LOGINShare
ตอนที่ 7 เย็นชาแต่ดูแล
publish date:
2026-10-09 21:52:11ตอนที่ 7
เย็นชาแต่ดูแล
ช่วงสายของอีกวัน รถของธาวินก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของรดาเหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้เขาขับเข้ามาจอดยังโรงรถแทนที่จะจอดหน้าบ้านเหมือนเมื่อวาน
ร่างสูงเดินสำรวจไปทั่วบ้าน ประตูบ้านที่เขาล็อกไว้ให้เมื่อวานก็ยังคงล็อกอยู่เหมือนเดิม แสดงว่าเจ้าของบ้านคงยังไม่เปิดมันเลยสักครั้งตั้งแต่เช้ามา
"รดา" เสียงเรียกหาตัวเจ้าของบ้านไปจนทั่ว ก่อนจะแนบหูกับบานประตูห้องนอนของหญิงสาว แล้วได้คำตอบจากเสียงน้ำที่ดังมาจากในห้องนอนว่าเธอคงกำลังอาบน้ำอยู่
"ทำไมตื่นสาย" ธาวินพึมพำเบา ๆ ก่อนจะตรงเข้าครัวแล้วจัดการทำอาหารเช้าง่าย ๆ รอคนที่กำลังอาบน้ำ
"อุ้ย! พี่วิน" รดาสะดุ้งตกใจเมื่อออกมาจากห้องนอนแล้วเจอกับ ธาวินที่นั่อยู่บนโซฟากลางห้อง
"ทำไมตื่นเอาป่านนี้ นี่มันจะเที่ยงอยู่แล้วนะ"
"คือ เมื่อคืนรดานอนดึกน่ะค่ะ ก็เลยเพิ่งตื่น" กว่าเธอจะกินข้าวเสร็จแล้วรอให้ย่อยก็ปาเข้าไปดึกดื่น เธอจึงไม่อยากรีบลุกจากที่นอนจนยาวมาถึงตอนนี้
"ไปกินข้าวสิ ทำไว้ให้แล้ว"
"ค่ะ" รดาส่งยิ้มให้คนหน้านิ่งแล้วหมุนตัวเดินไปยังโต๊ะอาหารที่เขาทำข้าวต้มไว้ให้เธอ
หลังจากที่จัดการกับข้าวต้มแสนอร่อยจนเกลี้ยงชามและล้างเก็บเรียบร้อย รดาก็เดินมาทิ้งตัวลงนั่งตรงโซฟาตัวเล็ก ที่ใกล้กับตัวยาวที่เขานั่งอยู่
ใบหน้าหล่อของธาวินยังคงเรียบนิ่ง เย็นชาเหมือนเดิม แต่ก็ยังดีกว่าตอนที่เธออยู่ที่บ้านของเขา และที่ดีกว่านั้นก็คือการดูแลที่เขามีให้เธอ
แต่ว่า...แล้วเขาเข้าบ้านเธอมาได้อย่างไร
"เอ่อ พี่วินคะ พี่วินเข้ามาในบ้านรดาได้ยังไงคะ ก็ประตูมันล็อกอยู่" เธอเห็นกับตาว่าเมื่อคืนประตูบ้านของเธอล็อกแน่นหนาแต่ตื่นมาเขาก็เข้ามานั่งในบ้านเธอเสียแล้ว
ธาวินเอียงตัวล้วงอะไรบางอย่างจากกระเป๋ากางเกงแล้วส่งให้เธอ "นี่กุญแจบ้านเธอฉันเอาไปตั้งแต่เมื่อคืน"
"แล้วพี่วินเอาไปทำไมคะ" รดารับกุญแจพวงเล็กมาจากมือเขาแล้วเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
"ก็เธอหลับแล้วจะให้ฉันล็อกบ้านให้ยังไง ฉันไม่ได้มีเวทมนต์สะเดาะกลอนได้หรอกนะ"
"ออ ค่ะ"
"แล้วคราวหลัง ก็หัดระวังตัวบ้าง กุญแจหายไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืนเพิ่งจะมารู้ตัวเอาเที่ยงอีกวัน ถ้าฉันเป็นโจรป่านนี้เธอคงเหลือแต่ชื่อแล้วมั้ง"
เป็นความผิดของเธออีกแล้วสินะ
"แล้วใครที่ไหนจะมาสนใจกุญแจบ้านกันมั่งล่ะ ถ้ายังไม่คิดที่จะใช้" รดาก้มหน้าพึมพำเสียงเบา อยากจะเถียงเขาออกไปเหมือนกันแต่ติดอยู่ที่ไม่กล้า
"ได้ยินที่พูดไหม" ธาวินถามย้ำเสียงเข้มอีกครั้ง เมื่อเธอเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมตอบรับ
"ค่ะ ได้ยินแล้วค่ะ"
ฟริ้ง! ฟิ้ง! ฟิ้ง!
เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กของเจ้าของบ้านส่งเสียงร้องออกมาจากในห้องนอน ร่างบางรีบลุกจากที่นั่งแล้วไปหยิบขึ้นมากดรับ
"ว่าไง ภัทร"
"อืม อยู่บ้าน"
"ได้ ๆ มาเลย แล้วเจอกันจ้ะ"
รดาเดินกลับมานั่งที่เดิม แล้วก็ต้องเจอกับใบหน้าหล่อที่ดูเครียดหนักขึ้นกว่าเรื่องกุญแจที่เขาต่อว่าเธอเสียอีก
"ใคร?" ธาวินถาม เขาได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ตอนประโยคสุดท้ายว่าจะมีคนมาที่นี่ ทั้งที่เธอก็เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่แต่กลับมีคนจะมาหาถึงบ้านแล้ว
"ภัทรค่ะ บอกว่าจะแวะมาเที่ยวที่นี่"
"..." ธาวินนิ่งเงียบหน้าบึ้งไม่พูดอะไรต่อ
"ถ้าพี่วินจะกลับก่อนก็ได้นะคะ" รดาอ้อมแอ้มพูดด้วยความเกรงใจเพราะคิดว่าเขาคงแค่แวะเอากุญแจมาคืนให้ และก็คงไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ เพราะสีหน้าของเขากำลังบอกเธอว่า...ไม่สบอารมณ์
"ฉันไม่ได้มีธุระที่ไหน อยู่ได้ทั้งวัน" พูดจบคนตัวสูงก็เหยียดตัวลงนอนไปตามความยาวของโซฟา หมอนอิงใบเล็กถูกจับมาวางเป็นหมอน สองมือกอดอกแล้วหลับตานิ่ง
"ง่วงเหรอคะ"
"..." ไม่มีเสียงตอบจากคนตัวโต รดาจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับท่าทีของเขา
เขาทำเหมือนทั้งโกรธและรังเกียจเธอแต่ก็ยังดูแลเอาใจใส่ จนตอนนี้เธอก็ไม่รู้แล้วว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอกันแน่
"รดา" เสียงตะโกนเรียกหาเจ้าของบ้านที่ดังมาจากด้านหน้า รดาละสายตาจากใบหน้าหล่อของธาวินที่ยังหลับตานิ่งแล้ววิ่งออกไปหน้าบ้านทันที
คนที่แกล้งทำเป็นหลับก็ลืมตาตื่นและผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปกอดอกพิงกับขอบประตูบ้านเพ่งมองชายหนุ่มที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาอย่างง่ายดายทั้งที่เจ้าของบ้านยังไม่เอ่ยปากด้วยซ้ำ
"ภัทร หายากไหม" รดาถามด้วยท่าทางยิ้มแย้ม เมื่อชายหนุ่มเดินส่งยิ้มเข้ามาหา
"ไม่เลย เราขับรถมาตามที่รดาบอกเมื่อวานก็เจอเลย นี่เราเอาอาหารมาด้วยใกล้เที่ยงแล้ว รดาจะได้ไม่ต้องออกไปกินข้างนอก"
"ไม่เห็นต้องลำบากเลย รดาเกรงใจ"
"เกรงใจอะไรล่ะ เราก็เอามาจากที่ร้านนั่นแหละ ไม่ได้ไปซื้อมาสักหน่อย"
"งั้นก็ขอบใจนะ ภัทรจะเข้าไปนั่งในบ้านก่อนไหม"
"ไม่ดีกว่า วันนี้แค่มาหาให้รู้จักบ้านก่อนพอดีต้องรีบไปธุระ ไว้วันหลังจะมาเที่ยวบ่อย ๆ"
"ได้ ๆ ขอบใจนะ"
"อืม ไปล่ะ"
เมื่อรถของภัทรลับตาไป รดาจึงหันหลังเดินเข้าบ้าน จึงได้เห็นว่าธาวินยืนมองเธออยู่ข้างหลัง
"พี่วินตื่นแล้วเหรอคะ"
