บทที่ 12

            “สมมุตินะคะสมมุติ ถ้าเทย่ามีแต่ตัว เพราะถูกตัดออกจากกองมรดกจริง ๆ กรจะยังคบหากับเทย่าอยู่อีกไหม”

            ทรรศิกาสบตาปกรณ์เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเขา คำพูดของเธอทำให้เขาถึงกับอึ้งไปพักใหญ่

            ‘หรือว่าเรื่องที่พวกผู้หญิงเมาท์กันจะเป็นเรื่องจริง’ ปกรณ์นึกในใจ ก่อนจะแสร้งโต้ตอบกลับไปด้วยความฉุนเฉียว

            “คุณถามคำถามแบบนี้เหมือนดูถูกผมนะ ผมไม่ได้คบคุณเพราะฐานะหรอกนะเทย่า”

            “กรจะคิดแบบนั้นก็ตามใจ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วคนที่เข้ามาคบหากับเทย่า ก็เข้ามาเพื่อหวังจะกอบโกยผลประโยชน์จากเทย่าแทบทั้งนั้น”

            คำพูดของทรรศิกาจี้ใจดำปกรณ์อย่างแรง หรือว่าเธอจะระแคะระคายเรื่องของครอบครัวเขา ปกรณ์แสร้งทำสีหน้าผิดหวังที่เธอมองเขาในแง่ลบ

            “คุณไม่เชื่อใจผม”

            “ก็แล้วแต่จะคิด”

            ฐานะอย่างทรรศิกาทำให้เธอไม่ค่อยจะไว้ใจใครง่าย ๆ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ที่คบ ๆ กันอยู่ก็ใส่หน้ากากเข้าหากันแทบทั้งนั้น เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าปกรณ์จะแตกต่างจากคนพวกนั้นหรือไม่ เพราะความเครียดกับปัญหาที่แก้ไม่ตกของตัวเองทำให้ทรรศิกาดื่มหนักกว่าที่เคย แถมปกรณ์ยังขยันเติมไวน์ในแก้วเธอ เมื่อเขาเห็นว่ามันพร่องไป

            น้ำเสียงและท่าทางของหญิงสาวข้างตัวที่แสดงออก เหมือนไม่แคร์ว่าเขาจะรู้สึกเช่นไรกับคำพูดของเธอ ทำให้ปกรณ์ย้อนกลับมาคิดว่าตนเองทำอะไรผิดพลาดไป ทรรศิกาจึงแสดงอาการเช่นนี้กับเขา

            ‘หรือเธอจะรู้ความลับของเรา ว่าเรารวยแต่เปลือกและจมไม่ลง แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้เพราะเรื่องนี้มีคนรู้อยู่เพียงไม่กี่คน และเราเองก็พยายามปกปิดเรื่องนี้กับทุกคนมาโดยตลอด ถ้าอย่างนั้นอะไรทำให้น้ำเสียงและท่าทางของเธอเปลี่ยนไป’ ชายหนุ่มนึกสงสัยอยู่ในใจ

            ปกรณ์รู้ดีว่าทรรศิกายังไม่ค่อยไว้ใจเขามากนัก แต่ที่ผ่านมาหญิงสาวดูท่าทางเป็นมิตรกับเขามากกว่านี้ ทำไมวันนี้เธอถึงเปลี่ยนไป ชายหนุ่มเริ่มบวกลบคูณหารว่าคุ้มหรือไม่ที่จะดำเนินการตามแผนที่วางไว้ ทรรศิกาเองก็พยายามนึกหาวิธีที่จะเข้าให้ถึงตัวคุณย่า เพราะเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ คงไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่น ๆ

            สองหนุ่มสาวต่างคนต่างก็จมอยู่กับความคิดของตนเอง ความเงียบเริ่มเข้ามาครอบงำ

            ปกรณ์ยังติดใจเรื่องที่ได้ยินมาจากเนตรนภา แม้จะเป็นข่าวเมาท์แต่เขาคิดว่ามันน่าจะมีมูลความจริงอยู่บ้าง คงต้องเริ่มหาคำตอบจากประเด็นนี้ก่อนที่เขาจะลงมือดำเนินการตามแผน ปกรณ์ตัดสินใจเอ่ยถามทรรศิกาตรง ๆ

            “ตกลงคุณมีปัญหาอะไรกันแน่”

            ทรรศิกาหันไปสบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัว เธอต้องการจะทดสอบอะไรบางอย่าง ทำให้พูดทีเล่นทีจริงออกไป ซึ่งมันก็เสี่ยงอยู่เหมือนกันที่ทำเช่นนี้

            “เทย่ากำลังถูกคุณย่าดัดนิสัย”

            “ดัดนิสัย!!” ปกรณ์ทวนคำ แววตาตระหนกตกใจปรากฏขึ้นทันที แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีแต่ทรรศิกาก็สังเกตเห็น

            “ใช่ คุณย่าไม่พอใจข่าวฉาวล่าสุดของเทย่าบนหน้าหนังสือพิมพ์เมื่อคราวก่อน ก็เลยสั่งระงับบัตรเครดิตและอายัดเงินในบัญชีธนาคารทั้งหมดของเทย่า รวมถึงยึดกุญแจรถสปอร์ตของเทย่าไปด้วย ทั้งยังยื่นคำขาดว่าจะให้โอกาสเทย่าสามเดือนเพื่อพิสูจน์ตัวเอง”

            คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “พิสูจน์ยังไง!?”

            “ก็คงต้องปรับปรุงตัวใหม่จนกว่าคุณย่าจะพอใจ ซึ่งเทย่าเองก็ยังไม่รู้ว่าคุณย่าคาดหวังอะไรในตัวเทย่าไว้บ้าง แต่ที่แน่ๆ คือต้องลด ละ เลิกข่าวฉาวทั้งหมดให้ได้ซะก่อน สรุปก็คือต้องพิสูจน์ให้คุณย่าเห็นว่าเทย่าสามารถยืนได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องมีคุณย่าคอยหนุนหลังเหมือนที่ผ่านมา ได้ยินแบบนี้แล้วกรยังอยากจะคบหากับเทย่าอยู่อีกไหม”

            ปกรณ์มิได้ตอบคำถามนั้นแต่เลือกที่จะย้อนถามกลับไป เพราะคำตอบของเธอมันมีผลต่อการตัดสินใจของเขา

            “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณทำไม่ได้ตามที่ท่านต้องการ”

            ทรรศิกายักไหล่ก่อนที่จะตอบ “ไม่รู้สิ เทย่าอาจจะถูกตัดออกจากกองมรดกจริง ๆ ก็ได้”

            “ท่านอาจจะพูดเพื่อขู่ให้คุณกลัว คงจะไม่ได้ตั้งใจทำอย่างนั้นจริง ๆ หรอก”

            “แต่ความรู้สึกของเทย่ามันบอกว่าครั้งนี้คุณย่าเอาจริง ไม่ใช่เพียงแค่คำขู่”

            “แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป” ปกรณ์เอ่ยถาม

            “กรว่าเทย่าควรทำยังไงดีล่ะ”