ตอนที่ 2 ชอบโชว์

"แวะกินข้าวเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามคนข้างๆเมื่อเห็นว่าเขาขับรถเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารตามสั่งข้างทาง

“อือ” ร่างสูงจึงเอ่ยตอบเพียงคำเดียวสั้นๆก่อนที่เขาจะเปิดประตูลงจากรถ คนตัวเล็กเห็นเช่นนั้นจึงรีบเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตามเขาไปทันที

เมื่อทั้งคู่หาโต๊ะนั่งได้แล้ว ร่างสูงจึงเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งฝั่งตรงข้ามน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดียวกับใบหน้า

“จะกินอะไร”

“ข้าวผัดหมูไม่ใส่ผักค่ะ” ปากเอ่ยตอบคนตรงหน้าแต่กลับแอบบ่นเขาในใจว่าเกิดมาเขาเคยยิ้มบ้างไหมถึงได้ทำหน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนี้

จากนั้นร่างสูงก็ดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปสั่งข้าวกับแม่ค้าวัยกลางคนที่กำลังยืนทำอาหารหน้าเตาให้ลูกค้าคนอื่นอยู่

“เอาข้าวผัดหมูสองจานครับ อีกจานไม่ใส่ผัก”

“ได้จ้ะ พ่อหนุ่มไปนั่งรอก่อนนะยังเหลืออีกสองคิว เสร็จแล้วเดี๋ยวป้าเอาไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ ส่วนน้ำดื่มบริการตัวเองเลยนะ”

สิ้นคำบอกกล่าวของแม้ค้าเจ้าขุนก็ไม่ได้ตอบหรือพูดอะไรกลับไป เขาเดินไปตักน้ำดื่มสองแก้วตรงจุดบริการน้ำดื่มของร้าน ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้ววางแก้วน้ำใบหนึ่งตรงหน้าคนตัวเล็กที่กำลังนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์อยู่ จากนั้นก็นั่งรอให้แม่ค้าเอาข้าวที่สั่งไปมาเสิร์ฟ ระหว่างนั้นก็คอยชำเลืองมองคนตัวเล็กเป็นระยะๆก็เห็นว่าเธอเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย

ทว่าจู่ๆเมื่อมีกลุ่มลูกค้าผู้ชายสามคนเดินมานั่งที่โต๊ะข้างๆ ร่างสูงก็สังเกตเห็นว่าสายตาของพวกนั้นมองมายังคนตัวเล็กอีกทั้งยังคอยมองต่ำอยู่ตลอด เขาจึงรู้ได้ทันทีว่าพวกนั้นกำลังมองอะไรอยู่ จึงไม่รอช้าถอดเสื้อยีนส์ตัวนอกออกมาแล้วยื่นให้คนตัวเล็กพร้อมกับพูดขึ้น

“เอาไปคลุมขาซะ”

“คลุมทำไมคะ” ชะเอมเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วถามกลับไป 

“อยากให้พวกนั้นมันมองหรือไง” ร่างสูงเอ่ยตอบพลางหันไปมองกลุ่มผู้ชายโต๊ะข้างๆ

ชะเอมจึงมองตามก็เห็นผู้ชายสามคนที่นั่งโต๊ะข้างๆมองมาทางเธอตาเป็นมัน ทว่าเธอก็ไม่ได้คิดจะสนใจ แล้วหันกลับมาพูดกับคนตรงหน้า

“ช่างพวกเค้าสิ ก็ได้แค่มองนั่นแหละเอาไปไม่ได้ซะหน่อย” แน่นอนว่าร่างกายของเธอจะใส่อะไรมันก็เรื่องของเธอ แม้ว่าตอนนี้เธอจะใส่กระโปรงสั้นแต่เธอก็ใส่ซับในเซฟตัวเองอย่างดี หากใครยังดั้นด้นอยากจะมองใต้กระโปรงเธอให้ได้ก็แล้วแต่ เพราะมองไปก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดี หากจะเก็บไปจินตนาการอันนี้เธอคงห้ามความคิดใครไม่ได้ เพราะพวกที่มีความคิดสกปรกต่อให้นุ่งขาวห่มขาวพวกมันก็คิดอกุศลได้อยู่ดี