"ไม่ได้หลับ" ธาวินตอบเสียงขรึม หมุนตัวไปนั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กออกมากดโทรหาใครสักคน รดาได้ยินเรื่องที่เขาคุยกับคนปลายสายแล้วทำให้เธอต้องมุ่นคิ้วสงสัย
"อืม เป็นบ้านน้องสาวฉัน พรุ่งนี้มาทำได้เลย เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นไปให้ "
"บ้านน้องสาวที่พี่วินพูดถึงคือบ้านของรดาหรือเปล่าคะ" รดาถามเมื่อเขาวางสาย ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทฟังเขาพูดโทรศัพท์แต่มันได้ยินเข้าพอดี
"แล้วคิดว่าฉันมีน้องสาวที่ไหน ถึงเธอจะคิดว่าเธอเป็นคู่หมั้นแต่ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นด้วยซ้ำ และคงไม่มีวันคิดด้วย"
ความจริงที่เขาย้ำชัดออกมาจากความรู้สึกให้เธอฟังอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากบ้านเธอไปทั้ง ๆ ที่เขาเพิ่งบอกว่าวันนี้เขาอยู่ที่นี่ได้ทั้งวัน
"รดารู้แล้วค่ะ ไม่ต้องย้ำอีกก็ได้"
หญิงสาวได้แต่พูดกับคนที่เดินหายออกไปจากบ้าน ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นเข้าจับหัวใจอีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันก็เริ่มซาลงไปบ้างแล้วแท้ ๆ
Latest chapter
กว่าจะรู้ว่ารัก ตอนพิเศษ 4
ตอนพิเศษ 4 แม้จะปฏิเสธแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับกระเส่าอย่างคนที่กำลังร้องขอ และร่างกายของเธอก็กำลังตอบรับเขา ซึ่งสวนทางกับคำคัดค้านอย่างสิ้นเชิง“อย่าห้ามพี่เลยนะรดา พี่จะไม่ทำให้ลูกของเราต้องเป็นอันตราย พี่สัญญา” น้ำเสียงที่กระซิบบอกกับเธอก็สั่นพร่าไม่แพ้กัน และตอนนี้เขาก็อยากจะปลดปล่อยความทรมานของตัวเองเต็มที“แต่พี่วินจะต้องห้ามตัวเองไม่ได้นะคะ รดากลัว” ใบหน้าสวยที่ถูกปลุกด้วยปลายนิ้วจนต้องตื่นจากนิทราเอียงมาบอกสามี“ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี เขาก็เป็นลูกพี่เหมือนกัน พี่แค่จะแสดงความรักกับแม่ของเขา พี่ว่าลูกคงจะเข้าใจและเปิดทางให้พี่แน่นอน เชื่อพี่สิ” ถึงเธอไม่เชื่อเขาก็คงไม่ยอมปล่อยให้เธอนอนหลับอย่างสบายแน่“รอให้รดาคลอดลูกก่อนได้ไหมคะ” แม้จะไม่เห็นทางสำเร็จแต่รดาก็ยังพยายามที่จะต่อรองกับเขา“นานไปรดา พี่ทนรอนานขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้พี่อยากจะรักรดาเต็มทนแล้ว ขอเถอะนะ” ไม่รอให้รดาปฏิเสธอีกครั้ง ธาวินประกบจูบเพื่อปิดเสียงค้านของเธอไว้ด้วยริมฝีปากของเขา และทำให้ร่างกายของเธอเลิกต่อต้านด้วยปลายนิ้วของเขาต่อเช่นกัน“อ๊ะ พี่วิน อื้ออ อา...” ในที่สุดเธอก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความช่ำชอง
