Masukเวลาต่อมา 16:05 น.
ร่างสูงในชุดบอลกำลังนั่งสวมถุงเท้าและรองเท้าผ้าใบอยู่หน้าบ้าน เพื่อเตรียมจะไปเตะบอลกับกลุ่มเพื่อนที่สนามของโรงเรียนวัดแถวบ้าน ขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงหวานของอีกคนดังมาจากด้านหลัง
“พี่จะไปเตะบอลเหรอ”
ร่างสูงจึงหันไปมองนิ่งๆก่อนจะเอ่ยตอบคำเดียวสั้นๆ...
“อือ” แล้วหันกลับมาสวมรองเท้าต่อ แต่ก็ได้ยินเสียงหวานถามขึ้นอีกพร้อมกับร่างเล็กของเธอเดินมานั่งยองๆลงข้างเขา
“ทำไมพี่ไม่ซื้อรองเท้าสตั๊ดใส่ล่ะ ตอนเตะบอลจะได้วิ่งสะดวกกว่า”
ร่างสูงได้ยินเช่นนั้นจึงหันไปมองคนตัวเล็กก็ทำให้สบกับดวงตากลมโตคู่สวยที่กำลังมองมาตาแป๋วอีกทั้งใบหน้าของเธอที่อยู่ในระยะใกล้เกินควรก็ทำเอาใจแกร่งเต้นระส่ำขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อรับรู้ว่าตัวเองเหมือนจะเสียการควบคุมจึงรีบเบือนหน้าหนีพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยตอบคำถามของคนตัวเล็กเมื่อครู่
“แค่เตะเล่นๆ ไม่ได้จริงจังไม่จำเป็นต้องซื้อ” น้ำเสียงเขาเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า ตอบจบก็เดินไปขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์pcxคันสีดำที่จอดอยู่หน้าบ้านก่อนจะขับออกไปโดยไม่คิดจะหันมามองคนข้างหลังเลย
“คนอะไรหยิ่งชะมัด เมื่อก่อนไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย” ชะเอมได้แต่บ่นตามหลังอีกคน เพราะเมื่อก่อนเขายังเคยวิ่งเล่นกับเธอและยังให้เธอขี่หลังอยู่เลย แต่ตอนนี้แค่พูดด้วยก็ไม่มองหน้ากัน เขาดูเข้าถึงยากผิดกับแต่ก่อนโดยสิ้นเชิง
...
ทางด้านเจ้าขุนเมื่อขับรถมาถึงสนามของโรงเรียนวัดที่มีกลุ่มเพื่อนทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่และรุ่นเดียวกันนั่งกันเต็มอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ก็ได้ยินเสียงทักทายภาษาถิ่นของรุ่นน้องที่สนิทอย่างไนท์ตั้งแต่ยังไม่ทันจอดรถดับเครื่องยนต์ด้วยซ้ำ
“พี่ขุนไซร์วันนี้มาแชจัง” (พี่ขุนทำไมวันนี้มาช้าจัง)
“พึ่งกลับจากสวน” เจ้าขุนเอ่ยตอบขณะที่จอดรถเสร็จพอดีแล้วเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อน ก่อนจะได้ยินเสียงของกันต์ลูกชายของโก้คนงานของพ่อเขาพูดขึ้น (โก้คือตัวละครที่มีบทบาทอยู่ในเรื่องชะตารักนายหัวจอมทัพ)
“พักบ้างนะพี่ หักโหมงานเกินเดี๋ยวร่างกายจะไม่ไหวเอา” ซึ่งปกติกันต์จะพูดภาษาถิ่นในชีวิตประจำ แต่หากพูดกับนายจ้างหรือลูกๆของเจ้านายก็จะติดพูดกลางกับพวกเขามาแต่ไหนแต่ไร
