บทที่ 58

            ‘บ้าชะมัด! จู่ ๆ ก็พามาเดินในสลัมโดยไม่ถามความสมัครใจของเราสักนิด’ ทรรศิกานึกค่อนขอดเขาอยู่ในใจ

            ทันใดนั้นเองส้นรองเท้าของเธอก็ติดอยู่ในท้องร่อง พยายามดึงขึ้นมาอย่างไรก็ดึงไม่ขึ้น

            “เกิดอะไรขึ้น” อติรุจหันมาเอ่ยถาม

            “ส้นรองเท้าของฉันมันติดดึงยังไงก็ดึงไม่ออก”

            “ให้ผมช่วยไหม”

            “ไม่ต้อง” ทรรศิกาตอบพร้อมกับออกแรงดึงรองเท้าของตัวเองออกมาได้สำเร็จ แต่ทว่าการทำเช่นนั้นมันทำให้ส้นรองเท้าของเธอหัก ทำให้เธอโอดครวญออกมาราวกับมันเป็นเรื่องใหญ่ชนิดคอขาดบาดตาย

            “โอแม่เจ้า! รองเท้าแบรนด์เนมคู่โปรดของฉัน”

            “ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าใส่คู่นี้มาคุณก็ไม่เชื่อ แล้วเป็นไง เห็นผลความดื้อของคุณหรือยัง”

            “หยุดซ้ำเติมฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ”

            “คุณเองก็อย่าเรื่องมากและสร้างแต่ปัญหา รีบตามผมมา เราเสียเวลาไปมากแล้ว”

            “แล้วฉันจะเดินยังไงในเมื่อส้นรองเท้าของฉันมันหัก”

            “นั่นมันเป็นเรื่องที่คุณจะต้องแก้ไขปัญหาเอาเอง” อติรุจพูดพร้อมกับเดินนำหน้าไปโดยไม่หันมาสนใจเธออีกเลย

            ทรรศิกาจำใจต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการหักส้นรองเท้าอีกข้างทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย       

            เสียดายก็เสียดายอยู่หรอก เพราะเป็นรองเท้าคู่โปรดที่หรูหราราคาแพง แต่จะทำไงได้ในเมื่อเธอเดินไม่สะดวก ถ้าจะต้องเลือกระหว่างเดินย่ำน้ำเน่าด้วยเท้าเปล่ากับการหักส้นรองเท้าอีกข้างทิ้งไป อย่างหลังเห็นจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

            ทรรศิกาจึงต้องจำใจหักส้นรองเท้าอีกข้างทิ้งก่อนจะรีบเดินตามเขาไปให้ทัน อากาศที่ร้อนจัดทำให้มีเหงื่อผุดขึ้นตามขมับของเธอ แต่เธอก็มิได้สนใจเพราะมัวแต่หงุดหงิดที่ต้องเสียของรักของหวง ใบหน้าเรียวงามของทรรศิกาจึงบึ้งตึงและปราศจากรอยยิ้มเหมือนเช่นเคย

            ตลอดทั้งวันเธอต้องเดินตามเขาเข้าบ้านโน้นออกบ้านนี้จนเหนื่อยล้า และอยากจะร้องกรี๊ดออกมาหลายครั้ง ด้วยเพราะไม่เคยออกมาสมบุกสมบันขนาดนี้มาก่อน ทรรศิกาได้แต่บอกกับตัวเองว่าให้อดทนไว้เพราะมันเป็นหน้าที่ แม้จะเหนื่อยล้าแต่ก็ไม่เคยปริปากบ่น เพราะไม่อยากให้เขาเอาไปพูดจาเหน็บแนมเธอได้ในภายหลัง

            ในวันนั้นทรรศิกาทำทุกอย่างไปตามหน้าที่ และไม่ได้ให้ความสำคัญกับคนไข้ของอติรุจเท่าไรนัก แถมยังมีความคิดอคติกับพวกเขาด้วยซ้ำ เพราะประเมินผู้คนเหล่านั้นจากรูปกายภายนอก กว่าทั้งคู่จะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม

            “เหนื่อยมาทั้งวันแล้วฉันขอตัวไปพักก่อนนะคะ” ทรรศิกาพูดพร้อมกับเดินอย่างคนหมดแรงกลับขึ้นไปบนห้อง

            อติรุจมองตามจนเธอเดินลับสายตาไป ไม่น่าเชื่อว่าหญิงสาวที่ดูภายนอกเหมือนคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อจะอึดถึงเพียงนี้ แม้สีหน้าจะแสดงความเหน็ดเหนื่อยออกมาจนเห็นได้ชัด แต่เขาไม่ได้ยินเธอบ่นสักคำ นับว่ามีความอดทนมากพอควร ครั้งแรกทำได้เท่านี้ก็ถือได้ว่าน่าพึงพอใจ

            เมื่อทรรศิกาเข้ามาในห้องสิ่งแรกที่เธอทำคืออาบน้ำสระผม เพื่อสลัดคราบเหงื่อไคลและความเหนื่อยล้าที่มีออกไปให้หมด ความเย็นของสายน้ำทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้น เหลือไว้แต่เพียงอาการปวดขาจากการเดินตรากตรำมาทั้งวัน

            หลังจากอาบน้ำเสร็จทรรศิกาก็สวมชุดคลุมตัวยาวสีขาวเดินมานั่งที่เตียง พร้อมกับใช้ผ้าเช็ดตัวสีเดียวกันเช็ดผมที่เปียกชื้นจากการสระ ก่อนจะบีบนวดที่น่องและเท้าของตนเอง

            “ปวดขาจัง...เหมือนจะเป็นตะคริวเลย” เธอบ่นพึมพำเบา ๆ โดยมิได้สังเกตว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในยามวิกาล จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงของเขา

            “เดินนิดเดินหน่อยแค่นี้ถึงกับเดี้ยงเลยหรือคุณ”

            หญิงสาวรีบหันไปมองยังทิศทางของเสียงนั้น แล้วก็พบอติรุจยืนกอดอกพิงกรอบประตูและมองมาที่เธอ

            “ฉันไม่ได้ถึกเหมือนคุณนี่จะได้ไม่รู้ร้อนรู้หนาวหรือรู้สึกปวดเมื่อย”

            “ผู้หญิงอะไรไม่มีความอดทนเอาซะเลย”

            “อย่ามาซ้ำเติมกันได้ไหม” เธอโต้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดจะวีนนิด ๆ

            “ปวดขามากหรือ”

            “ถามมาได้...ก็ใช่น่ะสิ...คุณเล่นพาฉันเดินมาราธอนทั้งวัน ถ้าฉันไม่รู้สึกปวดขาก็คงจะเป็นเรื่องแปลก”

            “รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวผมกลับมา” พูดจบเขาก็รีบผลุนผลันออกไปจากห้อง ทิ้งให้ทรรศิกางุนงงอยู่เพียงลำพัง

            “อะไรของเขา!”

            หลังจากนั้นไม่นานอติรุจก็เดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ในมือของเขาถือภาชนะสำหรับใส่น้ำและผ้าขนหนูผืนเล็กติดมือมาด้วย เขานั่งลงกับพื้นพร้อมกับวางอุปกรณ์ในมือลงตรงหน้าเธอ จากนั้นก็ออกคำสั่ง

            “แช่เท้าของคุณลงมาในนี้ การแช่เท้าในน้ำอุ่นจะช่วยทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น”

            “ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย”

            “บอกให้ทำก็ทำสิ ทำไมชอบมีปัญหาอยู่เรื่อย”

            ทรรศิกาตัดสินใจทำตามที่เขาบอก ทันทีที่เท้าของเธอสัมผัสน้ำอุ่นมันให้ความรู้สึกดีอย่างที่เขาพูดจริงๆ แต่เมื่ออติรุจสัมผัสเท้าของเธอทำให้ทรรศิการีบชักเท้าหนีโดยอัตโนมัติ

            “คุณจะทำอะไร!”