บทที่ 19

           “ขึ้นชื่อว่าผู้ชายก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น”

            “จริงของดาว...ผู้ชายไว้ใจไม่ได้สักคน”

            “ว่าแต่เทย่าโดนเขามอมเหล้าจริงหรือ ไม่เห็นเทย่าเล่าให้ฟังเลย”

            “จริง! แต่ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

            นับดาวไม่ได้ซักถามต่อในเรื่องนี้เพราะรู้นิสัยของเพื่อนรักดีว่า ถ้าเธออยากเล่าจะเป็นฝ่ายเล่าให้ฟังเอง แต่ถ้าไม่พูดให้ง้าง ปากอย่างไรก็ไม่เป็นผลสำเร็จ

            “แล้วผู้ชายคนนี้ล่ะเป็นใคร!?” นับดาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ภาพถ่ายของผู้ชายที่ประคองร่างของทรรศิกาเดินมาที่รถ

            “จะตอบยังไงดี เอาเป็นว่าเขาเป็นผู้ชายที่ช่วยให้เทย่ารอดพ้นเงื้อมมือของกรมาได้ และขอยืนยันอีกครั้งว่าเทย่าไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับผู้ชายสองคนนี้ เราไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่เป็นข่าว”

            “ดาวเชื่อคำพูดของเทย่า แต่คนอื่นล่ะ ป่านนี้คนเขาคงคิดไปไกลแล้วว่า เทย่ากับนายกรอะไรนั่นจูงมือกันขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้าไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

            “เทย่าไม่สนใจความคิดของคนอื่นหรอกนะดาว พวกเขาไม่เคยมีอิทธิพลกับชีวิตของเทย่า อีกอย่างข่าวเมาท์มอยพวกนี้อีกไม่นานคนก็ลืม”

            “แล้วความรู้สึกของคุณย่าเมื่อท่านได้อ่านข่าวนี้ล่ะ” คำพูดของนับดาวทำให้ทรรศิกาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

            “ดาวคิดว่าคุณย่าจะเห็นข่าวนี้เหมือนกันหรือ”

            “แม้จะเป็นคอลัมน์เล็ก ๆ แต่ก็ถือเป็นข่าวเด็ดข่าวดัง เพราะคนที่ตกเป็นข่าวเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของคุณหญิงทิพย์มณี เจ้าของบริษัทอัญมณีชื่อดังก้องฟ้าเมืองไทย ข่าวเด็ดแบบนี้คิดหรือว่าคุณย่าจะไม่รู้ ถึงแม้ท่านอาจจะไม่ได้เห็นข่าวนี้ด้วยตัวเอง แต่เชื่อเถอะว่าจะต้องมีคนโทร.ไปเล่าเรื่องนี้ให้ท่านฟังแน่นอน”

            “มันก็จริงนะ ดาวว่าเทย่าควรทำยังไงดี แก้ข่าวดีไหม”

            “ถึงเทย่าจะพูดอะไรไปพวกเขาก็จะคิดว่ามันเป็นคำแก้ตัว เพราะภาพพจน์ของเทย่าที่ผ่านมาโดยส่วนใหญ่มันเป็นในแง่ลบแทบทั้งนั้น”

            “โน่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ มันเป็นปัญหาโลกแตกชัด ๆ ดาวคิดว่าเทย่าควรจะทำยังไงกับปัญหานี้”

            “ก็ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหวสิ”

            “ดาวจะไม่ให้เทย่าตอบโต้ข่าวซุบซิบพวกนี้”

            “ใช่ ก็เทย่าพูดเองว่าเทย่าไม่สนใจความคิดเห็นของคนอื่น และอีกไม่นานคนก็จะลืมไปเอง ไม่มีวิธีไหนดีไปกว่าวิธีนี้อีกแล้ว ยิ่งโต้ตอบก็จะยิ่งเข้าตัว นักข่าวจะต้องพยายามขุดคุ้ยเพื่อประโคมข่าว เกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับของเทย่ากับเขาอีกแน่ หรือไม่ก็อาจจะมุ่งประเด็นไปที่ผู้ชายอีกคน โดยเขียนข่าวว่าเทย่ามั่วผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกัน เพราะฉะนั้นอยู่เฉย ๆ เป็นดีที่สุด”

            ทรรศิกาเริ่มคล้อยตามความคิดของเพื่อน และเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเซ็งสุด ๆ “ก็คงต้องเป็นแบบนั้น”