“พักน่ะ มึงควรบอกตัวเองนะไอ้กันต์” เพราะโตมาด้วยกันเจ้าขุนจึงรู้ดีว่ากันต์เป็นคนที่ขยันทำงานมาก อีกทั้งไม่เคยมีเรื่องมั่วสุมเกี่ยวกับยาเสพติดมาให้ได้ยิน จะมีก็แค่สูบบุหรี่และดื่มเหล้าบ้างเป็นปกติ แม้กันต์จะเรียนจบแค่มัธยมแต่เขาเชื่อว่าคนขยันอยู่ที่ไหนก็ไม่อดตาย จะเรียนน้อยหรือจบสูงหากเป็นคนเลือกงานและขี้เกียจความก้าวหน้าของชีวิตก็คงไม่เกิด ซึ่งในบรรดาลูกหลานคนงานของพ่อเขาทั้งหมด เจ้าขุนจะเอ็นดูกันต์เป็นพิเศษ ถึงจะไม่ใช่น้องแท้ๆแต่ก็รักเสมือนน้องที่คลานตามกันมา
และเมื่อวันนี้เห็นแดดยามเย็นมันแรงกว่าทุกวันจึงนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เอาปลอกแขนมาด้วย แม้จะเป็นผู้ชายที่ทนแดดทนฝนแต่เจ้าขุนก็เป็นคนดูแลผิวและดูแลตัวเองในระดับหนึ่ง
“เล่นกันไปก่อนเลยเดี๋ยวกูมา” พูดจบเจ้าขุนก็เดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองก่อนจะเปิดเบาะรถแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนเป็นน้องสาวให้เอาปลอกแขนมาให้เขา เมื่อคุยโทรศัพท์กับน้องสาวเสร็จเขาก็เดินกลับไปนั่งรอใต้ร่มไม้ใหญ่ ระหว่างรอน้องสาวก็มองคนอื่นเล่นบอลในสนามไปด้วย
รออยู่ประมาณสิบห้านาทีก็เห็นรถของน้องสาวขับเลี้ยวเข้ามาในประตูวัด ทว่าน้องสาวเขาไม่ได้มาคนเดียว ดันมีคนซ้อนท้ายมาด้วย เห็นแต่ไกลก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร เมื่อเห็นยัยเด็กดื้อที่ใส่กระโปรงสั้นนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ของน้องสาว ต่อมหงุดหงิดของเขาก็เริ่มทำงานทันที พร้อมกับคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากัน
และเมื่อรถของน้องสาวขับมาจอดด้านหน้าขณะที่คนตัวเล็กย่างกายลงจากท้ายรถ เขาจึงเอ่ยตำหนิเธอทันที
“ไม่มีใครบอกเหรอว่าใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้ไม่ควรนั่งมอไซค์”
ด้านชะเอมที่สดใสของเธออยู่ดีๆแต่อีกคนก็ดันมาดุกันก็ไม่อาจยอมได้ เธอจึงยอกย้อนกลับไปอย่างไม่ยี่หระ
“ไม่มีค่ะ กฏข้อไหนห้ามเหรอ”
เมื่อร่างสูงเห็นความดื้อรั้นของคนตัวเล็กเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะระงับอารมณ์ของตัวเองแทน ขณะที่ใช้สายตามองเธอเขม่ง ดื้อๆแบบนี้พูดดีๆก็คงไม่รู้เรื่อง คงต้องเด็ดขาดถึงจะปราบพยศเธอได้
“ชอบโชว์นักแล้วจะใส่ทำไม ถอดออกไปเลย”
“พี่จะบ้าเหรอจะให้เอมถอดออก”
ร่างสูงยังคงจ้องเขม่งคนตัวเล็กไม่ละสายตา ปากน้อยๆนั่นช่างปากดีเสียจริง มันน่ากัดแรงๆให้เลือดซึมจะได้หายปากดี
“ถอด!” เขาออกคำสั่งอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้น ไม่ได้คิดจะให้เธอถอดจริงๆแค่เพียงขู่ให้กลัวเท่านั้น เธอจะได้จำคราวหลังจะได้นั่งให้ระวังตัวกว่านี้ ซึ่งเขาไม่ได้ติดอะไรที่เธอใส่สั้นแม้จะไม่ชอบก็ตาม แต่แค่อยากให้ระวังตัวเวลาจะลุกจะนั่งก็เท่านั้น ไม่ใช่ใส่สั้นแล้วทำตัวเหมือนม้าดีดกะโหลกแบบนี้
