ตอนที่ 17 สารภาพรัก

“ไหนบอกมาเข้าห้องน้ำ แล้วมายืนหลบใครอยู่ตรงนี้” ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กยืนพิงผนังอยู่ข้างประตูห้องพักของเธอ ก่อนที่เธอจะหันมามองกันคล้ายจะตกใจเมื่อเห็นเขา

“หลบใคร เอมไม่ได้หลบใครซะหน่อย”

“งั้นเหรอ ก็นึกว่าหลบพี่” ไม่พูดปล่าแต่สองขายาวๆก้าวเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็กเรื่อยๆจนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

ขณะเดียวกันกายบางเริ่มสั่นด้วยความประหม่าเมื่ออีกคนเดินเข้ามาใกล้ แต่กระนั้นจะอยู่เฉยให้เขาต้อนจนจมมุมไม่ได้ เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วถามออกไปตรงๆถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่ขุน เมื่อกี้ตอนไฟดับพี่เป็นคนจูบเอมใช่มั้ย”

“ใช่”

...ไม่คิดว่าเขาจะยอมรับออกมาง่ายๆหน้าตาเฉยแบบนี้

“เป็นพี่จริงๆด้วย แล้วพี่มาจูบเอมทำไม”

“โกรธเหรอ” เพราะเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กดูเหมือนจะไม่พอใจ ร่างสูงจึงถามออกไปเช่นนั้นด้วยน้ำที่อ่อนโยน แต่กลับไม่ตอบคำถามของเธอ ทำเอาคนตัวเล็กยิ่งไม่พอใจ

“เอมถามพี่อยู่นะไม่ใช่ให้พี่มาถามเอมกลับ”

“...”

ถึงอย่างนั้นร่างสูงก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย เขาเอาแต่มองหน้าเธอไม่ละสายตา โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดที่ถามแล้วไม่ได้คำตอบกลับมา เธอจึงถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น

“ว่าไงพี่จูบเอมทำไม พี่อย่าเอาแต่เงียบสิ”

“ชอบ”

“คะ?” เธอถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอัตโนมัติ เพราะคำตอบว่า ชอบ ของอีกคนไม่อาจทำให้เธอกระจ่างได้ในคำตอบเดียว

“พี่ชอบเรา”

คราวนี้กระจ่างเลย ได้ยินชัดแจ้มแจ้งเต็มสองรู้หู แต่ทว่าก็ไม่อาจเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน คนตัวเล็กจึงถามต่อแต่น้ำเสียงกลับติดขัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ชะ ชอบเหรอ ชอบได้ยังไง ไหนพี่บอกตลอดว่าเอมเป็นน้องไม่ใช่เหรอ”

“พี่แค่หลอกตัวเอง พี่พยายามคิดว่าเราเป็นน้องมาตลอด.. แต่พี่ก็ทำไม่ได้”

“พี่เมารึเปล่าถึงได้พูดอะไรแบบนี้”

สิ้นประโยคดังกล่าว ร่างสูงก็เงียบไปก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้คนตัวเล็กอีกนิดจนกายแทบจะชิดติดกัน ทำเอาคนตัวเล็กที่หลังชนผนังไม่อาจหาทางหนีได้ ริมฝีปากบางจึงเม็มเข้าหากันด้วยความประหม่า เช่นเดียวกับสองมือเล็กกำชายกางเกงขาสั้นสีขาวไว้แน่น แต่ทว่าสายตาของเธอกลับมองร่างสูงไม่ละ ก่อนที่มือใหญ่ของเขาข้างหนึ่งจะเลื่อนขึ้นมาจับแก้มของเธอ แต่แล้วสัมผัสอุ่นๆจากอุ้งมือใหญ่ที่กระทบกับผิวแก้มทำเอาร่างกายรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันที ขณะเดียวกันลมหายใจก็เริ่มติดขัด ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยตอบคำถามของเธอเมื่อครู่

“พี่ไม่ได้ดื่ม... จะเมาได้ไง” ขณะร่างสูงเอ่ยตอบ นิ้วโป้งใหญ่ก็คอยเกลี่ยริมฝีปากอ่อนนุ่มสีชมพูของคนตัวเล็กอย่างหลงใหล แต่แล้วเมื่อได้สัมผัสด้วยนิ้วก็อยากจะลองสัมผัสด้วยปากดูบ้าง อยากจะรู้ว่าปากน้อยๆสีชมพูระเรื่อนี้มันจะหอมหวานและนุ่มแค่ไหนกัน ไวเท่าความคิดก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้ดวงหน้าเล็กเพื่อหวังจะจูบเธอ แต่ทว่าริมฝีปากแตะกันได้เพียงเฉียดฉิวเท่านั้นเพราะคนตัวเล็กดันหันหน้าหนีพร้อมกับเอ่ยห้าม

“อย่าค่ะ” อีกทั้งสองมือเล็กๆของเธอยังพยายามดันอกแกร่งของเขาออกห่าง แต่ทว่ามาถึงขั้นสารภาพรักแล้วมีเหรอเขาจะยอมปล่อยเธอไปเฉยๆ

“เป็นเด็กดีหน่อย อย่าดื้อกับพี่ได้มั้ย” คำพูดที่เหมือนจะเป็นคำสั่ง แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนแฝงไปด้วยความวิงวอน จนทำใจดวงน้อยโอนเอนและหวั่นไหวไปหมด จนยากที่จะต้านทานไหว คนตัวเล็กจึงหันกลับมามองร่างสูงที่ตอนนี้ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้กับใบหน้าของเธอจนปลายจมูกชนกันพอดี จากนั้นเธอจึงตัดสินใจพยักหน้างึกๆให้เขาแทนคำตอบทุกอย่าง

ไวทันใจร่างสูงที่ไม่รอช้าแม้แต่เสี้ยววิก็ตะบมจูบปากบางทันทีราวกับคนหิวโหยหรืออดอยากปากแห้งมาจากไหน ขณะเดียวกันมือใหญ่ข้างหนึ่งก็คอยจับประคองท้ายทอยเล็กดันเข้ามารับบทจูบของตัวเอง มืออีกข้างก็โอบกอดกระชับเอวคอดไว้แน่น จนกายเขาและเธอแนบชิดติดกันจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศรอดผ่าน โดยที่ปากหยักก็ตะบมจูบแลกลิ้นกับคนตัวเล็กไม่ลดละ ขณะเดียวกันต่างคนก็ต่างเปร่งเสียงครางออกมาด้วยความกระสัน

“อื้อ”

“อืม”

ยิ่งร่างสูงเห็นคนตัวเล็กเริ่มมีอารมณ์ร่วมโดยการที่เธอจูบตอบเขากลับ เขาก็ยิ่งชอบใจและยิ่งรุกจูบเธอหนักเข้าไปอีก แต่ทว่าก็ทำเอาคนตัวเล็กตั้งรับไม่ทันกับบทจูบอันเร่าร้อนและดูดดื่มของเขา เธอจึงเบี่ยงใบหน้าหลบก่อนจะพูดไปหอบหายใจไป

“พี่ขุน พอแล้ว เอมหายใจไม่ทันค่ะ”

คนตัวเล็กพักหายใจอยู่หลายวินาที จนเมื่อเห็นว่าอีกคนตั้งท่าจะจูบกันอีกครั้ง สองมือเล็กจึงพยายามดันอกเขาไว้พร้อมกับพูดห้าม

“พอแล้วค่ะ พี่ดูดปากเอมจนเอมแสบปากไปหมดแล้วยังไม่พออีกเหรอคะ”

“แต่เราก็ชอบไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นคงไม่ดูดปากพี่กลับ”

คนนิ่งเงียบ บัดนี้กลายเป็นคนพูดจาทะลึ่งไปเสียแล้ว...

