บทที่ 13

            ทรรศิกามองเห็นแววตาวูบไหวที่แสดงถึงความผิดหวังกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของเธอ จากนั้นเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาราวกับว่าขบขันอะไรบางอย่าง

            “นี่กรเชื่อเรื่องขำ ๆ ที่เทย่าเล่าให้ฟังด้วยหรือ ทำไมถึงเชื่อคนง่ายแบบนี้”

            ปกรณ์ทำหน้าเหวอไป ตกลงมันเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกกันแน่ เขาตามความคิดของเธอไม่ทันจริงๆ แต่ก็แสร้งหัวเราะราวกับขบขันกับสิ่งที่ได้ยิน

            “ผมนึกอยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นเรื่องล้อกันเล่น”

            ทรรศิกาไหวไหล่และไม่ตอบคำถามนั้น เธอเลือกที่จะให้เขาคิดเอาเองว่าสิ่งที่เธอพูดมานั้นมันเป็นเรื่องจริง หรือเธอโกหกได้เสมือนจริง

            “เรามาดื่มกันดีกว่า หมดแก้วเลยนะเทย่า”

            ปกรณ์ชนแก้วไวน์ในมือตนเองกับแก้วไวน์ของทรรศิกา ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดแก้ว เธอเองก็เช่นกัน ทั้งคู่เพลิดเพลินกับการดื่มไวน์ในบรรยากาศสบาย ๆ ทำให้การมอมเมาทรรศิกาเพื่อให้เธอตกเป็นของเขาก็เป็นไปตามแผน เมื่อไวน์ที่ดื่มเข้าไปออกฤทธิ์ ทรรศิกาเริ่มมีอาการมึนเมาให้เห็น

            “นี่ก็ดึกมากแล้วเทย่ากลับก่อนดีกว่า ขอบคุณนะกรสำหรับอาหารและไวน์ชั้นเลิศ”

            ความมึนเมาทำให้เธอเดินเซไปชนโซฟา ที่ตั้งโดดเด่นอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนมากนัก ปกรณ์ได้ทีแสดงความห่วงใยโดยการประคองเธอเอาไว้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            “ผมว่าคุณพักสักครู่ก่อนดีไหม ไว้หายมึนแล้วค่อยกลับ”

            ชายหนุ่มประคองหญิงสาวเข้าไปในห้องนอน เขาพาเธอไปที่เตียงกว้างที่ตั้งโดดเด่นอยู่กลางห้อง และประคองเธอลงนอนบนเตียงโดยมีร่างของเขาทาบทับตามลงมาด้วย ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารินรดเรียวปากเธอ ศีรษะของเขาโน้มต่ำลง ริมฝีปากเคลื่อนลงมาจนเกือบจะทาบทับริมฝีปากเธอ แม้ทรรศิกาจะดื่มหนักแต่ก็ยังมีสติพอที่จะรับรู้ว่าอีกฝ่ายคิดที่จะทำอะไร

            ทรรศิการีบเบือนหน้าหนี พร้อมกับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เพื่อให้เขาหยุดการกระทำที่อุกอาจ

             “ปล่อยเทย่าเดี๋ยวนี้นะกร”

            หญิงสาวยกมือขึ้นมากั้นยันตัวเขาเอาไว้ และพยายามผลักไสเขาออกไปแต่ก็ไร้ผล แรงของเธอในขณะที่กำลังมึนเมาหรือจะสู้แรงผู้ชายอกสามศอกได้

            ปกรณ์พรมจูบไปทั่วใบหน้าเธออย่างย่ามใจ ทรรศิกาพยายามดิ้นรนขัดขืน ทั้งทุบตี หยิก ข่วน และผลักไสเขาเท่าที่แรงของเธอจะทำได้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สะดุ้งสะเทือน และยังคงจุมพิตเธออย่างต่อเนื่องโดยไม่สนใจอาการขัดขืนนั้น มือก็ทึ้งชายเสื้อออกจากขอบกระโปรง พอมันเป็นอิสระก็สอดมือเข้าไปใต้เสื้อเพื่อสัมผัสเนินเนื้อด้านใน ทรรศิกาพยายามปัดป้องเพื่อยุติการกระทำจาบจ้วงของเขา

            แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะเลยเถิด เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ตอนแรกปกรณ์ไม่สนใจที่จะรับสาย แต่เสียงโทรศัพท์ก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

            ‘ใครโทร.มาขัดจังหวะตอนนี้วะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม’ เขานึกด่าในใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

            เมื่อเห็นว่ามารดาเป็นคนโทร.เข้ามา จึงผละจากร่างบางชั่วคราวเพื่อเลี่ยงไปรับสาย เขาชะล่าใจด้วยคิดว่าทรรศิกามึนเมามากเกินกว่าจะหนีไปไหนได้

            “ว่าไงครับแม่”

            “เป็นไงบ้างกร จัดการเรียบร้อยหรือยัง”

            “ยังเลยครับ”

            “ทำไมชักช้านักล่ะ รีบจัดการให้มันเสร็จสิ้นไป”

            “ผมก็กำลังจะลงมือแต่แม่โทรมาขัดจังหวะซะก่อน”

            “ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปจัดการซะ อย่าให้พลาดล่ะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยนักหรอก”

            “แม่แน่ใจหรือครับว่าจะให้ผมทำตามแผน”

            “แน่ใจสิ!”

            แต่เมื่อปรียาพรจับน้ำเสียงลังเลของบุตรชายได้ทำให้ต้องเอ่ยถาม “ทำไม...มีปัญหาอะไรหรือเปล่ากร”

            ปกรณ์เล่าเรื่องที่เขาได้ยินมาจากกลุ่มเพื่อนของทรรศิกา พวกนั้นเมาท์กันว่าตอนนี้ทรรศิกากำลังจะกลายเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ และมีสิทธิ์ที่จะโดนตัดออกจากกองมรดกหมื่นล้าน เพราะคุณหญิงเอือมระอากับพฤติกรรมและข่าวฉาวของหลานสาวเต็มที รวมถึงบทสนทนาที่เขาคุยกับเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้มารดาฟัง

            “อย่าโง่ไปหน่อยเลยกร คุณหญิงมีหลานอยู่เพียงคนเดียว และใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณหญิงรักหลานสาวคนนี้มากแค่ไหน ไม่มีทางที่คุณหญิงจะตัดขาดจากทรรศิกาได้หรอก เลิกลังเลและก็รีบไปดำเนินการตามแผนให้สำเร็จ เราจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลเกี่ยวกับปัญหาเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ อีก เข้าใจไหมกร”

            “ครับแม่”