กว่าจะรู้ว่ารัก ตอนพิเศษ 3 คืนเข้าหอ
ตอนพิเศษ 3คืนเข้าหอสองเดือนต่อมา...งานแต่งแบบเรียบง่ายที่มีแขกแค่เครือญาติและเพื่อนสนิท สิ้นสุดลงในเวลาเกือบสามทุ่ม หลังจากส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จเรียบร้อย ผู้ใหญ่ทุกท่านก็พากันออกจากห้องเพื่อให้บ่าวสาวได้อยู่กันตามลำพัง ตามประเพณีของการแต่งงานรดาอยู่ในชุดเจ้าสาวเกาะอกชายกระโปรงยาวฟูฟ่องสีขาวสะอาดตา ไม่รัดรูปจนน่าอึดอัดเพราะกำลังท้องอ่อน ๆ แต่ก็ไม่หลวมโครกจนดูไม่งามตา น้องของขวัญถูกคุณปู่และคุณย่าพาตัวกลับไปนอนที่บ้านของพวกท่านด้วย บ้านหลังนี้จึงเหลือแค่เธอกับนาวินซึ่งเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้น“พี่วินจะอาบน้ำก่อนก็ได้นะคะ รดาต้องแกะผมแกะชุดก่อน” รดาหันไปบอกสามีที่นอนตะแคงเท้าแขนหนุนหัวมองเธออยู่บนเตียงนอน“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอนะรดา” แต่ธาวินกลับไม่สนใจปฏิบัติตามคำบอกกล่าวของเธอ แล้วยังพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชวนขนลุกยังไงชอบกล“ค่ะ คืนเข้าหอ คืนแรกของการแต่งงานก็คือคืนเข้าหอไงคะ ทำไมเหรอคะ”“ก็ปกติคืนเข้าหอ เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ต้องดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันไม่ใช่เหรอ” รดาเข้าใจความหมายของประโยคนั้นในทันที หญิงสาวส่งสายตามองค้อนไปให้สามีที่คงเริ่มจะหื่นขึ้นมาอีกแล้ว“ตามปกติก
กว่าจะรู้ว่ารัก ตอนพิเศษ 2 แพ้ท้อง
ตอนพิเศษ 2แพ้ท้องอาการหงุดหงิดงุ่นง่านของธาวินหนักขึ้นเรื่อย ๆ เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด มีแต่รดากับลูกสาวที่เขาไม่กล้าจะโมโหใส่ นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานหรือเพื่อนของเขาก็พาลโดนกันไปทุกคน จนรดาเองก็เหนื่อยใจกับอาการเอาแต่ใจ ไร้เหตุผลที่หนักข้อขึ้นทุกวัน"พี่วินคะ พี่วินมีเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ ช่วงนี้พี่เป็นอะไรทำไมถึงขี้โมโหแบบนี้" รดาต่อว่าสามีเมื่อกลับมาถึงบ้าน หลายวันมานี้ปรพลมักจะมาหาของขวัญที่ร้านบ่อย ๆ คงเพราะเหงา ๆ เลยอยากมาเล่นกับลูกสาวของเธอ และทำให้ธาวินโมโหและพาลใส่ปรพลได้ทุกครั้งที่เขามาหา ดีหน่อยที่ปรพลไม่ถือสาเพราะเห็นว่าเป็นพื่อนสนิทกัน ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกันไปนานแล้วแน่ ๆ "โธ่ รดาก็ไอ้พลมันเล่นมาที่ร้านทุกวันเลย พี่ก็หึงสิ""แต่พี่ก็เห็นว่าคุณพลเขามาเล่นกับของขวัญนะคะ""แต่มันตั้งใจมาหารดาด้วย พี่รู้" "พี่วิน""พี่ว่ารดาปิดร้านไปเลยดีไหม ไอ้พลจะได้หมดข้ออ้างมาที่ร้านอีก" รดาถอนหายใจอย่างหนักอก สามีของเธอเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ "รดาไม่พูดกับพี่วินแล้วค่ะ" รดาหมุนตัวจะกลับเข้าห้องแต่ไม่รู้เป็นเพราะหมุนเร็วไปหรือเปล่า จึงทำให้เธอรู้ส
