ตอนที่ 18 น้อยใจ

วันต่อมา

“พี่ขุนหยุดทำไมคะ มีอะไรรึเปล่า” ชะเอมเอ่ยถามคนตัวโตด้านหน้าที่พาเธอมาขับเจ็ตสกีเล่นชดเชยจากเมื่อวานที่เธอไม่ได้เล่นและปล่อยให้เธอนั่งดูอยู่คนเดียว แต่ทว่าจู่ๆเขาก็ผ่อนคันเร่งลง หยุดขับต่อแบบไม่มีปีมีขลุ่ย เธอจึงต้องถามออกไปเช่นนั้น ก่อนที่เขาจะหันมาหาแล้วพูดกับเธอ

“พี่อยากจูบเรา พี่ขอจูบเราอีกได้มั้ย”

เมื่อได้ยินอีกคนขอมาเช่นนั้นชะเอมก็ถึงกับนิ่งงั้นไปชั่วขณะ แต่วินาทีต่อมาก็ทำเป็นตีหน้ามึนพร้อมกับพูดขึ้นลอยๆแต่ความจริงก็จงใจพูดกับเขา

“สถานะก็ไม่มีจะมาขอจูบกันง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง เมื่อคืนก็ทีนึงแล้ว”

“อยากได้สถานะเหรอ”

“เอมไม่ได้พูดซะหน่อยว่าอยากได้”

“แต่พี่อยากให้ มาเป็นเมียพี่เลยมั้ย”

“ฮะ! เมียเลยเหรอ เร็วไปมั้ยคะ แค่แฟนก็พอมั้ง”

“ได้ พี่ตามใจเรา งั้นเรามาเป็นแฟนพี่นะ”

“พี่ขอกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอคะ”

“แล้วเราจะให้พี่ทำยังไง บอกพี่มาสิ”

สิ้นประโยคดังกล่าวของร่างสูง คนตัวเล็กก็เงียบไปครู่หนึ่งอย่างคนกำลังชั่งใจคิด ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ

“ช่างเถอะค่ะ ในเมื่อพี่ขอกันง่ายๆงั้นเอมก็ตกลงง่ายๆเหมือนกัน”

ร่างสูงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนจะเอ่ยถามย้ำเพื่อความชัดเจนทั้งที่ดีใจไปก่อนแล้ว

“หมายความว่าเรายอมเป็นแฟนพี่แล้วใช่มั้ย“

“ใช่ค่ะ”

สิ้นคำตอบยืนยันของคนตัวเล็ก มือใหญ่ข้างหนึ่งก็เลื่อนขึ้นมาจับกุมแก้มนุ่มนิ่มเอาไว้อย่างทะนุถนอม แล้วจึงเอ่ยถามต่อ

“งั้นเป็นแฟนกันแล้วก็จูบได้แล้วใช่มั้ย”

คนตัวเล็กไม่ตอบ แต่เลือกที่จะพยักหน้างึกๆให้แทนคำตอบขณะที่ปากบางก็อมยิ้มน้อยๆตลอดเวลาด้วยความเขิน จากนั้นร่างสูงก็ไม่รอช้าประกบจูบปากบางทันทีอย่างนุ่มนวลปนเร่าร้อนและละเมียดละไมในทุกๆจังหวะที่บดจูบ ขณะที่คนตัวเล็กก็จูบตอบอย่างไม่ยอมแพ้แม้จะจูบไม่เก่งและมีเงอะงะไปบ้างก็ตาม แต่กระนั้นทุกการตอบสนองของเธอทำให้ร่างสูงชอบมาก เขาจึงรุกจูบเธอหนักขึ้นแต่บางช่วงจังหวะก็มีคลายจูบออกเล็กน้อยเพื่อให้คนตัวเล็กได้พักหายใจแล้วก็จูบต่ออีก

กระทั่งบทจูบในครั้งนี้กินเวลาไปเนินนาน เมื่อจูบแลกลิ้นกันจนหนำใจแล้วทั้งคู่จึงผละจูบออกจากกัน แล้วมองหน้ากันและกันด้วยแววตาหวานเยิ้ม ก่อนจะยิ้มให้กันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยที่มือใหญ่ของอีกคนก็คอยจับประคองแก้มนุ่มเอาไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่นิ้วโป้งใหญ่ก็คอยเกลี่ยริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่ออย่างหลงใหลเจ้าของมันจนหาทางออกไม่เจอแล้ว

“พี่ขุนเรากลับกันเถอะค่ะ ออกมานานแล้วเดี๋ยวทุกคนจะเป็นห่วงเอา”

เนื่องจากตอนออกมาพวกเขาออกมากันแค่สองคนเงียบๆโดยไม่ได้บอกใครไว้ คนตัวเล็กจึงเกรงว่าป่านนี้ทุกคนที่บ้านพักน่าจะหากันให้วุ่นไม่ก็กำลังเป็นห่วงอยู่ว่าพวกเขาหายไปไหนกัน เธอจึงเห็นว่ามันสมควรแก่เวลาที่จะกลับที่พักได้แล้ว

ส่วนร่างสูงเมื่อได้ยินคนตัวเล็กพูดเช่นนั้นจากที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ก็ได้สติขึ้นมาทันที หลังจากนั้นทั้งคู่จึงพากันกลับเข้าฝั่งแล้วกลับที่พักไป...

