LOGINShare
บทที่ 3
Last Updated:
2025-12-31 08:01:08“เจ้าวางใจ พวกข้าไปไม่นานหรอก”
อีกด้านหนึ่งจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังซูหย่งจื้อ ผู้อาวุโสกว่าไม่ได้หันกลับมามอง เพียงแต่นั่งหันหลังให้ทุกคนอยู่ที่โต๊ะเงียบๆ แม้จะโกรธและไม่เห็นด้วย ทว่าเขาก็ยังตื่นแต่เช้ามาส่งทุกคนไปชายแดน
“ผู้อาวุโสซู”
“เอาไป” ซูหย่งจื้อวางขวดยาสามขวดลงไปบนโต๊ะโดยไม่ได้หันมามองใครทั้งสิ้น
“ยาสมานแผลอย่างดี พวกเจ้าเก็บเอาไว้คนละขวด ข้าเก็บเอาไว้กับตัวก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ข้ามีของดีเท่านี้ ที่เหลือคิดว่าฮูหยินเจ้าน่าจะมอบให้แล้ว” ซูหย่งจื้อเอ่ย
“ขอบคุณท่าน”
“อย่าตายเสียล่ะ” ซูหย่งจื้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงโกรธกรุ่น ทว่าความหมายนั้นก็บ่งบอกแล้วว่าเขาก็ไม่ได้ห่วงใยทั้งสามคนที่ต้องเดินเข้าสู่สงครามน้อยไปกว่าทุกๆ คน
หลังจากออกเดินทางรอนแรมมาเกือบสิบวัน ในที่สุดจ้าวเหยียนเจี๋ย อู๋อิงสง และสือเจี้ยนหาวก็มาถึงป้อมเจิ้งจินที่ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนสองแคว้น
สภาพของสนามรบเป็นไปอย่างที่ทุกคนหวั่น แคว้นหนานที่มีแม่ทัพซึ่งชำนาญภูมิศาสตร์มากกว่า กำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ
แม่ทัพของแคว้นจ้าวอย่างจ้าวเหยียนอิ่งถูกลอบสังหาร ทั้งยังโดนกองกำลังแคว้นหนานเข้าล้อมรอบอยู่ในหุบเขาหมาป่า ระหว่างที่กำลังออกไปช่วยเหล่าทหารที่ติดอยู่ที่นั่น ตอนนี้ผู้ที่รักษาการอยู่ที่ป้อมก็คือจางซานจิ่ว ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงพระสัสสุระขององค์จักรพรรดิ
จ้าวเหยียนเจี๋ยเข้าไปในป้อมด้วยความช่วยเหลือของจางซานจิ่ว พวกเขานำกองกำลังจำนวนหนึ่งฝ่าวงล้อมออกไปช่วยพาทุกคนที่ติดอยู่ในหุบเขาหมาป่าทันที ทว่าก็คาดไม่ถึงว่าจะโดนลอบโจมตีอีกครั้ง เพราะแคว้นหนานต้องการสังหารแม่ทัพแคว้นจ้าว กองกำลังที่ล้อมรอบอยู่จึงตั้งใจเล็งเป้าหมายมายังจ้าวเหยียนอิ่ง
“เจ้า...สาม” จ้าวเหยียนอิ่งเรียกเขาเสียงแผ่ว เขาจำเสียงของผู้เป็นน้องชายได้จึงส่งยิ้มให้
จ้าวเหยียนเจี๋ยซึ่งตอนนี้สวมหน้ากากอำพรางใบหน้าไว้ เหล่าทหารคนอื่นๆ จึงไม่รู้ว่าเขาก็คืออดีตปิศาจสงคราม
“พี่รอง ข้าจะพาท่านกลับเข้าไปในป้อม”
“แต่เราถูกล้อมเอาไว้”
“ยังมีทางอื่น”
