INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 3
Última actualización:
2025-12-31 08:01:08“เจ้าวางใจ พวกข้าไปไม่นานหรอก”
อีกด้านหนึ่งจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังซูหย่งจื้อ ผู้อาวุโสกว่าไม่ได้หันกลับมามอง เพียงแต่นั่งหันหลังให้ทุกคนอยู่ที่โต๊ะเงียบๆ แม้จะโกรธและไม่เห็นด้วย ทว่าเขาก็ยังตื่นแต่เช้ามาส่งทุกคนไปชายแดน
“ผู้อาวุโสซู”
“เอาไป” ซูหย่งจื้อวางขวดยาสามขวดลงไปบนโต๊ะโดยไม่ได้หันมามองใครทั้งสิ้น
“ยาสมานแผลอย่างดี พวกเจ้าเก็บเอาไว้คนละขวด ข้าเก็บเอาไว้กับตัวก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ข้ามีของดีเท่านี้ ที่เหลือคิดว่าฮูหยินเจ้าน่าจะมอบให้แล้ว” ซูหย่งจื้อเอ่ย
“ขอบคุณท่าน”
“อย่าตายเสียล่ะ” ซูหย่งจื้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงโกรธกรุ่น ทว่าความหมายนั้นก็บ่งบอกแล้วว่าเขาก็ไม่ได้ห่วงใยทั้งสามคนที่ต้องเดินเข้าสู่สงครามน้อยไปกว่าทุกๆ คน
หลังจากออกเดินทางรอนแรมมาเกือบสิบวัน ในที่สุดจ้าวเหยียนเจี๋ย อู๋อิงสง และสือเจี้ยนหาวก็มาถึงป้อมเจิ้งจินที่ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนสองแคว้น
สภาพของสนามรบเป็นไปอย่างที่ทุกคนหวั่น แคว้นหนานที่มีแม่ทัพซึ่งชำนาญภูมิศาสตร์มากกว่า กำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ
แม่ทัพของแคว้นจ้าวอย่างจ้าวเหยียนอิ่งถูกลอบสังหาร ทั้งยังโดนกองกำลังแคว้นหนานเข้าล้อมรอบอยู่ในหุบเขาหมาป่า ระหว่างที่กำลังออกไปช่วยเหล่าทหารที่ติดอยู่ที่นั่น ตอนนี้ผู้ที่รักษาการอยู่ที่ป้อมก็คือจางซานจิ่ว ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงพระสัสสุระขององค์จักรพรรดิ
จ้าวเหยียนเจี๋ยเข้าไปในป้อมด้วยความช่วยเหลือของจางซานจิ่ว พวกเขานำกองกำลังจำนวนหนึ่งฝ่าวงล้อมออกไปช่วยพาทุกคนที่ติดอยู่ในหุบเขาหมาป่าทันที ทว่าก็คาดไม่ถึงว่าจะโดนลอบโจมตีอีกครั้ง เพราะแคว้นหนานต้องการสังหารแม่ทัพแคว้นจ้าว กองกำลังที่ล้อมรอบอยู่จึงตั้งใจเล็งเป้าหมายมายังจ้าวเหยียนอิ่ง
“เจ้า...สาม” จ้าวเหยียนอิ่งเรียกเขาเสียงแผ่ว เขาจำเสียงของผู้เป็นน้องชายได้จึงส่งยิ้มให้
จ้าวเหยียนเจี๋ยซึ่งตอนนี้สวมหน้ากากอำพรางใบหน้าไว้ เหล่าทหารคนอื่นๆ จึงไม่รู้ว่าเขาก็คืออดีตปิศาจสงคราม
“พี่รอง ข้าจะพาท่านกลับเข้าไปในป้อม”
“แต่เราถูกล้อมเอาไว้”
“ยังมีทางอื่น”
จ้าวเหยียนเจี๋ยผูกร่างจ้าวเหยียนอิ่งที่บาดเจ็บแบกไว้บนหลัง เขาให้ทหารที่ติดตามมาทำเช่นเดียวกันกับนายทหารที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ ก่อนที่ทั้งหมดจะขี่ม้าลึกเข้าไปในหุบเขาหมาป่า ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าเส้นทางที่เคยเป็นความลับ กลับมีมือสังหารฝีมือดีเข้ามาขวาง
ม้าของจ้าวเหยียนเจี๋ยโดนศรของศัตรูจนแทบจะพาคนทั้งคู่ร่วงลงไปในหุบผา สือเจี้ยนหาวที่อยู่ในชุดสีดำอำพรางใบหน้าปรากฏตัวขึ้น เขาใช้กำลังภายในดีดตัวออกไป มือใหญ่รั้งทั้งสองกลับเข้ามายังปากหุบเขา
จ้าวเหยียนเจี๋ยเอื้อมมือไปจับขอบเหวเอาไว้ได้ ทว่าเมื่อเห็นขอบเหวที่สือเจี้ยนหาวเกาะเริ่มพังลง เขาจึงรีบคว้าสือเจี้ยนหาวเอาไว้ แม้จะหมิ่นเหม่แต่เขาก็ยังจับแขนเสื้อของอีกฝ่ายไว้ได้
สือเจี้ยนหาวเงยหน้าขึ้นมองสบตากับจ้าวเหยียนเจี๋ย สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นรวดเร็วจนไม่อาจใคร่ครวญถึงความผิดพลาด ขอบผาที่จ้าวเหยียนเจี๋ยเกาะอยู่เริ่มร้าว สือเจี้ยนหาวจ้องมองจ้าวเหยียนเจี๋ยนิ่ง ก่อนจะชักมีดสั้นของตนออกมา
“อย่าแม้แต่...” จะคิด...