กว่าจะรู้ว่ารัก ตอนพิเศษ 1 อ้อนพี่ได้คนเดียว
ตอนพิเศษ 1อ้อนพี่ได้คนเดียวครอบครัวแสนสุขของเด็กหญิงธารดาในยามเข้าช่างเป็นภาพที่น่ามอง สาวน้อยยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางร่างของคนเป็นพ่อและแม่ที่กำลังโน้มตัวเข้าหาแล้วหอมแก้มกันในตอนเช้าก่อนจะออกจากบ้าน ใบหน้าเล็กแหงนเงยฉีกยิ้มกับภาพตรงหน้า ก่อนที่ทั้งธาวินและรดาจะก้มลงมองลูกสาวแล้วย่อตัวลงนั่ง"ยิ้มอะไรคะ คนสวยของคุณพ่อ" ธาวินกอดร่างเล็กที่อยู่ระหว่างขาของเขาทั้งสองข้าง เอ่ยถามยิ้ม ๆ เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเขายังยิ้มไม่ยอมหยุด"คุณพ่อจุ๊บคุณแม่" เสียงเล็กเอ่ยบอกพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มน่าเอ็นดู จนคนเป็นพ่ออดที่จะฝังจมูกลงกับแก้มเล็กไม่ได้"คุณพ่อจุ๊บของขวัญด้วยดีไหม""ดีค่ะ" ของขวัญรีบพยักหน้ารัว ๆ เอ่ยตอบน้ำเสียงดีใจ"จุ๊บตรงไหนดีน้าาา" ธาวินทำเป็นมองไปทั้งดวงหน้าน้อยก่อนจะยิ้มแล้วกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเล็กของลูกสาว"หน้าผาก แก้ม จมูก แล้วก็ปากเล็ก ๆ" ริมฝีปากของคนเป็นพ่อพรมจูบไปทุกจุดที่เอ่ยพูด สาวน้อยได้แต่ยิ้มชอบใจ"คุณพ่อจุ๊บทุกวันได้ไหมคะ" "ได้สิคะ คุณพ่อจะจุ๊บของขวัญทุกวันเลยค่ะ""จุ๊บคุณแม่ด้วย""สำหรับคุณแม่คุณพ่อจุ๊บทุกวันและทั้งคืนอยู่แล้วค่ะ" ธาวินพูดบอกลูกสาวพร้อมทั้งส่งสายตาเจ
กว่าจะรู้ว่ารัก ตอนที่ 50 ตลอดไป
ตอนที่ 50ตลอดไปตั้งแต่กลับมาถึงบ้านจนถึงเวลาค่ำมืด รดาก็เอาแต่หน้าบึ้งไม่พูดไม่จากับสามี ธาวินเองก็พอจะรู้ว่าอาการแง่งอนของภรรยาเป็นเพราะอะไร เขาพยายามง้องอนหาทางพูดคุยทุกอย่างแล้ว แต่รดาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดปากพูดกับเขาสักคำแต่ก็ใช่ว่าจะหมดหนทางเสียทีเดียว ในเมื่อเขายังมีนางฟ้าตัวน้อยอยู่ทั้งคน ไม่พูดกับพ่อแต่ก็ต้องพูดกับลูกแน่ ธาวินจึงต้องเพิ่งความน่ารักของเด็กน้อยเข้าช่วยเสียแล้ว"ของขวัญคะ คุณแม่ไม่ยอมพูดกับคุณพ่อเลย ของขวัญช่วยคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ" ธาวินก้มพูดกับร่างน้อยที่อยู่บนเตียงนอน ตอนนี้ยังพอมีเวลาก่อนที่เด็กน้อยจะเข้านอน เขาจึงต้องใช้ลูกรักเป็นตัวช่วยให้คนเป็นแม่คืนดีกับเขาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้...