“ชอบโชว์”

แต่เมื่อถูกคนตรงหน้าต่อว่าอีกทั้งมองมาด้วยสายตาคล้ายจะดูถูกกันก็รู้สึกไม่พอใจเขาขึ้นมา เธอจึงเถียงกลับไปทันที

“ไม่ใช่ซะหน่อย”

“ถ้าไม่ใช่ก็เอาเสื้อไปคลุมซะ”

เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงยอมรับเสื้อของเขามาคลุมขาเอาไว้ แม้จะไม่พอใจแต่ก็ไม่อยากให้อีกคนมาดูถูกกัน

หลังจากนั้นไม่นานข้าวที่สั่งไปก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งคู่จึงต่างคนต่างกินข้าวของตัวเอง ขณะเดียวกันด้านร่างสูงก็คอยหันมองโต๊ะข้างๆ เมื่อกลุ่มชายสามคนเห็นว่าเขามองอยู่ก็รีบหลบสายตาแล้วพากันก้มหน้าตามๆกัน ส่วนคนตัวเล็กก็ดูไม่สนโลก นั่งกินข้าวสบายใจเฉิบ ซึ่งยามที่เขามองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอ ปลายจมูกเล็กเชิดรั้นนั่นที่บ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของมันดื้อแค่ไหนก็อยากจะปราบให้อยู่หมัด

หลังจากนั้นเมื่อทานข้าวเสร็จก็ออกเดินทางต่อ ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวขับแล่นอยู่บนถนนใหญ่ ภายในรถก็มีแต่ความเงียบมาตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้าน ก็เป็นจังหวะที่เจ้าของบ้านหรือนายหัวจอมทัพกับภรรยาของเขากลับมาจากงานศพที่วัดพอดี ทั้งคู่จึงพูดคุยทักทายกับสมาชิกใหม่พอประปรายแล้วปล่อยให้เธอไปพักผ่อน

“เดี๋ยวหนูชะเอมตามพี่เจ้าขาไปนะ เพราะหลังจากนี้หนูต้องนอนกับพี่เค้า หนูนอนร่วมห้องกับคนอื่นได้ใช่มั้ยลูก” ของขวัญเอ่ยถามลูกสาวเพื่อนน้ำเสียงอ่อนโยนขณะมองเด็กสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู ก่อนที่เสียงเล็กๆของเด็กสาวจะเอ่ยตอบเธอน้ำเสียงฉะฉาน

“ได้ค่ะสบายมาก”

“น้าซื้อตู้เสื้อผ้ากับโต๊ะเครื่องแป้งเพิ่มมาให้หนูด้วยนะ จะได้มีที่วางของใช้ส่วนตัวเป็นสัดส่วน”

“ขอบคุณนะคะ น้าขวัญยังใจดีกับเอมเหมือนเดิมเลย” ไม่พูดเปล่าชะเอมพนมมือไหว้เพื่อนสนิทของแม่อย่างนอบน้อม ซึ่งยากนักที่เธอจะทำตัวน่ารักกับใครถ้าไม่ใช่คนที่เธอเคารพนับถือจริงๆ

“ขอบคุณอะไรกันเรื่องแค่นี้เอง ยังไงหนูก็เป็นหลานน้า” ของขวัญวางมือลงบนศีรษะเล็กของเด็กสาวแล้วลูบเบาๆอย่างนึกเอ็นดู

“น้าขวัญทั้งสวยทั้งใจดีแบบนี้มิน่าล่ะลุงทัพถึงได้หลง”