ด้านชะเอมเมื่อเห็นอีกคนดุกันจริงจังก็ยอมรับเลยว่าเริ่มกลัวเขาขึ้นมา แม่ดุยังไม่น่ากลัวเท่าเขาเลย เธอจึงหาตัวช่วยด้วยการเบี่ยงตัวไปหลบด้านหลังเจ้าขาแล้วพูดกระซิบกระซาบเบาๆให้พอได้ยินกันสองคน
“พี่เจ้าขาพี่เจ้าขุนโกรธอะไร เค้ามาดุเอมทำไมกัน” แต่มันก็ยังเบาไม่พอ เพราะร่างสูงได้ยินทุกคำที่เธอพูดกับน้องสาวเขา เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มสลดจึงเอ่ยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแต่ก็ยังมีความแข็งกร้าวอยู่
“คราวหลังถ้าใส่สั้นอีกก็ควรระวังหน่อย เวลานั่งก็ควรหาเสื้อคลุมหรืออะไรมาปิด” เมื่อพูดจบก็เห็นคนตัวเล็กทำลอยหน้าลอยตา เมื่อกี้เธอเหมือนจะสลดแต่ก็ยังคงดื้ออยู่ดี เขาจึงเอ่ยพูดต่อน้ำเสียงแข็ง
“ถ้าพูดไม่รู้ฟังคราวหลังจะตีให้ขาลาย” ทว่าเหมือนพูดหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะคนตัวเล็กยังคงทำเมินเป็นไม่ได้ยิน จนเขาแทบจะโมโหตายอยู่แล้วที่ต้องมาพูดกับเด็กดื้ออย่างเธอ
“เข้าใจมั้ยชะเอม!” เขาพูดกำชับอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งตกใจไม่กล้าท้าทายอีกต่อไป
“เข้าใจค่า จะดุทำไมนักหนาเล่า”
สิ้นเสียงหวานร่างสูงถึงกับถอนหายใจแรงออกมา เพราะกว่าจะทำให้เด็กดื้อยอมศิโรราบได้เล่นเอาเขาเกือบหมดความอดทน ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนใจเย็นมากอีกทั้งไม่ค่อยพูด แต่คนตัวเล็กกลับทำให้เขาเสียความเป็นตัวเองไปมาก
จากนั้นเขาก็เดินไปเอาเสื้อคลุมแขนยาวใต้เบาะรถที่พกติดรถไว้ตลอดแล้วเดินกลับมาก่อนจะยื่นมันให้คนตัวเล็ก
“เอาไปคลุมขา”
ซึ่งเธอก็ยอมรับมันไปแต่โดยดี ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านเหมือนในตอนแรก จากนั้นเขาก็ยืนมองเธอกับน้องสาวเดินไปขึ้นรถจนกระทั่งรถขับออกนอกประตูวัด เขาจึงหยิบปลอกแขนที่น้องสาววางทิ้งไว้ให้ขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะวิ่งไปยังสนาม ลงเล่นในตำแหน่งประจำของตัวเองที่เพื่อนเว้นว่างไว้ให้
“พี่ขุนสาวแลกเดี๋ยวที่มากับน้องพี่ใครหร่าว เห็นยืนแหลงกันตั้งนาน” (พี่ขุนสาวเมื่อกี้ที่มากับน้องพี่ใครเหรอ เห็นยืนคุยกันตั้งนาน) เพราะความอยากรู้ไนท์จึงวิ่งมาถามเจ้าขุนที่เพิ่งลงสนามมา เนื่องจากเมื่อกี้เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากระยะไกลเลยไม่ได้ยินเสียงพูดคุย
ด้านเจ้าขุนจึงตอบส่งๆไปเพราะสายตามัวแต่จดจ้องลูกบอลที่กำลังถูกเตะไปมาอยู่ในสนาม
“น้อง ลูกสาวเพื่อนแม่”