“มันไม่เหมือนกันนะ เอมจูบพี่เบาๆแต่พี่กลับจูบเอมเหมือนคนอดอยากมาจากไหน”

“ก็เอมเป็นจูบแรกของพี่”

“หา! พี่พูดจริงดิ” คนตัวเล็กถึงกับตารุกวาวพร้อมกับอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

“จริงครับ”

แต่แล้วเมื่อสิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยตอบ เธอก็แทบจะกลั้นยิ้มด้วยความเขินเอาไว้ไม่อยู่ อยากจะสิ้นใจให้ตายๆไปเสียเลย เพราะอีกคนดันมาพูดจามีห่างเสียงใส่กันแบบนี้จะไม่ให้เธอเสียอาการได้ยังไง แต่ทว่าไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็ทำทีเป็นตีหน้านิ่งแล้วเอ่ยถามต่อด้วยความอยากรู้ตามประสาเธอ

“ถ้าเอมเป็นจูบแรกของพี่ งั้นก็แสดงว่าพี่ยังซิงเหรอคะ”

แต่หารู้ไม่ว่าร่างสูงที่เห็นความน่ารักของเธอในตอนนี้แทบอยากจะจับเธอมาจูบอีกรอบ แต่ก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบออกไป

“ไม่”

“ก็ไม่แปลก โตมาขนาดนี้ถ้ายังซิงอยู่สิแปลก แต่เอมไม่เข้าใจว่าเอมเป็นจูบแรกของพี่ได้ยังไงในเมื่อพี่ก็ผ่านผู้หญิงมาแล้ว”

ร่างสูงยืนมองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพูดกับเขาขณะที่เธอก็ทำหน้าครุ่นคิดไปด้วย ท่าทางของเธอในตอนนี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินในสายตาเขา จากนั้นเขาจึงเอ่ยตอบเธอไป

“เวลาเอากันถ้าไม่จูบก็ใช่ว่าจะเอากันไม่ได้หนิ”

เมื่อเขาพูดจบ ก็เห็นคนตัวเล็กรีบหลบสายตากันทันทีพร้อมกับกัดปากตัวเอง จนเขาต้องใช้นิ้วมือเลื่อนไปลูบปากน้อยๆของเธอให้มันคลายออกอย่างอ่อนโยน ซึ่งเห็นแค่นี้เขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนตัวเล็กกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทว่าก็อดที่จะแกล้งเธอไม่ได้

“ทำไม พี่พูดคงไม่เห็นภาพใช่มั้ย งั้นให้พี่สาธิตให้ดูมั้ยล่ะ”

“พี่ขุนอย่ามาทะลึ่ง เห็นนิ่งๆดุๆแต่ไม่คิดเลยว่าเนื้อแท้พี่เป็นคนทะลึ่งแบบนี้นี่เอง”

“แต่พี่เป็นแบบนี้แค่กับเราคนเดียวนะ”

สิ้นคำพูดดังกล่าวของร่างสูง คนตัวเล็กก็เกือบจะเสียอาการอีกครั้ง กลั้นยิ้มด้วยความเขินจนแก้มแทบแตกอยู่แล้ว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเวลาเขาหยอดมุกหวานๆใส่ทำเธอรู้สึกดีเป็นบ้า แต่ทว่าก็ยังมีความคาใจเรื่องเมื่อกี้อยู่ จึงถามต่อด้วยความอยากรู้

“แต่เอมยังสงสัยอยู่ดีว่าทำไมพี่มีอะไรกับคนอื่นแต่ไม่จูบกัน แบบว่าตอนมีอะไรกันอยู่ไม่คิดอยากจะจูบกันบ้างเหรอคะ”