“หึ” คำพูดต่อมาของเด็กสาวทำเอาจอมทัพที่นั่งเงียบอยู่ถึงกับหลุดยิ้มออกมา ตอนเด็กๆเห็นเธอพูดเก่งโตมาก็ยังช่างพูดเหมือนเดิม อีกทั้งอายุของเขาเด็กสาวควรจะเรียกตาได้แล้ว แต่เธอก็ยังเรียกลุงมาตลอด ไม่รู้ว่าเรียกเอาใจคนแก่หรือเพราะเห็นว่าเขาได้เมียเด็กกันถึงได้เรียกตามความเหมาะสมเช่นนี้

“เอาล่ะหยุดชมน้าได้แล้ว นี่ก็เที่ยงกว่าแล้วรีบเอาเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บบนห้องให้เสร็จเดี๋ยวน้าจะทำอะไรให้กิน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ก่อนมาพี่เจ้าขุนพาเอมแวะทานข้าวแล้ว“

ของขวัญได้ยินเด็กสาวพูดเช่นนั้นก็หันไปมองลูกชายคนโตของตัวเองเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไรก่อนจะได้ยินเด็กสาวพูดต่อ

“งั้นเอมเอากระเป๋าไปเก็บก่อนนะคะ”

“จ้ะ” ของขวัญจึงพยักหน้าตอบเด็กสาวด้วยใบหน้ายิ้มๆ จากนั้นเจ้าขาลูกสาวคนเล็กของเธอที่นั่งเงียบอยู่นานก็อาสาช่วยเด็กสาวถือกระเป๋า

“มาเดี๋ยวพี่ช่วยนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่เจ้าขา”

จากนั้นหญิงสาวสองคนที่อายุห่างกันสี่ปีก็ช่วยกันลากกระเป๋าคนละใบขึ้นไปบนชั้นสอง เมื่อเดินขึ้นมาชั้นบนที่มีห้องอยู่สามห้อง เจ้าขาก็เปิดประตูเข้าไปในห้องกลางโดยที่ชะเอมก็เดินตามหลังมาติดๆ เมื่อทั้งคู่เข้ามาในห้องก็ช่วยกันจัดเก็บเสื้อผ้าและของใช้ให้เข้าที่ ขณะเดียวกันก็พูดคุยกันไปด้วย

“พี่เจ้าขาห้องข้างๆห้องใครเหรอคะ”

“ซ้ายมือเป็นห้องพ่อกับแม่พี่ ส่วนขวามือเป็นห้องพี่ขุน ที่จริงตอนเด็กพี่นอนกับพ่อแม่ เพราะแต่ก่อนห้องนี้เป็นห้องปู่กับยาพี่ พวกท่านเสียช่วงที่พี่เริ่มโตเป็นสาวพอดีพี่ก็เลยย้ายมานอนห้องนี้น่ะ”

“อ๋อ”

“เอมกลัวรึเปล่าที่ห้องนี้เคยเป็นห้องปู่กับย่าพี่”

“ไม่กลัวค่ะ ปู่กับย่าพี่ก็เสียไปหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอคะ ไม่เห็นมีไรน่ากลัวเลย”

“พี่ก็ถามดูเผื่อเรากลัว ถ้าไม่กลัวก็ดีแล้วล่ะ”

“แต่เอมจำได้ว่าข้างล่างมีห้องอยู่ไม่ใช่เหรอคะ ที่จริงให้เอมนอนห้องข้างล่างก็ได้นะ”

“ห้องข้างล่างมันเล็กเอาไว้ให้แขกนอน ถ้าเราจะไปอยู่ห้องนั้นแม่พี่คงไม่ยอมหรอก”

สิ้นคำพูดของเจ้าขา ชะเอมก็ยิ้มให้โดยไม่ได้พูดอะไรกลับไป ซึ่งแน่นอนอย่างที่เจ้าขาพูด ของขวัญต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับหลานสาวอยู่แล้ว แม้ไม่ใช่หลานในไส้แต่ก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทที่เห็นกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก รักและเอ็นดูเสมือนลูกสาวอีกคน แม้ในช่วงปีหลังๆไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อน แต่ความรักและความเอ็นดูที่ของขวัญมีต่อชะเอมก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย...