ตอนที่ 16 แค่กลัวเธอจะหายไป

ทางด้านของขวัญพอเห็นชะเอมโผล่หน้ามาก็รีบเข้าไปพูดคุยด้วยทันที โดยทำเป็นลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไป เพราะในเมื่อลูกชายเคลียร์แล้วเธอก็ไม่อยากรื้อฟื้น

“หนูชะเอมหิวมั้ยลูก น้ากับลุงทัพซื้อของกินมาเต็มเลย หนูอยากกินอะไรก่อนดีลูก แต่ถ้าอยากกินบาร์บีคิวหนูต้องรอก่อนนะเพราะพี่กันต์เขาพึ่งย่างเมื่อกี้ยังไม่สุกเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะน้าขวัญเอมยังไม่หิวค่ะ”

ซึ่งในขณะที่สองสาวต่างวัยกำลังคุยกันอยู่ ทางด้านกิ่งกับเจ้าขาที่เล่นน้ำอยู่ในสระว่ายน้ำด้านหน้าบ้านพัก พอทั้งคู่เห็นชะเอมก็รีบชวนมาเล่นน้ำด้วยกันทันที

“ชะเอมมาเล่นน้ำกับพวกพี่เร็ว มานั่งเล่นบนห่วงยางเป็ดก็ได้มาเร็ว”

“มาเร็วเอมมาเล่นด้วยกัน”

“ค่าาา” ชะเอมจึงตอบรับกลับไปน้ำเสียงใสแจ๋วขณะใบหน้าเปื้อนยิ้ม จากนั้นก็หันไปบอกน้าขวัญของเธอ

“งั้นเอมไปเล่นน้ำกับพวกพี่ๆก่อนนะคะ”

“จ้ะ ไปเถอะลูก เล่นระวังๆด้วยนะ”

“ค่ะ”

เพราะรู้ดีว่าเด็กสาวว่ายน้ำไม่เป็น ของขวัญจึงเตือนด้วยความเป็นห่วง แต่ยังดีที่มีห่วงยางจึงวางใจปล่อยให้เด็กสาวไปเล่น อีกทั้งยังอยู่ในสายตาและมีพวกพี่ๆที่ว่ายน้ำเก่งกันทุกคน เธอจึงสบายใจขึ้นมาหน่อย

จากนั้นชะเอมจึงรีบเดินไปเล่นน้ำกับกิ่งและเจ้าขาที่กำลังว่ายน้ำอยู่ในสระ ด้านกิ่งพอเห็นชะเอมเดินมาจึงว่ายน้ำไปเอาห่วงยางเป็ดสีชมพูที่ลอยตุ๊บป่องอยู่กลางสระไปให้ชะเอมที่รออยู่ขอบสระ

ชะเอมจึงค่อยๆเอื้อมมือไปจับห่วงยางเป็ดที่กิ่งเอามาให้ จากนั้นก็สวมห่วงยางเป็ดลงทางศีรษะมาถึงเอวคอด แล้วค่อยๆหย่อนตัวลงในสระอย่างระวังโดยที่สองแขนจับห่วงยางไว้มั่น และเมื่อลงสระมาได้อย่างปลอดภัยขาเรียวเล็กทั้งสองข้างก็เริ่มขยับแกว่งไปแกว่งมาอยู่ใต้น้ำเพื่อพาตัวเองไปหาพี่ๆที่ว่ายน้ำเล่นกันอยู่กลางสระ ซึ่งท่าทางของเธอในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยสามขวบที่กำลังเล่นน้ำอยู่ในห่วงยางเลย

ซึ่งในขณะที่คนตัวเล็กกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเล่นน้ำ ก็มีสายตาของร่างสูงที่ยืนอยู่กับกันต์มองเธออยู่ตลอดเวลา ขณะที่ปากหยักระบายยิ้มบางๆเพราะนึกเอ็นดูในความเหมือนเด็กน้อยของเธอ แต่เมื่อเห็นเธอค่อยๆกระดึ๊บๆปลีกตัวไปเล่นตรงมุมสระคนเดียวก็นึกเป็นห่วงขึ้นมา แต่ในเวลาเดียวกันก็มีความคิดที่อยากจะแกล้งเธอเล่น ไวเท่าความคิดสองขายาวๆรีบก้าวเดินไปยังสระว่ายน้ำก่อนจะถอดเสื้อยืดสีขาวที่สวมใส่อยู่ทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี จากนั้นก็หย่อนตัวลงในสระแล้วมุดหายลงไปใต้น้ำโดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกตเห็นเพราะต่างคนก็ต่างเพลินกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่

กระทั่งร่างสูงโผล่ขึ้นจากน้ำที่ไม่ใช่ตำแหน่งเดิมที่มุดหายไปเมื่อครู่ แต่กลับมาโผล่ตรงหน้าคนตัวเล็กที่กำลังลอยตุ๊บป่องอยู่กับห่วงยางอย่างเพลิดเพลิน

พรึ่บ!

ทำเอาเจ้าตัวตกใจไม่น้อยเมื่อจู่ๆเขาก็โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง สองแขนเรียวเล็กจึงกระชับกอดห่วงยางไว้แน่นตามสัญชาตญาณเมื่อรู้สึกกลัวหรือตกใจ

“พี่ขุน! เอมตกใจหมดเลย”

เมื่อเห็นท่าทีตกใจของคนตัวเล็ก ร่างสูงก็ยกยิ้มมุมปากอย่างนึกชอบใจโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่หลังจากนั้นไม่ว่าคนตัวเล็กจะกระดึ๊บไปไหนเขาก็คอยว่ายน้ำวนเวียนอยู่ข้างเธอไม่ห่าง โดยที่เจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาและยังกวักน้ำสาดใส่เขาเล่นอีก ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองอยู่ ในตอนแรกอาจไม่มีใครสังเกตพฤติกรรมของพวกเขา แต่ตอนนี้พวกเขาเป็นที่สะดุดตามาก จะทำเป็นไม่เห็นคงไม่ได้ เพราะทั้งคู่เอาแต่เล่นกันอยู่สองคนเหมือนคู่รักพากันมาเที่ยวอย่างไรอย่างนั้น แต่กระนั้นก็ไม่มีใครกล้าแซวอะไรออกไป นอกจากทำได้แค่มองทั้งคู่ที่ไม่ต่างจากคู่รักกำลังเล่นน้ำกันอยู่

กระทั่งตะวันตกดินก็ต่างพากันขึ้นจากสระแล้วไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ หลังจากนั้นก็มารวมตัวนั่งปาร์ตี้บาร์บีคิวกันริมสระ ทว่าเป็นชะเอมที่ออกมาช้าสุดก็ต้องไปนั่งที่ว่างข้างๆร่างสูงเพราะมันเหลืออยู่แค่ที่เดียว อีกทั้งเมื่อมองไปยังทุกคนก็ไม่เห็นใครจะลุกหรือคิดจะสลับที่ให้เธอนั่งเลยสักคน เหมือนตั้งใจเหลือที่ว่างข้างอีกคนไว้ให้เธอนั่งโดยเฉพาะ

และเมื่อหย่อนก้นลงนั่ง คนตัวโตข้างๆก็เลื่อนจานบาร์บีคิวที่เพิ่งย่างเสร็จร้อนๆมาตรงหน้าเธอ ก่อนจะตามมาด้วยกุ้งเผาที่แกะเปือกเรียบร้อยแล้ว ปากบางจึงระบายยิ้มให้กับอาหารตรงหน้า แต่เมื่อฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันไปถามคนตัวโตข้างๆอย่างนึกระแวง

“พี่ดีกับเอมแบบนี้ไม่ได้คิดจะแกล้งอะไรเอมหรอกใช่มั้ย”

“อยากให้แกล้งเหรอ” เจ้าขุนไม่ตอบแต่เลือกถามกลับไปแทน ขณะดวงตาคู่คมที่มองคนตัวเล็กเต็มไปด้วยแววตาเอ็นดู จนคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่ลอบมองอยู่สังเกตเห็นได้ก็พากันชอบใจกับสายตาคลั่งรักของลูกชายที่ปิดไม่มิดเอาเสียเลย

“เปล่า เอมแค่ถามเฉยๆก็เห็นพี่ดีกับเอมแปลกๆหนิ”

“แค่กลัวเราจะหายไป”

“คะ?”