จ้าวเหยียนเจี๋ยผูกร่างจ้าวเหยียนอิ่งที่บาดเจ็บแบกไว้บนหลัง เขาให้ทหารที่ติดตามมาทำเช่นเดียวกันกับนายทหารที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ ก่อนที่ทั้งหมดจะขี่ม้าลึกเข้าไปในหุบเขาหมาป่า ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าเส้นทางที่เคยเป็นความลับ กลับมีมือสังหารฝีมือดีเข้ามาขวาง
ม้าของจ้าวเหยียนเจี๋ยโดนศรของศัตรูจนแทบจะพาคนทั้งคู่ร่วงลงไปในหุบผา สือเจี้ยนหาวที่อยู่ในชุดสีดำอำพรางใบหน้าปรากฏตัวขึ้น เขาใช้กำลังภายในดีดตัวออกไป มือใหญ่รั้งทั้งสองกลับเข้ามายังปากหุบเขา
จ้าวเหยียนเจี๋ยเอื้อมมือไปจับขอบเหวเอาไว้ได้ ทว่าเมื่อเห็นขอบเหวที่สือเจี้ยนหาวเกาะเริ่มพังลง เขาจึงรีบคว้าสือเจี้ยนหาวเอาไว้ แม้จะหมิ่นเหม่แต่เขาก็ยังจับแขนเสื้อของอีกฝ่ายไว้ได้
สือเจี้ยนหาวเงยหน้าขึ้นมองสบตากับจ้าวเหยียนเจี๋ย สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นรวดเร็วจนไม่อาจใคร่ครวญถึงความผิดพลาด ขอบผาที่จ้าวเหยียนเจี๋ยเกาะอยู่เริ่มร้าว สือเจี้ยนหาวจ้องมองจ้าวเหยียนเจี๋ยนิ่ง ก่อนจะชักมีดสั้นของตนออกมา
“อย่าแม้แต่...” จะคิด...
จ้าวเหยียนเจี๋ยพูดยังไม่ทันจบประโยค สือเจี้ยนหาวก็ตัดแขนเสื้อของตนออกจนขาดสะบั้น หากยังมีเขาพ่วงอยู่อีกคนทั้งสามจะต้องตกลงไปแน่
“ดูแลน้องเล็ก...” เขายิ้มให้จ้าวเหยียนเจี๋ย
“ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้ เจ้าไม่อาจ! ไม่! ไม่! ไม่!” จ้าวเหยียนเจี๋ยมองร่างที่ค่อยๆ ร่วงลงไปในหุบเหวมืดมิดอย่างสิ้นหวัง
เสียงร้องตะโกนของจ้าวเหยียนเจี๋ยกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขาหมาป่า ก่อนจะเบาลงเรื่อยๆ นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่สือเจี้ยนหาวได้ยิน หลังจากนั้นเสียงลมภูเขาก็ดังกึกก้องอยู่ข้างหู
การร่วงหล่นลงไปอย่างรวดเร็วทำให้ผ้าคาดเอวและเสื้อผ้าของเขาปลิวไหวดังแข่งกับเสียงลม
หุบเหวนี้มีผู้ใดบ้างไม่รู้ว่ามันคือประตูสู่ยมโลก เพราะมันคือหุบเหวที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น ด้านล่างมืดมิด ผู้ใดก็ตามที่ตกลงมาไม่เคยมีใครรอดกลับไปสักคน
‘พี่ใหญ่...รองเท้าหนังกวางของข้า...’
คล้ายใบหน้าคุ้นเคยของคนผู้หนึ่งมองมาที่เขา สือเจี้ยนหาวรวบรวมกำลังภายใน แตะปลายเท้าไปยังชะง่อนหิน มือก็คว้าเถาวัลย์หรืออะไรที่เขาสามารถคว้าเอาไว้ได้เพื่อชะลอความเร็ว
“ข้าจะตายไม่ได้”
...ใช่ เขาเพิ่งจะมีครอบครัว มีน้องสาว มีน้องชาย มีสหาย มีครอบครัวใหญ่ และเพิ่งจะได้เรียนรู้ถึงรสชาติของความสุขว่ามันเป็นเช่นไร ดังนั้นจะให้เขาละทิ้งมันไปน่ะหรือ
ไม่มีทาง!!!