            “ช่วงนี้ดาวขอแนะนำให้เทย่าหยุดทำตัวเป็นข่าวสักพัก โดยเฉพาะข่าวฉาวในทำนองนี้ และพยายามเร่งทำคะแนนให้คุณย่าเห็นว่าเทย่าปรับปรุงตัวเองได้แล้ว ท่านจะได้ยกเลิกมาตรการดัดนิสัยของเทย่า”

            “นั่นสิ! เฮ้อ! เซ็งที่สุด ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง เอาโทรศัพท์มาให้เทย่า” เธอแบมือขอโทรศัพท์คืน

            “คงจะไม่โทร.ไปวีนนักข่าวหรอกนะ”

            “เทย่าจะส่งอีเมลถึงคุณย่าต่างหาก”

            “ส่งอีเมล!” นับดาวทวนคำของเพื่อนด้วยความประหลาดใจ

            “ใช่ เทย่าเคยบอกดาวแล้วไงว่าติดต่อคุณย่าไม่ได้เลย โทร.ไปท่านก็ปิดเครื่อง เทย่าก็เลยเลือกที่จะส่งอีเมลไปหาท่านทุกวัน เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เทย่าติดต่อกับคุณย่าได้ และก็มั่นใจว่าคุณย่าจะต้องเปิดอ่านเมลที่เทย่าส่งไปให้แน่นอน แม้ว่าจะไม่เคยตอบกลับมาก็ตาม”

            “แล้วจะเขียนไปว่าอะไร”

            “ก็เล่าความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ท่านฟัง หวังว่าคุณย่าจะเชื่อสิ่งที่เทย่าเล่า มากกว่าที่จะเชื่อข่าวบ้า ๆ ในหน้าหนังสือพิมพ์นั่น”

            ทรรศิกาส่งข้อความชี้แจงเรื่องราวทั้งหมดที่เป็นข่าวผ่านอีเมลให้คุณย่า และได้แต่หวังว่าคุณย่าจะเชื่อคำพูดของเธอ

            “เรียบร้อยแล้ว หวังว่าคุณย่าจะเข้าใจเทย่าหลังจากที่ได้อ่านเมลนี้”

            ในเวลานั้นเองคุณหญิงทิพย์มณีกำลังนั่งอ่านข่าวหนังสือพิมพ์อย่างเพลิน ๆ ฉับพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นข่าวซุบซิบไฮโซเกี่ยวกับแม่หลานสาวตัวดี ตอนแรกก็นึกว่าตนเองตาฝาดจนต้องขยับแว่นและตั้งใจอ่านข่าวนั้นอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะอ่านทวนอีกสักกี่ครั้ง แต่ภาพและข่าวที่โชว์หราอยู่ในหนังสือพิมพ์ก็ยังคงเป็นหลานสาวของตนเองอยู่ดี

            ภาพข่าวของทรรศิกาที่ดูจะหนักข้อขึ้นทุกวัน คราวนี้เป็นข่าวในทำนองชู้สาวกับผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกัน ทำให้คุณหญิงเกิดอาการช็อกอันเนื่องมาจากความเครียด เธอรู้สึกตาพร่า วิงเวียนศีรษะ และหายใจไม่ออก แม้จะสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วก็ตามแต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น แถมยังมีอาการแน่นหน้าอกขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน จึงพยายามจะเดินไปหยิบยาที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ก้าวไปได้เพียงสองก้าวก็ล้มลงกับพื้นและหมดสติไปในเวลาต่อมา

            หลังจากนั้นไม่นานสร้อยก็เดินถือถาดของว่างเข้ามาภายในห้องดังกล่าว ทันทีที่เห็นร่างของคุณหญิงนอนหมดสติอยู่บนพื้นสร้อยถึงกับเผลอปล่อยถาดในมือ พร้อมกับวิ่งตรงเข้าไปประคองร่างของเจ้านาย และพยายามเรียกสติของคุณหญิงทิพย์มณีแต่ก็ไร้ผล ใบหน้าของคุณหญิงซีดเผือดจนน่าตกใจ

            “คุณหญิงคะ...คุณหญิงเป็นอะไรไปคะ...คุณหญิง”

            เมื่อไม่มีเสียงตอบรับทำให้สร้อยร้อนใจจนต้องสั่งให้คนรถนำรถออก เพื่อพาตัวคุณหญิงไปส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน โชคดีที่ถึงมือหมอภายในเวลารวดเร็ว ทำให้หมอสามารถรักษาอาการของคุณหญิงได้ทันท่วงที