“ก็คุยกันแล้วว่าถ้าไม่ดื้อจะตามใจ”

“ไม่ เมื่อกี้พี่ไม่ได้พูดแบบนี้”

“จะกินมั้ยกุ้ง อุตส่าห์แกะให้”

“พี่แกะเองเหรอ”

“ใช่”

“ขอบคุณนะคะ งั้นเอมกินละนะ”

เมื่อกุ้งเผามันล่อตาล่อใจ อีกทั้งเขายังเป็นคนแกะให้เธอด้วยตัวเอง พอเห็นเขาพยักหน้าเธอจึงจัดการกินมันโดยลืมสนใจเรื่องเมื่อครู่ไปเลย

หลังจากนั้นขณะที่ต่างคนต่างนั่งกินอาหารกันไปท่ามกลางเสียงครื้นและลมพัดผ่าน บวกกับเสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ด้านเจ้าขุนที่กำลังรอโอกาสเพื่อจะทำบางอย่างอยู่ พอเห็นกันต์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามหันมาทางตนก็รีบส่งซิกให้กันต์ทางสายตาทันที

เมื่อกันต์เห็นเช่นนั้นก็รู้ได้ว่าถึงเวลาที่จะต้องทำตามแผนที่เจ้าขุนได้แอบบอกกับตนเอาไว้ก่อนหน้า กันต์จึงทำทีเป็นว่าไปเข้าห้องน้ำ

“พี่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ” บอกกล่าวกับน้องสาวที่นั่งข้างตนจบ กันต์ก็ดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านพักไป

แต่แล้วไม่ถึงหนึ่งนาทีจู่ๆไฟฟ้าก็ดับพรึบพร้อมกับเสียงฮือฮาของทุกคนที่ดังขึ้น แต่ทว่าจู่ๆด้านชะเอมก็สัมผัสได้ถึงอะไรนุ่มๆแตะลงบนริมฝีปากของเธอพร้อมกับลมอุ่นๆที่เข้ามาปะทะใบหน้า ดวงตาคู่สวยจึงปรือโตขึ้นด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นท่ามกลางความมืด เธอรับรู้ได้ทันทีว่านี้มันคือจูบ แม้จะมองไม่เห็นอะไรแต่แล้วใครกันที่จะทำแบบนี้กับเธอได้ถ้าไม่ใช่ เขา

และเมื่อเขาผละตัวออกไป มือเล็กจึงยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองทันที พร้อมกับที่ไฟฟ้าก็ติดขึ้นมาเหมือนเป็นใจ จากนั้นเมื่อไฟติดทุกคนก็กลับมาสนใจสิ่งตรงหน้าเช่นเดิม

ทางด้านของขวัญที่สังเกตเห็นว่าหลานสาวไม่แท้ของเธอดูผิดปกติไปจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“หนูชะเอมเป็นอะไร เจ็บปากเหรอลูก”

“ปะ เปล่าค่ะ” ชะเอมถึงกับเลิ่กลั่ก รีบเอามือที่ปิดปากลงอย่างไว ก่อนจะเอ่ยอ้างออกไป

“เอมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“จ้ะ ไปเถอะลูก”

จากนั้นชะเอมก็ดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านพักไปทันทีโดยไม่กล้าหันไปมองอีกคนเลยแม้แต่น้อย

“ขุนตามไปดูน้องหน่อย แม่ว่าน้องดูแปลกๆ เผื่อน้องไม่สบายแล้วไม่กล้าบอก” คล้อยหลังเด็กสาวของขวัญก็หันไปพูดกับลูกชาย ก่อนที่ลูกชายจะตอบกลับมาเร็วทันใจเธอจริงๆ

“ได้ครับ” พูดจบเจ้าขุนก็ลุกขึ้นตามคนตัวเล็กที่เดินหายเข้าไปในบ้าน จึงสวนเข้ากับกันต์ที่เดินออกมาพอดี ต่างฝ่ายจึงยิ้มให้กันอย่างรู้ๆกันอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วเดินผ่านกันไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

โดยหารู้ไม่ว่าคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนดันรู้เห็นทุกอย่าง เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดแต่ใช่จะมองไม่เห็นเงาคน อีกทั้งสองหนุ่มก็ดูมีพิรุธตั้งแต่เริ่มแรก ใครไม่สังเกตเห็นแต่สองสามีภรรยาเห็นหมด