จ้าวเหยียนเจี๋ยพูดยังไม่ทันจบประโยค สือเจี้ยนหาวก็ตัดแขนเสื้อของตนออกจนขาดสะบั้น หากยังมีเขาพ่วงอยู่อีกคนทั้งสามจะต้องตกลงไปแน่
“ดูแลน้องเล็ก...” เขายิ้มให้จ้าวเหยียนเจี๋ย
“ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้ เจ้าไม่อาจ! ไม่! ไม่! ไม่!” จ้าวเหยียนเจี๋ยมองร่างที่ค่อยๆ ร่วงลงไปในหุบเหวมืดมิดอย่างสิ้นหวัง
เสียงร้องตะโกนของจ้าวเหยียนเจี๋ยกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขาหมาป่า ก่อนจะเบาลงเรื่อยๆ นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่สือเจี้ยนหาวได้ยิน หลังจากนั้นเสียงลมภูเขาก็ดังกึกก้องอยู่ข้างหู
การร่วงหล่นลงไปอย่างรวดเร็วทำให้ผ้าคาดเอวและเสื้อผ้าของเขาปลิวไหวดังแข่งกับเสียงลม
หุบเหวนี้มีผู้ใดบ้างไม่รู้ว่ามันคือประตูสู่ยมโลก เพราะมันคือหุบเหวที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น ด้านล่างมืดมิด ผู้ใดก็ตามที่ตกลงมาไม่เคยมีใครรอดกลับไปสักคน
‘พี่ใหญ่...รองเท้าหนังกวางของข้า...’
คล้ายใบหน้าคุ้นเคยของคนผู้หนึ่งมองมาที่เขา สือเจี้ยนหาวรวบรวมกำลังภายใน แตะปลายเท้าไปยังชะง่อนหิน มือก็คว้าเถาวัลย์หรืออะไรที่เขาสามารถคว้าเอาไว้ได้เพื่อชะลอความเร็ว
“ข้าจะตายไม่ได้”
...ใช่ เขาเพิ่งจะมีครอบครัว มีน้องสาว มีน้องชาย มีสหาย มีครอบครัวใหญ่ และเพิ่งจะได้เรียนรู้ถึงรสชาติของความสุขว่ามันเป็นเช่นไร ดังนั้นจะให้เขาละทิ้งมันไปน่ะหรือ
ไม่มีทาง!!!