วันต่อมา“พี่ขุนเดี๋ยวแวะร้านพี่ทรายให้เอมหน่อยนะ เอมอยากกินโออิชิ”“ได้ครับ”เมื่อร่างสูงขับรถเข้ามาในหมู่บ้านหลังจากพาคนตัวเล็กไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ คนตัวเล็กก็หันมาพูดกับเขาที่กำลังขับรถอยู่ เมื่อเขาหันมาตอบรับเธอก็หันกลับไปเล่นโทรศัพท์เครื่องใหม่ต่อ เธอดูสนใจมันเป็นพิเศษซึ่งไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่กำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่เลยและเมื่อมาถึงร้านขายของชำหรือร้านของทราย ร่างสูงก็ทำการจอดรถโดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันไปพูดกับคนตัวเล็กที่กำลังตั้งท่าจะเปิดประตูลงจากรถ“เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อให้เองครับ เรารอพี่อยู่ในรถนี่แหละไม่ต้องลงไป” ไม่ลืมที่จะกำชับเธออย่างเป็นคำสั่ง“โอเคค่ะ เอารสน้ำผึ้งมะนาวนะคะ ขวดสีเหลืองๆ”“ได้ครับ”จากนั้นร่างสูงก็หยิบกระเป๋าสตางค์ใบสีดำลงจากรถเดินเข้าร้านค้าไปทันที โดยมีสายตาของคนตัวเล็กมองตามไม่ละ แต่ทว่าเมื่อสายตาของเธอดันไปสะดุดกับร่างของทรายเจ้าของร้านที่กำลังยืนโอบเอวอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาน่ารักพอตัว อีกทั้งท่าทีของทั้งคู่ดูกระหนุงกระหนิงราวกับคู่รัก ก็พอจะเดาได้ทันทีว่าทรายมีรสนิยมเช่นไร มิน่าเวลาที่เธอมาซื้อของร้านทรายเธอถึงรู้สึกว่าทรายเข้า
วันต่อมาเช้ามาไปส่งเมียเรียน ถึงเวลาเลิกเรียนไปรับเมียกลับ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเจ้าขุนไปเสียแล้วซึ่งหลังจากจอดรถรอรับเมียที่จุดเดิมเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะเขาจะมารับเธอก่อนเวลาเลิกเรียนเสมอ ก็เห็นร่างอรชรของเมียเดินมากับเพื่อนสนิทในกลุ่มก่อนจะแยกกันไปเมื่อเธอเข้ามานั่งในรถสิ่งแรกที่เธอมักจะทำเป็นประจำคือยกมือไหว้เขาทั้งตอนมาส่งและตอนมารับ เขาจึงยิ้มรับและมองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูก่อนจะเอ่ยถามเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“วันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย”“ไม่เหนื่อยค่ะ”“หิวมั้ย กินขนมพวกนี้รองท้องไปก่อนนะ” มือใหญ่หยิบถุงขนมที่ซื้อเตรียมไว้ยื่นให้คนตัวเล็ก เธอจึงรับเอาไปกินตามปกติ ถึงแม้ตอนนี้ระหว่างเรายังตึงใส่กันอยู่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นไม่พูดจากัน หลังจากนั้นเจ้าขุนก็ขับรถพาเมียกลับบ้าน...แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านพอเปิดประตูเข้าไปในห้องชะเอมก็ต้องสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เห็นในแว็บแรก แต่เมื่อมองชัดว่าเป็นอะไรที่วางอยู่บนเตียงก็ถึงกับตาลุกวาวแล้วรีบพุ่งเข้าใส่มันทันทีด้วยความตื่นเต้น“น้องหมี~ น่ารักจังเลย” เธออุ้มตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่ใหญ่กว่าตัวเธออีกมากอดไว้แน่นขณะใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่หุบ ก่อ
หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากมหาลัยเปิดเจ้าขุนก็เป็นคนไปรับไปส่งชะเอมเรียนตลอด ชีวิตในแต่ละวันของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีปัญหาใดๆเข้ามาแทรก จนกระทั่งวันนี้...เมื่อกลับจากมหาลัยชะเอมก็ไปช่วยน้าขวัญของเธอทำกับข้าวมื้อเย็นตามปกติกระทั่งเสร็จ ของขวัญจึงบอกให้เธอไปตามทุกคนในบ้านมากินข้าว แต่เมื่อเดินออกมาตามคนรักที่อยู่หน้าบ้าน สิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอปวดใจ“พี่ขุน”“เอม!”พรึ่บ!ภาพตรงหน้าที่เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนกอดคนรักของตัวเองอยู่มันราวกับถูกมีดกรีดลงกลางอก แต่เมื่อเขาได้ยินที่เธอเรียกก็รีบผลักอีกฝ่ายออกทันที ทำเอาหญิงสาวเซไปด้านหลังจนเกือบล้ม เธอจึงรีบเดินดุ่มๆเข้าไปหาเขา แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม พยายามที่จะใจเย็นให้ได้มากที่สุดแม้ตอนนี้ดวงตาจะร้อนผ่าวไปหมดแล้ว อีกทั้งน้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้าตาก็พร้อมจะไหลออกมาทุกเมื่อ“ใครเหรอขุน”สิ้นคำถามของอีกฝ่ายที่ยืนมองพวกเขาอยู่ มือใหญ่ก็คว้ามือเธอไปกุมไว้แน่นก่อนที่เขาจะหันไปตอบหญิงสาว“เมียฉันเอง”“เมียเหรอ แต่งงานกันแล้วเหรอถึงกล้าเรียกว่าเมีย แล้วดูน้องเค้าสิยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลยจะเป็นเมียนายได้ไง““แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” ขณะป
ในเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างสูงที่ไม่ยอมหลับเอาแต่นอนมองหน้าคนตัวเล็กในอ้อมกอด มองสำรวจใบหน้าเธออยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ทั้งรักทั้งหลงเด็กคนนี้จนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก หากวันนึงเธอหายไปหรือทิ้งเขาไปเขาก็ไม่รู้จะอยู่ต่อไปยังไง แค่คิดใจมันก็แทบขาด หากวันใดเขาถูกเธอทิ้งขึ้นมาจริงๆเขาคงตายอย่างอนาถแน่นอน“ล่ามโซ่ไว้ดีมั้ยเนี่ย จะได้ไม่ทิ้งพี่ไปไหน”“อื้อ” เสียงอู้อี้ดังออกมาจากในลำคอของคนตัวเล็กราวกับเมื่อครู่เจ้าตัวได้ยินที่เขาพูด ปากหยักจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูคนหลับในอ้อมกอด ขนาดหลับเธอก็ยังไม่หยุดน่ารัก แล้วแบบนี้เขาจะไปไหนรอดทว่าจู่ๆเสียงข้อความไลน์จากโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ดังขึ้น เขาจึงถือวิสาสะหยิบขึ้นมากดเปิดอ่าน(เอมมะรืนมหาลัยจะเปิดแล้ว งั้นพรุ่งนี้พวกเรามาเจอกันหน่อยมั้ย พอดีพี่ชายฉันเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพ เห็นแกเคยบอกว่าอยากเจอ)เมื่อเห็นข้อความดังกล่าวจากเพื่อนของเธอที่ส่งมา แม้จะไม่รู้จักเพื่อนของเธอเลย แต่แค่รับรู้ว่าเธออยากไปเจอพี่ชายของเพื่อนคนนี้ใจมันก็ร้อนเป็นไฟขณะมือใหญ่กำโทรศัพท์ของเธอไว้แน่น ถึงจะไม่พอใจแต่ก็ต้องข่มคว