แต่เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงบ้านพัก คนแรกที่ตั้งคำถามขึ้นมาก็ไม่พ้นบุพการีหรือคนเป็นมารดา

“ไปไหนกันมา โทรศัพท์ก็ไม่ยอมเอาไปทั้งคู่เลย แม่เป็นห่วงเราสองคนมากรู้ไหม” เนื่องจากตื่นมาของขวัญก็ไม่เห็นลูกชายกับหลานสาวไม่แท้ขณะที่คนอื่นอยู่กันครบ คราแรกก็คิดว่าทั้งคู่คงพากันไปเดินเล่นแถวๆนี้ไม่ไกล กระทั่งเห็นว่าลูกหลานหายไปนานจึงโทรตามด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนเป็นแม่ แต่ก็พบว่าทั้งคู่ไม่ได้พกโทรศัพท์ไปด้วย จนตอนนี้เกือบเที่ยงก็เพิ่งจะโผล่หน้ากลับมา

ทางด้านชะเอมที่กำลังจะอ้าปากเอ่ยตอบ แต่ก็ช้ากว่าอีกคน...

“ผมพาน้องไปเล่นเจ็ตสกีมาครับ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกก่อน”

“เอาเถอะๆ คราวหลังเวลาแบบนี้จะออกไปไหนก็บอกแม่ก่อนละกัน อย่าให้แม่ต้องคอยเป็นห่วงอีก”

ขณะเดียวกันทางด้านจอมทัพที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เช่นเดียวกับคนที่เหลือ จึงเข้ามาโอบเอวภรรยาของตน ก่อนจะพูดกับภรรยาน้ำเสียงอ่อนโยน

“มาเที่ยวทั้งทีอย่าอารมณ์เสียเลยนะเมียพี่ นี่ก็เที่ยงแล้วพี่ว่าพาเด็กๆออกไปหาอะไรอร่อยๆแถวนี้กินกันดีกว่านะครับ”

เมื่อได้ยินสามีพูดเช่นนั้นของขวัญจึงหันมายิ้มให้ทันทีก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วหลังจากนั้นทั้งหมดก็พากันไปทานมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารซีฟู้ดแถวที่พัก โดยพากันเดินเท้าไปเพราะร้านอาหารอยู่ใกล้อีกทั้งได้เดินรับลมทะเลชิลๆไปด้วย จนกระทั่งถึงร้านอาหารดังกล่าว...

“พี่ขุนไปนั่งตรงอื่นสิเดี๋ยวทุกคนสงสัย” เมื่อเห็นว่าอีกคนจะเข้ามานั่งข้างๆ ชะเอมจึงกระซิบกระซาบบอกเขาไปอย่างระแวงกลัวว่าคนที่เหลือจะสงสัยเรื่องระหว่างเธอกับเขา

“ก็ช่างสิ รู้ก็ไม่เห็นเป็นไร ก่อนหน้านี้พี่ยังนั่งข้างเราได้เลย”

“ไม่เอาเอมอาย”

สิ้นคำพูดดังกล่าวของคนตัวเล็กอีกทั้งสีหน้าของเธอที่บ่งบอกว่าไม่โอเค แววตาคู่คมของร่างสูงก็เศร้าลงทันที จากนั้นเขาจึงเลือกเดินไปนั่งข้างน้องสาวตัวเองที่นั่งฝั่งเดียวกับพ่อแม่ตามความต้องการของคนตัวเล็กที่ไม่ต้องการให้เขานั่งใกล้เธอเพราะอายคนอื่น เมื่อเข้าใจแบบนั้นความน้อยใจก็ก่อเกิดขึ้นในใจแกร่งทันที

จนกระทั่งอาหารที่สั่งไปหลายอย่างถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งหมดจึงพากันกินอาหารบนโต๊ะตรงหน้า ทางด้านเจ้าขุนแม้จะคิดน้อยใจคนตัวเล็กอยู่ แต่เขาก็คอยตักอาหารให้เธอไม่หยุด อีกทั้งยังคอยแกะปูแกะกุ้งให้เธอจนตัวเองแทบจะไม่ได้ตักอาหารเข้าปากเลยด้วยซ้ำ แต่กระนั้นถึงแม้ว่ามือไม้จะคอยตักอาหารใส่จานให้คนตัวเล็กอยู่ตลอด แต่ตากลับไม่ได้มองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังมองเขาเลยสักนิด จนทำให้อีกคนเริ่มเอะใจกับความผิดปกติของเขา แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา เนื่องจากเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยจึงไม่กล้าที่จะทำอะไร เพราะแค่ที่เขาคอยปรนนิบัติเธอในตอนนี้ก็ระแวงกลัวว่าทุกคนจะจับพิรุธได้จะแย่อยู่แล้ว...