ขณะที่คิดเขาก็ไถลตัวลงไปตามแนวของหน้าผา มีดสั้นคู่กายไม่สามารถปักลงไปในหินผาที่แข็งแกร่งได้ แขนทั้งสองข้างโดนหินบาดเป็นทางยาว
กิ่งไม้ที่ยื่นออกมาหลายกิ่งถูกเขาคว้าเอาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ว่าจะไม่สามารถทำให้เขาเกาะเกี่ยว ทว่าก็ช่วยชะลอความเร็วลงได้
ปลายเท้าของสือเจี้ยนหาวแตะลงไปบนแง่งหิน พละกำลังทั้งหมดถูกรวบรวมมาใช้ กำลังภายในอันล้ำเลิศที่เขาร่ำเรียนมา เขาเองก็เพิ่งจะรู้สึกขอบคุณความพยายามอย่างหนักของตัวเองก็วันนี้
Último capítulo
กับดักเสน่หา บทที่ 13
“นางเป็นใครหรือ” บุรุษชุดขาวถามเสียงเบา และจดจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของสือเจี้ยนหาว“ฮูหยินของข้า” เขาตัดสินใจบอกออกไปแบบนั้นเพราะนึกถึงเหตุการณ์ในคืนที่พวกเขาพักค้างแรม แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือจูอี้หลินตื่นขึ้นมาได้ยินพอดีหญิงสาวเงยหน้ามามองหน้าเขาด้วยใบหน้าตื่นตกใจ ก่อนจะขยับตัวเมื่อรับรู้ว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสนิทสนม หากแต่...นางขยับไม่ได้เพราะร่างถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าห่มจนคล้ายรังไหมสือเจี้ยนหาวก้มลงมองใบหน้าแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเลือดฝาดของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางดีขึ้นมากแล้ว“อย่าขยับ เจ้าเผลอหลับไป อากาศหนาวทำให้ร่างกายของเจ้าเย็นเฉียบ ต้องทำให้ตัวเจ้าอุ่นกว่านี้สักหน่อย” เสียงราบเรียบของเขาเอ่ยขึ้นข้างหู ลมหายใจอบอุ่นที่เป่ารดแก้ม จูอี้หลินรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกาย และนางยิ่งขวยอายมากขึ้นเมื่อพบว่าตนไม่ได้อยู่ลำพังกับเขาเพียงสองคน เนื่องจากการกระทำของทั้งคู่ ช่างดูสนิทสนมจนเกินงามบุรุษชุดขาวมองสือเจี้ยนหาวด้วยความประหลาดใจ ตอนพบสือเจี้ยนหาวครั้งแรก เขาจำได้ว่าทั้งสองพักกันคนละห้อง อีกทั้งหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดก็ไม่ได้รวบผมขึ้นอย่า
กับดักเสน่หา บทที่ 12
เงาร่างที่พุ่งเข้ามาขวาง ทำให้สือเจี้ยนหาวยืนนิ่งตะลึง เขาไม่คาดว่าจะมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ตอนที่เขากำลังจะพุ่งเข้าหาบุรุษชุดดำสั้งสามคน กลับมีกลุ่มคนลึกลับเข้ามาช่วยเขารับมือเขารู้สึกได้ว่าผู้มาใหม่ไม่ได้ประสงค์ร้ายกับเขา ทั้งยังตั้งใจเข้ามาช่วยเหลือด้วยซ้ำ เพราะตั้งแต่คนทั้งห้าปรากฏกายขึ้น เขาก็ได้แต่ยืนมองพวกคนเหล่านั้นประมือกัน อีกทั้งหนึ่งในบุรุษห้าคนยังก้าวมายืนขวางเขาเอาไว้คล้ายกำลังปกป้องผู้มาใหม่สี่ในห้าคนดูมีฝีมือไม่น้อย ทว่าบุรุษชุดขาวสะอาดทั้งร่างที่ยืนอยู่ด้านหลังสุด ทำให้เขาตระหนักว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นนายของคนทั้งสี่ เพราะเขาไม่มีวรยุทธ์แม้แต่น้อย ดังนั้นจึงถูกปกป้องเอาไว้ด้านหลังสือเจี้ยนหาวลอบประเมินคนทั้งห้าเงียบๆ หมวกที่อำพรางใบหน้าของบุรุษชุดขาวอย่างมิดชิด ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ทั้งยังไม่อาจรู้ได้ว่าเขาคือผู้ใด และประสงค์สิ่งใดจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือไม่นานบุรุษชุดดำที่จู่โจมสือเจี้ยนหาวก็ล่าถอยไป พวกเขาถึงกับลากคนที่ถูกสังหารกลับไปด้วย ไม่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้แม้แต่น้อย“พวกท่านเป็นใคร เหตุใดยื่นมือเข้าช่วย” สือเจี้ยนหาวมองออกว่าคนกลุ่มนี้ไม่ได้ยื่น