“ไม่ แค่เอาให้หายอยากแต่รังเกียจที่จะจูบ พี่ไม่เคยใช้ปากเล้าโลมให้ใครด้วย ใช้หัวล่างอย่างเดียวเสร็จแล้วก็แยกย้าย แต่นั่นก็แค่อดีต ตอนนี้พี่ไม่ได้ยุ่งกับใครแล้ว นอกจากเราที่พี่อยากจะยุ่งด้วย แล้วก็ไม่รังเกียจที่จะจูบเรา มากกว่าจูบพี่ก็ทำให้เราได้“ ที่พูดออกมาคือความจริงทุกคำทุกประโยค แต่ทำเอาร่างบ้างทำตัวแทบไม่ถูกกับสิ่งที่เขาพูดมา

“พี่นี่ร้ายเหมือนกันนะเนี่ย เอมไม่อยากคุยกับคนประเภทเสือเงียบแบบพี่แล้ว เอมออกไปหาคนอื่นก่อนนะ” เมื่อไม่อาจอยู่เผชิญหน้ากับเขาต่อได้เพราะกลัวจะเขินจนทำตัวไม่ถูกไปมากกว่านี้ พอพูดจบก็เตรียมจะเดินออกไป ทว่า...

หมับ!

ก็โดนมือใหญ่ของอีกคนคว้าแขนเอาไว้จนเธอต้องหยุดอยู่ที่เดิมแล้วหันกลับมาหาเขา ก่อนที่เขาจะพูดกับเธอ

“พี่จริงจังกับเรานะชะเอม”

“เอมรู้ค่ะ เพราะถ้าพี่คิดจะหลอกเอมน้าขวัญคงไม่ปล่อยพี่ไปแน่ต่อให้พี่เป็นลูกในไส้ก็เถอะ แต่ตอนนี้พี่ปล่อยเอมไปก่อนนะ พี่รุกเอมจนเอมทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย พรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะคะ”

“เขินเหรอ” ทั้งที่ดูออกแต่ก็ยังจะถามจี้จุดเพราะอยากเห็นคนตัวเล็กเขินตนเยอะๆ เพราะเวลาเธอเขินเธอน่ารักมาก 

“ใครจะไม่เขินเล่าก็พี่เล่นหล่อขนาดเนี่ยแล้วมาหยอดมุกหวานๆใส่อีก เอมขอล่ะวันนี้พี่ปล่อยเอมไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

สิ้นเสียงหวาน ร่างสูงจึงยอมปล่อยคนตัวเล็กแต่โดยดีโดยไม่ได้พูดอะไรอีก แต่แล้วเมื่อเขาปล่อยเธอก็ยังไม่ยอมไป ยังคงยืนมองเขาเหมือนมีอะไรจะพูดด้วย เขาจึงถามออกไป

“มีอะไรเหรอ”

“เอมแค่อยากจะบอกพี่ขุนว่า...”

“ว่าอะไร”

“พี่ก็เป็นจูบแรกของเอมเหมือนกันค่ะ แล้วเอมก็...”

“ก็อะไร” ร่างสูงเอ่ยถามอีกครั้งขณะปากหยักเปื้อนยิ้มเมื่อรู้ว่าตนเป็นจูบแรกของเธอ ขณะเดียวกันก็ยืนรอลุ้นคำพูดต่อมาของคนตัวเล็กอย่างตั้งใจฟัง ยิ่งยามที่เห็นเธอเอาแต่ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ กระทั่งเธอตอบออกมา

“เอมยังซิงนะ”

ฟึบ!

พูดจบคนตัวเล็กก็วิ่งหนีเขาไปอย่างไว จนความคิดที่อยากจะคว้าตัวเธอเอาไว้ก็คงทำได้แค่คิดเท่านั้น เพราะคนตัวเล็กดันวิ่งไวราวกับลูกลิงจะคว้าทันได้ยังไง จากนั้นเขาจึงเดินตามเธอไปขณะที่ปากหยักก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หยุดราวกับคนบ้าที่เดินยิ้มคนเดียว เสียความเป็นตัวเองไปโดยสิ้นเชิงเพียงเพราะเด็กดื้อตัวเล็กๆคนเดียวทำให้เขาเป็นบ้าเป็นบอได้ขนาดนี้ เธอช่างมีผลต่อความรู้สึกเขามากเหลือเกิน...