตาคู่งามเหลือบไปเห็นจานที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว ร่างบางลุกออกจากที่นั่งบนโซฟาก่อนจะเข้าไปดูแล้วเปิดฝาครอบออก

กับข้าวสามอย่างที่เธอชอบและข้าวสวยหนึ่งจาน แค่เห็นเธอก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร   

"ขอบคุณค่ะ พี่วิน"