กับดักเสน่หา บทที่ 11
“พะย่ะค่ะ / ขอรับ” จางอู่จิ้งและอู๋อิงสงต่างก็รับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไปร่างสูงก้าวอย่างมั่นคงไปยังห้องพักของแม่ทัพ ระหว่างทางที่เขาเดินผ่าน เหล่าทหารก็ก้มลงคำนับอย่างนอบน้อม แต่มิใช่ในฐานะแม่ทัพและองค์ชายเช่นเดิม ตอนนี้จ้าวเหยียนเจี๋ยอยู่ที่ป้อมเจิ้งจินในฐานะกุนซือจากเมืองหลวงนายทหารทุกคนเรียกเขาว่า ‘จื่อลู่[1]’ ซึ่งชื่อนี้เขาตั้งขึ้นโดยมีที่มาจากหยกมังกรม่วง ซึ่งเป็นหยกประจำตัวของเขานั่นเองร่างที่นอนอยู่บนเตียงคือจ้าวเหยียนอิ่ง เขาถูกพิษจึงยังคงไม่ได้สติ หมอหลวงที่มากับกองทัพกำลังช่วยกันรักษาเขาอย่างสุดความสามารถ ตอนนี้ผู้ที่มีอำนาจสั่งการในกองทัพก็คือจางซานจิ่ว ซึ่งเขาก็รับคำสั่งจากจ้าวเหยียนเจี๋ยอยู่ลับๆ เพื่อเตรียมทำสงครามกับแคว้นหนาน“เจ้าสาม” เสียงระโหยของจ้าวเหยียนอิ่งดังขึ้นทันทีที่ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง“พี่รอง ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่”“ไม่เป็นไร การศึกเล่า”“อย่ากังวลเลย ท่านพักผ่อนเถิด พิษที่ท่านได้รับแม้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ช่วงนี้ท่านอย่าออกแรงจะดีกว่า”“แม่ทัพอย่างข้าถึงกับพลาดพลั้งเพียงเพราะศรของศัตรูเพียงดอกเดียว”“ท่านอย่าคิดมากเลย แม่ทัพแคว้นหนานใช้วิธีลอบก
กับดักเสน่หา บทที่ 10
ความสามารถในอดีตที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของ ทำให้นางได้พบกับพวกเขาในเวลาที่แตกต่างกัน ทว่ามันก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น“จะดีหรือ ปล่อยนางไปเช่นนี้ เส้นทางไปชายแดนอาจมีอันตราย” เฟิงชิงก้าวออกมา สายตาของเขามองคนที่กำลังวิ่งไปยังกระท่อมอีกหลัง“ไม่ให้นางไป คิดหรือว่านางจะยินยอม อย่าว่าแต่นางสังหรณ์ใจเลย ข้าเองก็กังวลอยู่เหมือนกัน ชะตาชีวิตของเจี้ยนหาวนั้นสลับซับซ้อน ข้ามองไม่ออกจริงๆ ว่าเดินทางไปชายแดนครั้งนี้เขาจะเจอกับอะไรบ้าง”“ท่านทำนายชะตาเขาหรือ”“ไม่ถึงกับทำนายหรอก ข้ามองจากลายมือเขา ชีวิตของเขายุ่งเหยิงเต็มไปด้วยภยันตราย ตอนนั้นข้าเพียงแต่คิดว่าเพราะเขาใช้ชีวิตอยู่กับความมืด ทั้งยังสังหารคนมามาก กระทั่งเมื่อสามสี่วันก่อนข้าลองตรวจชะตาจากวันตกฟาก เขากำลังมีเคราะห์ครั้งใหญ่ซึ่งอาจถึงกับชีวิต” ซูหย่งจื้อถอนหายใจออกมาเสียงดัง “แต่ก็นั่นแหละ ข้าอาจผิดก็ได้เพราะข้าไม่ได้เก่งกาจเรื่องการทำนาย หากรู้เช่นนี้ข้าน่าจะศึกษาเรื่องนี้ให้มากหน่อย”“ท่านอาจผิดก็ได้ อย่ากังวลเลย” เฟิงชิงตบบ่าซูหย่งจื้อเบาๆ“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนในครอบครัวของข้า ข้าไม่อย
กับดักเสน่หา บทที่ 9
