ตอนที่ 4 คนที่หายไป

ตอนที่ 4

คนที่หายไป

บนโต๊ะอาหารเช้าที่มีทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า แต่รดากลับไม่ได้รับรู้รสชาติของข้าวต้มปลาที่แสนอร่อยนั้นเลยสักนิด ในเมื่อคนที่นั่งตรงข้ามกับเธอยังคงมีท่าทีเฉยชาใส่อยู่อย่างนั้น และยิ่งคิดถึงคำพูดที่เขาตอกกลับใส่หน้าเธอไปเมื่อคืน เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ารสชาติของอาหารเช้าในวันนี้มันขมเหมือนก้อนสะอื้นที่เธอพยายามฝืนกลืนมันลงท้องไปด้วย

"รดา เรื่องบ้านของหนู ลุงจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ เฟอร์นิเจอร์ของใช้อะไรก็ครบละ แต่ไม่รู้ว่าหนูจะชอบหรือเปล่า ยังไงไปดูก่อนก็ได้นะ" ตุลธรเอ่ยบอกหญิงสาวเมื่อเขาช่วยเป็นธุระเรื่องบ้านที่รดาเพิ่งซื้อไป

และตอนนี้บ้านหลังนั้นก็เตรียมพร้อมหมดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

"ขอบคุณค่ะคุณลุง"

"จริง ๆ หนูรดาไม่เห็นจำเป็นต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเลยนี่ลูก บ้านหลังนี้ก็ออกใหญ่โต แล้วอีกหน่อยก็จะแต่งงานกับพี่วินแล้วก็ต้องย้ายมาอยู่ที่นี่อยู่ดี" นารีบ่นอุบ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดหว่านล้อมรดาให้อยู่ที่นี่

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร รดาก็ยังยืนกรานจะซื้อบ้านแล้วย้ายออกไปอยู่เองจนเธอเองก็จนใจ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณป้า ถ้าแต่งงานแล้ว..."

"ผมอิ่มแล้วครับ ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ" ธาวินที่นิ่งเงียบอยู่นาน แต่พอคำว่าแต่งงานหลุดออกมาจากปากของรดาเขาก็ไม่อยากจะทนฟังอีกต่อไป 

รดาได้แต่มองตามคนที่เดินออกจากห้องอาหารไปโดยไม่คิดจะสนใจเธอเลยสักนิด ในใจพลันตั้งคำถามกับตัวเองว่าเขารังเกียจเธอมากแค่ไหนทำไมถึงได้เย็นชาและเปลี่ยนเป็นคนละคนได้ขนาดนี้

สองวันแล้วที่ธาวินรู้สึกว่าเขาไม่เจอหน้ากับคนที่เขาไม่อยากเจอในตอนที่กลับมาถึงบ้าน ถึงแม้เขาไม่คิดจะสนใจว่ารดาจะมีความเป็นอยู่อย่างไรหรือจะสบายดีหรือเปล่า แต่ทุกวันที่เขาเข้าบ้านมาก็จะเจอกับเธอที่ต้องออกมาให้เขาเห็นหน้าอยู่เป็นประจำ จนเขาก็คิดไปว่ามันเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

แต่เมื่อเธอหายไปไม่เห็นแม้แต่เงา แล้วคนในบ้านก็ยังไม่มีใครเอ่ยปากพูดถึงเธออีก ธาวินก็อดที่จะรู้สึกแปลกใจไม่ได้

"แล้ว...รดาล่ะครับ" ชายหนุ่มอ้อมแอ้มถามเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะอาหารเช้าไม่มีเธอคนนั้นร่วมโต๊ะด้วยมาเป็นวันที่สามแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันหยุดคงจะเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า

"น้องย้ายไปอยู่ข้างนอกแล้ว นี่เรายังไม่รู้อีกเหรอ" นารีตอบคำถามของลูกชาย

รดาตัดสินใจย้ายออกไปอยู่บ้านของตัวเองตั้งแต่วันที่ตุลธรบอกว่าบ้านของเธอพร้อมเข้าอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าลูกชายตัวดีจะยังไม่รู้เรื่องนี้

"ครับ" ธาวินรับคำแค่สั้น ๆ สายตาหลุบมองอาหารเช้าในจานของตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีความรู้สึกใด ๆ กับการย้ายที่อยู่ของคู่หมั้น แต่สมองกลับคิดติงไปถึงคนที่ไม่อยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว

'จะย้ายออกก็ไม่บอกกันสักคำ ทีเรื่องอื่นพูดได้แต่พอจะไปกลับไม่พูด'

"เป็นคู่หมั้นประสาอะไร ไม่สนใจเลยว่าน้องจะอยู่หรือจะไป น้องตัวคนเดียวนะตาวิน เราเป็นคู่หมั้นเขาก็ดูแลเอาใจใส่เขาหน่อย เมื่อก่อนเห็นรักกันจนจับแยกกันแทบไม่ออก เดี๋ยวนี้ทำอย่างกับว่าน้องเป็นเหมือนคนไม่รู้จักอย่างไงอย่างงั้น" นารีต่อว่าลูกชาย แต่เจ้าตัวกลับทำเหมือนไม่สะทกสะท้านอะไร เอาแต่นั่งจิ้มไส้กรอกในจานเข้าปากไปเงียบ ๆ