ขณะที่คิดเขาก็ไถลตัวลงไปตามแนวของหน้าผา มีดสั้นคู่กายไม่สามารถปักลงไปในหินผาที่แข็งแกร่งได้ แขนทั้งสองข้างโดนหินบาดเป็นทางยาว
กิ่งไม้ที่ยื่นออกมาหลายกิ่งถูกเขาคว้าเอาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ว่าจะไม่สามารถทำให้เขาเกาะเกี่ยว ทว่าก็ช่วยชะลอความเร็วลงได้
ปลายเท้าของสือเจี้ยนหาวแตะลงไปบนแง่งหิน พละกำลังทั้งหมดถูกรวบรวมมาใช้ กำลังภายในอันล้ำเลิศที่เขาร่ำเรียนมา เขาเองก็เพิ่งจะรู้สึกขอบคุณความพยายามอย่างหนักของตัวเองก็วันนี้
Latest chapter
กับดักเสน่หา บทที่ 143 จบ
เขาเดินตรงไปยังแผงขายเนื้อ และซื้อเนื้อตากแห้งมาไม่กี่ชิ้น ด้วยเงินที่นางใส่เอาไว้ในห่อสัมภาระ ทั้งที่เงินนั้นสามารถเหมาทั้งแผงเนื้อเลยก็ได้ แต่เขากลับยืนขมวดคิ้ว คิดแล้วคิดอีกกว่าจะยอมล้วงมันออกมาเพียงไม่กี่อีแปะ ฝีเท้าอันมั่นคงก้าวขึ้นเหนือไปตามถนนสายหลัก ใบหน้ายิ้มแย้มของเขา กวาดไปทั่วบริเวณ บางครั้งเขาก็ส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ คล้ายกำลังร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี โดยที่เขาไม่ได้ผ่อนฝีเท้าลงเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่เช้ากระทั่งบ่ายคล้อย เขาหยุดพักเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และนั่นทำเอาคนที่ใช้ปีกบินตามเขามาเงียบๆ อยู่เหนือศีรษะถึงกับถอนหายใจ นางกังวลว่ากว่าเขาจะหานางพบ ไม่ล้มป่วยลงก็แปลกแล้ว ห้าวัน! ห้าวันแล้ว! จูเสวี่ยหลินสบถ นางสะกดรอยตามเขามาห้าวันเต็มๆ เขาเอาแต่เดินขึ้นเหนือโดยหยุดพักเพียงไม่กี่ครั้ง อาหารที่กินก็น้อยนิด เงินที่มีติดตัวก็ไม่เคยใช้จ่าย ทั้งยังไม่เคยเข้าพักในโรงเตี๊ยมเลย ได้แต่อาศัยนอนกลางดินกินกลางทราย แต่ใบหน้าของเขาก็ยังประดับรอยยิ้มเบิกบาน ผิดกับนางที่อารมณ์ยิ่งมาก็ยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่าน กระทั่ง
กับดักเสน่หา บทที่ 142
เวทีกลางตลาดที่มีผ้าม่านล้อมรอบ ทำให้ผู้คนต่างก็อดที่จะมองด้วยความสงสัยไม่ได้ เนื่องจากเสียงครางกระเส่า ที่ยิ่งนานก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังมากับเสียงครวญคราง ซึ่งไม่ว่าผู้ใดที่ได้ยิน ก็อดที่จะหน้าแดงใจสั่นขึ้นมาไม่ได้ ยิ่งสายตะวันโด่งผู้คนก็ยิ่งมาก เสียงซุบซิบและเสียงชี้ชวนให้กันล้อมวงเข้ามาดูก็ยิ่งทำให้ผู้คนสนใจ กระทั่งจำนวนคนมากพอ ละครฉากใหญ่จึงเริ่มขึ้น หลังจากผ้าม่านถูกดึงออก พร้อมกับเสียงฮือฮาของผู้ชม เมื่อได้เห็นภาพชายร่างใหญ่สามคน และสองสามีภรรยาตระกูลเหวิน ต่างก็เปลือยกายร่วมรักอย่างเร่าร้อน อีกทั้งพวกเขาทั้งห้าคนก็ไม่เลือกหญิงเลือกชาย แต่ต่างคนต่างก็รุกเร้าพัวพันกันแบบเนื้อถึงเนื้อ โดยไม่สนเหล่าผู้ชมที่ยืนดูอยู่ด้านล่างเวทีเลยแม้แต่น้อย ผู้ชมเหล่านั้นถึงแม้ว่าปากจะรุมประณาม ด่าทอ ทั้งยังสบถด้วยถ้อยคำที่หยาบคาย ทว่าพวกเขาทั้งหมดกลับยืนดูอยู่เช่นนั้น ไม่มีใครมีทีท่าจะเดินหนีแม้แต่คนเดียว หลังจากสมรภูมิอันหนักหน่วงบนเวทีกลางตลาด จูเสวี่ยหลินมั่นใจว่าสองสามีภรรยาตระกูลเหวิน คงนั่งไม่ได้ไปอีกนาน เนื่องจากบุรุษกำ