อด"ได้ค่ะ" เด็กน้อยพยักหน้ารับคำด้วยเสียงน่ารัก"ถ้าอย่างนั้นของขวัญไปบอกคุณแม่ว่าให้พูดกับคุณพ่อหน่อยนะคะ ถ้าคุณแม่ยังไม่ยอมพูดกับคุณพ่อแบบนี้คุณพ่อคงเศร้าแน่เลยค่ะ""ค่ะคุณพ่อ" ธาวินระบายยิ้มเมื่อต่อรองกับลูกสาวได้สำเร็จ แล้วยกร่างของลูกสาวขึ้นมาอุ้มก่อนจะพาไปยังห้องนอนของตัวเอง ซึ่งคนเป็นแม่หายเงียบเข้าไปได้สักพักแล้ว"คุณแม่ขา" เด็กน้อยส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นร่างของค
กว่าจะรู้ว่ารัก ตอนที่ 49 หวงเมีย
ตอนที่ 49หวงเมียบรรยากาศในร้านก็คึกคัก ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาหาเครื่องดื่มในแบบที่ตัวเองโปรด พนักงานของร้านต่างช่วยกันบริการลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ต่างกับเจ้าของร้านคนสวยที่ยังมีรอยยิ้มให้ลูกค้าอยู่ตลอดเวลาถึงแม้จะรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียสักแค่ไหนก็ตาม"สวัสดีครับคุณรดา" เสียงทักคุ้นหูมาจากหน้าประตูร้าน รดาหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กลายเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทไปเสียแล้ว"สวัสดีค่ะคุณพล ทำไมวันนี้มาคนเดียวล่ะคะ""เปล่าครับ มากันเยอะ เดี๋ยวภัทรกับยัยแพรวก็ตามมา แล้วพรีมก็ใกล้จะถึงแล้วครับ""นัดกันมาเหรอคะ มากันครบทีมเชียว""ไอ้วินครับมันนัดผมกับพรีมมาเห็นบอกว่าอยากเจอ ส่วนภัทรกับแพรวเห็นว่าจะมาที่นี่อยู่พอดี มาแจกการ์ดน่ะครับ""ออค่ะ งั้นเชิญคุณพลด้านในก่อนแล้วกันค่ะ" ปรพลเล็งมองหาโต๊ะว่างสำหรับสมาชิกที่จะตามมา เลือกได้เป็นมุมโซฟาตัวยาวด้านในสุดของร้าน จึงเข้าไปนั่งรอเป็นคนแรกไม่กี่นาทีต่อมาภัทรและแพรววดีก็เข้ามาถึงร้าน หลังจากกล่าวทักทายเจ้าของร้านเสร็จก็เข้าไปสมทบกับปรพลที่อยู่ด้านในเหลือสองคนสุดท้ายธาวินและกิรณา แต่ไม่นานหญิงสาวหน้าสวยก็เดินยิ้มเข้ามา ขาดแต่ชาย
You May Also Like
ขย้ำรักเลขา NC-20
C560.8K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI79.2K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย182.3K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C154.5K viewsเพลย์บอยร้ายร่ายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม182 viewsภรรยานิรันดร์
SHASHA4 viewsเมื่อไม่รักก็...ไม่รั้ง
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี2.1K viewsทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย
มัทฉะโมจิ57 views