เวลาต่อมา 20:25 น.หลังจากหลับไปนานเป็นเวลาหลายชั่วโมงเพราะเหนื่อยล้าจากบทรักอันเร่าร้อน ชะเอมก็ตื่นขึ้นมาในเวลาสองทุ่มกว่า แต่ข้างกายตอนนี้กลับไร้ร่างของอีกคนที่เคยนอนอยู่ข้างกัน เธอจึงดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนเตรียมจะไปอาบน้ำ ทว่าร่างสูงของอีกคนก็เปิดประตูเดินเข้ามาพอดีพร้อมกับเอ่ยถามเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“ตื่นแล้วเหรอครับ”เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แค่เพียงพยักหน้าเบาๆพร้อมกับยิ้มบางๆ แต่กลับไม่กล้าสบตาเขาเพราะเมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เร่าร้อนก่อนหน้าก็ทำเอาเขินอายไม่น้อยที่ตอนนี้ตัวเองได้เสียครั้งแรกให้คนตรงหน้าไปแล้ว ไม่นานก็รู้สึกถึงมือใหญ่ของเขาวางลงบนศีรษะของเธอแล้วลูบหัวเธอเบาๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่นกับสัมผัสนี้เป็นอย่างมาก“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำจะได้ลงไปกินข้าว เดี๋ยวพี่ลงไปอุ่นแกงให้”สิ้นเสียงทุ้มคนตัวเล็กจึงพยักหน้าหงึกๆก่อนจะเอ่ยถามกลับ“แล้วคนอื่นล่ะคะ”“เข้านอนกันหมดแล้ว”“งั้นพี่ขุนออกไปก่อนเอมจะได้อาบน้ำ”“ก็ไปอาบสิเดี๋ยวพี่ออกไปเอง”“แต่เอมโป๊อยู่” ขณะพูดสองมือเล็กที่กำลังจับผ้าห่มคลุมกายไว้แน่นก็เริ่มสั่นจนอีกคนที่มองอยู่สังเกตเห็นได้ อีกทั้งดวงตากลมโตคู่สวยในยามนี้เอาแต่หลบตาเขาตลอ
จนกระทั่งร่างสูงที่ไม่อาจทนต่อความต้องการของตัวเองได้จึงยอมผละใบหน้าออกจากกุหลาบงามดอกโตแล้วหยัดกายแกร่งขึ้นพร้อมกับกระชากผ้าขนหนูออกจากเอวสอบจนเผยให้เห็นท่อนเอ็นลำใหญ่ ที่ทั้งใหญ่และยาวจนคนตัวเล็กที่นอนมองอยู่ถึงกับตาค้างกับความใหญ่โตของมันที่เธอเคยสัมผัสมากับมือแต่ก็เพิ่งจะเคยเห็นกับตาของจริงก็วันนี้ แต่ถึงแม้มันจะดูหน้ากลัวแต่กลับทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยอย่างน่าประหลาดใจโดยที่ร่างสูงก็นั่งมองด้วยความเอ็นดูขณะที่มือใหญ่ก็คอยชักสาวท่อนเอ็นของตัวเองไปด้วยเบาๆ จากนั้นก็เขยิบกายเข้าไปประชิดหว่างขาเรียวเล็กแล้วจับท่อนเอ็นถูไถกับปากทางรูรักเบาๆ ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งพร้อมกับเอ่ยห้าม“อื้อ! พะ พี่ขุนเดี๋ยวก่อน พี่ไม่ใส่ถุงเหรอ” เพราะเห็นๆอยู่ว่าเขาไม่ได้ป้องกันอะไรเลยจึงทวงถามไป แต่แทนที่เขาจะหยุดก็เปล่าเลย ยังพยายามถูไถท่อนเอ็นของเขากับน้องสาวของเธอไม่หยุด“พี่จะเอาสดกับเรา พี่มีวิธีของพี่ไม่ท้องหรอกไม่ต้องกลัวนะ” เพราะรู้ดีว่าคนตัวเล็กกำลังกลัวอะไรอยู่จึงบอกกล่าวเพื่อให้เธอคลายความกังวล“วิธีอะไรคะ”“ปล่อยนอกไง”“แต่เอมเรียนมา ครูบอกว่าวิธีหลั่งนอกมันมีความเสี่ยงสูงนะ”“หึ เด็กน้อยชะม