กับดักเสน่หา บทที่ 141
จูเสวี่ยหลินเบือนหน้าไปมองด้านอื่น เพราะเกรงว่านางจะใจอ่อนยอมให้เขาขึ้นรถม้าไปด้วย ...นางจำเป็นต้องทำเช่นนี้... ภาพของบุรุษที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่หน้าประตูเมือง เรียกความสนใจของชาวเมืองได้เป็นอย่างดี เพราะไม่ว่าใครจะเข้าไปคุยกับเขา หรือเข้าไปซักถาม เขาก็ไม่ยอมขยับแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะฝนตก แดดออก หรือว่ามีเด็กขว้างปาข้าวของใส่เขา เขาก็ไม่ขยับกายไปไหน ได้แต่นั่งนิ่งๆ ภายในใจก็คอยนับว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว เมื่อผ่านไปได้หนึ่งวันเขาก็จะยิ้มออกมา และนับวันใหม่ต่อไป จนแทบจะทนรอให้ครบสามวันไม่ไหว จูเสวี่ยหลินได้แต่ถอนหายใจ ภาพที่เจี่ยนอิงนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน ทำให้นางกลัดกลุ้มยิ่งนัก เขาทำตามที่นางสั่งอย่างเคร่งครัด นางสมควรจะดีใจจึงถูก แต่มันกลับทำให้นางหงุดหงิดเสียนี่ เขาไม่ยอมลุกไปกินข้าวกินปลา ไม่ยอมแม้กระทั่งลุกไปเข้าสุขา แล้วอย่างนี้หากครบสามวันจริงๆ ไม่หน้ามืดไปก่อนที่จะทันได้ตามหานางหรอกหรือ คิดแล้วก็ได้แต่หนักใจ ก่อนจะหันหลังไปมองบุรุษกำยำหลายคนที่โดนนางฟาดจนสลบ คนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนข
กับดักเสน่หา บทที่ 140
เนื่องจากถูกเลี้ยงดูให้ยืดมั่นถือมั่นในคนผู้เดียว แม้เขาจะสูญเสียความทรงจำ ทว่าจิตใต้สำนึกของเขายังคงผลักดันให้เขาทำเช่นนั้น โดยเฉพาะในยามนี้ที่เขาตระหนักชัดว่าจูเสวี่ยหลินคือคนเดียวที่ดีต่อเขาอย่างแท้จริง เขายึดนางเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ และการที่เขาพบว่านางกำลังอยู่กับเหวินอี๋ชิว ทำให้เขาเกิดอารมณ์พลุ่งพล่าน กระทั่งใช้วรยุทธ์ที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่ามีออกไป ร่างสูงคำรามลั่นก่อนที่จะพุ่งตัวออกไป เมื่อเห็นมือของเหวินอี๋ชิวกำลังยื่นออกมาแตะที่ต้นแขนของจูเสวี่ยหลิน “เอามือสกปรกของเจ้าออกไปจากนายหญิง!” กว่าที่ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหวินอี๋ชิวก็ล้มตัวลงไปนอนกองกับพื้น โดยมีเท้าข้างหนึ่งของเจี่ยนอิงวางอยู่บนลำตัว เขาค่อยๆ ย่อตัวลง ดวงตาทั้งสองข้างปรากฏแววอำมหิตอย่างเห็นได้ชัด มือข้างหนึ่งยกขึ้นแล้วกางออกคล้ายกรงเล็บ ก่อนจะเงื้อขึ้นเหนือศีรษะแล้วตั้งใจจะฟาดลงไป โดยเล็งที่กลางกระหม่อมของผู้ที่อยู่ใต้ร่าง “อิง!” เสียงของจูเสวี่ยหลินทำให้เขาชะงัก ใบหน้าเหมือนกำลังสับสนมึนงงหันมามองหญิงสา
กับดักเสน่หา บทที่ 139