บ้านเดี่ยวสีขาวชั้นเดียวขนาดกะทัดรัด บริเวณโดยรอบพอมีสนามหญ้าและต้นไม้น้อยใหญ่ให้ร่มรื่น ถึงจะดูว่าไม่น่าจะมีอันตรายอะไรเพราะเป็นบ้านในโครงการบ้านจัดสรรที่มีเวรยามเฝ้าตรวจตราอยู่เสมอ

แต่สำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวก็ดูไม่น่าไว้วางใจสักเท่าไหร่นัก

ธาวินเพ่งมองเข้าไปในตัวบ้านผ่านทางกระจกรถที่จอดอยู่หน้าบ้านของรดา  เขาเป็นคนเลือกบ้านหลังนี้ให้เธอด้วยตัวเอง แต่ตั้งแต่วันที่เธอตกลงแต่งงาน เขาก็ไม่เคยสนใจเรื่องบ้านหลังนี้อีกเลยปล่อยให้ผู้เป็นพ่อของเขาจัดการแทน

ร่างบางที่อยู่ในตัวบ้านกำลังก้มเงย ๆ จัดบ้านหลังใหม่ที่เธอก็เพิ่งจะได้มีเวลาจัดจริง ๆ จัง ๆ เพราะก่อนหน้านี้ต้องยุ่งกับการไปมหาวิทยาลัยจึงไม่ได้มีเวลาเต็มที่มากนัก วันนี้เธอจึงตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อทำความสะอาด

และตกแต่งบ้านหลังใหม่ถึงจะไม่ใหญ่โตและหรูหราเท่ากับบ้านหลังเดิม แต่เธอก็ยังรู้สึกสบายใจที่อย่างน้อยก็ยังมีบ้านเป็นของตัวเอง

"ทำอะไร" เสียงห้าวทุ้มที่ดังมาจากประตูบ้านที่เธอเปิดค้างไว้เพื่อไล่ฝุ่นออกและให้อากาศได้ถ่ายเททำให้ร่างบางสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ ๆ เสียงนั้นก็ดังขึ้นมาในความเงียบ

"พี่วิน มาได้ไงคะ" มือบางยังกุมอยู่ที่หน้าอกด้านซ้าย จังหวะการเต้นของหัวใจยังกระหน่ำรัวจากอารามตกใจที่เขามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง

"ขับรถมา" คนถูกถามตอบหน้าตาเฉย เหมือนจะกวนอยู่ในทีแต่เขาก็แค่ตอบไปตามตรง

"ออ ค่ะ" รดาหันไปมองรถที่จอดอยู่ด้านนอกบ้านแต่ตรงกับหน้าบ้านของเธอ ถึงว่าไม่ได้ยินเสียงว่ามีใครมา ถ้าบ้านหลังนี้มีรั้วรอบบ้านสักหน่อยก็คงดี อย่างน้อยจะได้ไม่มีใครเข้าออกบ้านของเธอได้สะดวกเกินไป

"แล้วทำอะไร" ธาวินถามย้ำเมื่อเธอยังไม่ตอบคำถามของเขา

"รดากำลังจัดบ้านค่ะ พี่วินนั่งก่อนสิคะ เดี๋ยวรดาไปเอาน้ำมาให้" หญิงสาววางอุปกรณ์ทำความสะอาดบ้านที่อยู่ในมือ เดินไปหยิบน้ำจากตู้เย็นรินใส่แก้วแล้วเอามาวางบนโต๊ะตรงหน้าคนที่กำลังมองไปรอบ ๆ บ้านของเธอ

"ย้ายมาทำไมไม่บอก" เสียงทุ้มเอ่ยถามจ้องหน้าเธอเขม็งคล้ายจะต่อว่าที่เธอไม่ยอมบอกก่อนที่จะออกมาอยู่ที่นี่

"ก็..."

รดาค้างปากแล้วหุบลงแค่นั้น จะให้เธอตอบไปได้อย่างไรในเมื่อแม้แต่หน้าเธอเขาก็ไม่เคยอยากจะมอง แล้วอยู่ ๆ จะให้เธอเดินไปบอกว่าจะย้ายบ้านทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยอยากจะปราศรัยกับเธอเลยสักนิดเนี่ยนะ

"ฟังอยู่" ธาวินเลิกคิ้วแล้วพูดเมื่อคนตรงหน้าไม่มีคำพูดต่อท้ายออกมาเพื่อตอบคำถามของเขา

"ก็พี่วินไม่อยากพูดกับรดา รดาก็เลยไม่กล้าบอก"

"ฉันไม่พูดก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะฟังไม่ได้ แล้วเธอก็ไม่ได้เป็นใบ้ไม่ใช่เหรอ"

"ค่ะ" กลายเป็นความผิดของเธออีกจนได้ อุตส่าห์คิดว่าถ้าไม่สร้างความวุ่นวายให้เขาก็คงทำให้เขาไม่เกลียดเธอมากไปกว่านี้ แต่ดันกลายเป็นความผิดไปเสียอีก