แม้ว่าเสียงนั้นจะเบาหวิวแต่กลับไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนก ดวงตาจ้องไปยังมีดสั้นของสือเจี้ยนหาวเขม็ง “เจ้าเป็นอะไรกับสือเจี้ยนเหวิน ปิศาจเงาพันปี”สือเจี้ยนหาวขมวดคิ้ว ในใจก็นึกสงสัยยิ่งนักที่มีคนรู้จักผู้เป็นบิดารวมไปถึงมีดสั้นซึ่งตกทอดมายังเขา มีดสั้นซึ่งตีขึ้นด้วยเหล็กกล้า แกะลวดลายกรงเล็บของพญาเหยี่ยว ทั้งยังฝังพลอยล้ำค่าสีแดงลงไป ‘วิหคยมทูต’“ทำไมเจ้าจึงมีเพียงหนึ่ง อีกหนึ่งเล่า”“ไม่ใช่กงการใดของเจ้า” สือเจี้ยนหาวเอ่ยเสียงเย็น เขาไม่ชอบความรู้สึกคลุมเครือนี้เลย เพราะตลอดมาเขารู้เรื่องของบิดาน้อยมาก จึงรู้สึกขัดใจที่มีผู้อื่นล่วงรู้เกี่ยวกับมีดสั้นคู่กายมากกว่าตัวเอง“มอบมันให้ข้า แล้วเจ้าไปได้ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”“ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถหรือไม่ เข้ามา!”แม้ว่าจะบาดเจ็บ ทว่าสือเจี้ยนหาวก็ยังคงรวบรวมกำลังภายใน เขามองออกถึงความมุ่งร้ายของอีกฝ่าย ทันทีที่เอ่ยถึงมีดสั้นวิหคยมทูตไม่ว่าเขาจะมีความคิดที่จะมอบมีดสั้นออกไปหรือไม่ อีกฝ่ายก็คงไม่มีทางละเว้นเขา แต่นั่นเป็นเพียงความคิดเท่านั้น แน่นอนว่าเขาไม่มีวันมอบวิหคยมทูตของบิดาให้ผู้ใดเงาร่างสีดำพุ่งเข้าหาสือเจี้ยนหาวพร้อมกัน แต่ชาย
กับดักเสน่หา บทที่ 8
สือเจี้ยนหาวควบม้าขึ้นเขาไปอย่างคล่องแคล่ว เขารู้เส้นทางในละแวกนี้เป็นอย่างดี ดินแดนเหนือแห่งนี้นานมาแล้วเขาเคยสำรวจเส้นทางทั้งหมดด้วยตัวเองตอนนั้นเขายังเป็นองครักษ์เงาของแม่ทัพใหญ่ และหน้าที่รองอีกอย่าง ก็คือสำรวจเส้นทางที่จำเป็นในการเดินทัพ ดังนั้นแถบชายแดนทางเหนือ เขาจึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี และหุบเขาแห่งนี้เขาก็ค้นพบถ้ำแห่งหนึ่งที่สามารถใช้หลบศัตรูได้เขาคือนักล่าที่ไม่ชอบและไม่มียอมเป็นฝ่ายถูกไล่ล่า ดังนั้นเขาต้องหาที่ปลอดภัยให้หญิงสาวเสียก่อน เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบ จากนั้นเขาก็จะกลายมาเป็นผู้ล่าเสียเอง นั่นจึงจะเป็นวิธีที่เขาถนัดสูงขึ้นไปยังยอดหุบเขาอันเหน็บหนาว ดอกเหมยสีแดงต้นหนึ่งกำลังผลิบาน ราวกับเย้ยหยันความหนาวเย็นอย่างเดียวดายเมื่อเดินไปด้านหลังต้นไม้สูงใหญ่ สุดทางเดินริมหน้าผามีถ้ำหินขนาดเล็กแห่งหนึ่งซุกซ่อนอยู่ หากไม่สังเกตให้ดี ไม่มีทางที่จะเห็นทางเข้าถ้ำแห่งนี้ได้ เนื่องจากปล่องหินที่มีขนาดเล็กมาก ทั้งยังหลบอยู่ด้านหลังเถาไม้เลื้อยที่ปกคลุมจนหนาทึบ ทว่าสือเจี้ยนหาวที่เป็นคนพบมันก่อนผู้ใดยังจดจำมันได้เป็นอย่างดี“เจ้าเข้าไปหลบอยู่ด้านในก่อน ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเข
También te puede gustar
สนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน697.1K vistasฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้24.6K vistasชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง63.2K vistasใต้หล้าสยบรัก
จูน191.6K vistasเพียงเพราะข้าเป็นบุตรอนุ ถึงได้รับบทร้ายหรือ
l3oonm@9.3K vistasทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม
Bosskerr262 vistasเหตุใดตัวร้ายถึงเอาแต่คลั่งรักข้า
Tuk Kung7.8K vistasชะตาท่านข้าขอลิขิตเอง
น้องเหม่ยเหมย978 vistas