รุ่งเช้าวันต่อมารถม้าที่นางมอบเงินให้เขา และวานให้บอกเสี่ยวเอ้อจัดหามาให้ก็จอดรออยู่แล้ว ยังมีเสบียงอาหารสำหรับคนสองคน ตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อย ทว่าใบหน้าของเสี่ยวเอ้อ ทำเอาหญิงสาวได้แต่เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “เขานึกอยู่ครึ่งค่อนคืนขอรับว่าท่านจะเอาอะไรบ้าง กว่าจะนึกออกข้าเกือบจัดเตรียมทุกอย่างไม่ทัน” นั่นคือคำตอบที่ทำเอานางเกือบหลุดหัวเราะ ทว่านางไม่ได้ทำเพียงแต่เอ่ยชมเขาออกมาคำสองคำ ในที่สุดจูเสวี่ยหลินก็มีโอกาสได้ใช้เงินก้อนใหญ่เป็นครั้งแรก นางใช้มันซื้อรถม้าอย่างดี มีที่นั่งบุนวมรอบด้านและมีข้าวของเครื่องใช้หลายอย่าง เรื่องค่าเดินทางที่นางใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายนั้น นางไม่ได้กังวลเลยสักนิด ความจุของนาฬิกาไมโครของนางที่เรียกได้ว่าเดินทางทั้งชีวิต เงินที่ได้มาจากหนานเฟยหลงก็ไม่มีวันหมด คิดแล้วได้แต่นึกขำ ในยามที่หนานเฟยหลงให้นางเอ่ยความปรารถนาในใจได้สองข้อ เพื่อเป็นรางวัลที่นางช่วยเหลือเขาในการกอบกู้บัลลังก์ และสิ่งที่นางขอก็มีสองข้อจริงๆ ข้อที่หนึ่งคือเงิน ข้อสองก็คือเงินอีกนั่นแหละ
กับดักเสน่หา บทที่ 138
“ขะ..ขอรับ” อาฉินก้มหน้าลงอย่างขลาดกลัว ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ “นะ...นายท่านลงมือเฆี่ยนตีก็จริง แต่เพราะแผลนั่นนายท่านจึงเกรงว่าเขาจะรับไม่ไหวจึงเฆี่ยนลงไปบนแขนขาเขาแทน ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นเพราะหึงหวงนายหญิง กระทั่งวันหนึ่งข้าได้ยินนายท่านทะเลาะกับนายหญิง ข้าจึงรู้มาว่าที่นายท่านเดือดดาลถึงเพียงนั้น ก็เพราะนายท่านชอบพอเขา และนายหญิงรู้ถึงความชอบนั้นจึงพยายามยั่วยวนเขาให้นายท่านเห็น ทั้งยังเอ่ยขอเขากับนายท่าน หรือไม่เช่นนั้นก็แบ่งกันคนละวัน นับจากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในห้องใต้ดินสลับกัน หลังจากกลับออกมาแผลที่ถูกเฆี่ยนตีบนตัวเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นไม่นานนายท่านก็ขายเขาออกมา ส่วนนายหญิงรู้ว่าข้าแอบส่งน้ำส่งอาหารให้เขา ข้าจึงถูกขายออกมาด้วย” อาฉินเอ่ยจบก็มีเพียงความเงียบงัน จูเสวี่ยหลินสูดลมหายใจเข้า มือสองข้างกำแน่นจนขาวซีด ขนลุกขนพองไปทั้งร่าง เมื่อหันไปมองใบหน้าเดือดดาลของหญิงสาว อาฉินจึงรีบเล่าเรื่องสุดท้ายให้ฟัง “ตอนที่เดินทางมากับขบวนค้าทาส เขาถูกซื้อไปหลายรอบ แต่ทุกครั้งก็จะถูกนำมาคืน และเขาก็ถูกทุบตีกลับมาแทบจะทุกครั้ง คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเขามีท่าทีหวาดกลัวแ
You may also like
ภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง33.8K viewsท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา564.1K viewsบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี146.9K viewsชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง125.8K viewsท่านอดีตสามีข้าผิดไปแล้ว
zuey6.6K viewsย้อนเวลามาเป็นภรรยาจอมขี้เกียจของทหารในยุค70
พิมพ์สีทอง4.2K viewsพระรองแสนดีหาได้ในนิยายจริงหรือ
รอรีวัน2.5K viewsเพลิงแค้นใต้เงาบุปผา
หนามชมพู2.2K views
