บทที่ 25

“พี่คิน”

“ครับ”

“กินข้าวค่ะ น้ำจะได้กินยา”

“ครับผม”

นริยาเดินนำเขากลับไปที่โต๊ะโดยไม่ได้พูดอะไรอีก เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ติดต่อหญิงสาวพวกนี้มานานแล้วตั้งแต่วันนี้ที่สวมแหวนให้เธอ เพราะวันที่เขาไปปิดเบอร์โทรศัพท์เบอร์นั้น เธอก็ไปกับเขาด้วย

ทั้งสองคนนั่งกินข้าวท่ามกลางเสียงพูดคุยนั่นนี่ไปเรื่อย จนนริยากินข้าวกินยาเสร็จก็พากันออกจากร้านไปเดินเล่น ภาคินซื้อเสื้อผ้าให้นริยาหลายชุดจนหญิงสาวบอกให้กลับบ้านเขาถึงยอมกลับ

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เห็นว่าทุกคนนั่งเล่นกันอยู่ที่โซนพักผ่อนในสวน พวกเขาจึงเข้าไปสมทบและใช้เวลาอยู่กับครอบครัวร่วมกันจนถึงเย็น

หลายวันต่อมา

“พี่คินออกเดินทางวันไหน” นารินถามขึ้นระหว่างที่กำลังนั่งกินข้าวมื้อเย็น

“มะรืน” เขาตอบน้องสาวหลังจากที่ตักกับข้าววางลงในจานของนริยาเรียบร้อยแล้ว

“เร็วจัง”

“น้ำ”

“คะ”

“ไปจดทะเบียนสมรสกัน”

ภาคินพูดจบนริยาก็ทำช้อนหลุดมือ นารินกับธาวินสำลักน้ำ ชวัลญาหัวเราะชอบใจ ภวินทร์ตักข้าวเข้าปากเงียบๆ

“จะรีบไปไหนคะ” หญิงสาวถามเขาด้วยใบหน้าที่เหวออย่างเห็นได้ชัด

“รีบมีเมียอย่างเป็นทางการครับ”

“แม่ว่าก็ดีนะ จดไปเลย” ชวัลญาออกความเห็น เพราะเธอรู้ดีว่าถึงอย่างไรภาคินก็ไม่มีทางปล่อยนริยาไปแน่นอน

“เอาเถอะ กินข้าวกันให้เสร็จก่อน ถ้าจะจดก็เป็นพรุ่งนี้ พ่อจะให้ผู้ช่วยติดต่อทางเขตไปให้”

“ขอบคุณครับ”

“แล้วทะเบียนบ้านน้ำล่ะ” ชวัลญาพูดโพล่งเสียงดังเมื่อนึกขึ้นมาได้

“อยู่ที่คอนโดค่ะ ที่บ้านน้ำไม่มีใครอยู่ เลยเอาไปไว้ที่คอนโดด้วย”

“งั้นเอาอย่างนี้ เดี๋ยววันนี้กลับไปนอนที่คอนโด แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยมาบ้าน” ชายหนุ่มพูดสรุปให้แล้วก็ตักข้าวเข้าปาก

เมื่อคนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย นริยาก็ปล่อยเลยตามเลย จนกระทั่งกินข้าวเสร็จ ภาคินก็ขึ้นไปเอาเสื้อผ้าบางส่วนกับของใช้ส่วนตัวเพื่อจะเอาไปทิ้งไว้ที่คอนโดของนริยา

“จะย้ายบ้านเหรอพี่คิน” นารินที่นั่งคุยอยู่กับนริยาข้างล่างมองภาคินที่ถือเสื้อผ้ากับกระเป๋าของใช้ลงมา

“บ้า น้ำสิต้องย้ายมา อันนี้เอาไปไว้นู่นเผื่อไปนอนที่นู่นเฉยๆ”

“…..” นริยากับนารินมองหน้ากันอย่างอ่อนใจ

“ไปเถอะ เดี๋ยวฝนตก”

นริยาลุกขึ้นจากโซฟา โบกมือให้เพื่อนรักก่อนจะเดินตามหลังร่างสูงออกไป เธอยืนรอที่หน้าชานบ้าน เมื่อภาคินมาจอดรถเธอก็ก้าวขึ้นรถไป

เมื่อทั้งคู่มาถึงคอนโด ฝนก็ตกหนักพอดี นริยามองเขาเอาข้าวของจัดเก็บเข้าที่พลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคว้าเอาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าเดินหายเข้าห้องน้ำไป

ภาคินเปิดตู้เย็นดู เมื่อชายหนุ่มไม่เห็นว่ามีของกินเล่นกับผลไม้ก็ออกจากห้องไป พอนริยาออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นเขาอยู่ในห้องแล้ว

ชายหนุ่มหายไปเกือบ 2 ชั่วโมงก็กลับขึ้นมาด้วยข้าวของเต็ม 2 มือ พร้อมกับเนื้อตัวที่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝนจนชุ่ม

“ไปไหนมาคะ”

“ลงไปซื้อของกินน่ะสิ”

นริยามองถุงในมือเขาที่วางลงบนโต๊ะ มันมีทั้งน้ำดื่ม น้ำอัดลม ขนมขบเคี้ยว ผลไม้ ไม่เว้นแม้แต่แอลกอฮอล์

“อันนี้ล่ะคะ” มือบางเอื้อมหยิบขวดแอลกอฮอล์ขึ้นมาดู

“เอามาดื่มนี่แหละ อาบน้ำก่อนนะ”

ร่างสูงเดินไปคว้าเอาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่เขานำมาจากบ้านเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกมาภายในเวลาเพียงไม่นาน เขามานั่งที่โซฟาโดยมีนริยามองตามอย่างอ่อนใจ

“ไปใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะค่ะ”

“ไม่ใส่ จะใส่ทำไม เดี๋ยวก็ต้องถอด”

“…..”

“หรือไม่จริง”

“ให้ตาย คุณภาคินคนนิ่งเงียบ ไว้ตัว แถมยังพูดน้อย หายไปไหนแล้วคะ”

“กับคนอื่นก็ยังเป็นแบบนั้นแหละ พี่ว่าเป็นทุกคนแหละมั้ง ที่เวลาอยู่ข้างนอกกับอยู่ในบ้านจะแสดงออกมาไม่เหมือนกัน”

“งั้นมั้งคะ น้ำก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“แหงล่ะแม่คุณ ก็เล่นนิ่งเงียบ ขนาดนี้”

“ไม่ได้เงียบนะ น้ำก็มีมุมร้าย แต่แค่จะร้ายกับคนที่ร้ายมาก่อนเท่านั้น”

“เห็นไหม มันก็มีกันทุกคนแหละ มุมที่แสดงออกกับคนอื่น กับมุมที่มีแค่ตัวเราที่เห็น”

นริยาไม่ได้ตอบอะไรเขาอีก เธอหยิบขวดแอลกอฮอล์ส่งให้เขาเมื่อเห็นเขาทำท่าจะเอื้อมไปหยิบ จึงได้รอยจุมพิตที่แก้มนวลมาเป็นรางวัล

“ไม่ดื่มเหรอ”

“วันนี้ไม่ค่ะ”

ชายหนุ่มไม่ได้เซ้าซี้อะไร เขาปล่อยให้นริยานั่งดูซีรี่ส์อยู่ข้างๆ ส่วนเขาก็อ่านรายงานจากลูกน้องที่ส่งมาให้โดยที่เขาและเธอต่างก็ไม่ได้รบกวนกันและกัน