LOGINShare
บทที่ 5
publish date:
2026-09-15 11:04:23ขณะที่ทรรศิกาเดินอย่างคนหมดแรงออกมาจากสำนักงานทนายสุชาติ เธอตัดสินใจกลับบ้านเพื่อไปหาต้นตอของปัญหา และหวังไปเจรจาสงบศึกกับคุณหญิงทิพย์มณี ขณะที่กำลังเดินไปเรียกแท็กซี่ ก็มาพบกับนับดาวซึ่งออกมาซื้อของ
นับดาวเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยม แม้จะมีฐานะปานกลาง แต่ด้วยเป็นเด็กฉลาดทำให้สามารถสอบได้ทุนเรียนในโรงเรียนเอกชนที่มีชื่อเสียงระดับต้น ๆ ของเมืองไทย ทรรศิกาก็ได้เพื่อนอย่างนับดาวนี่ล่ะที่คอยให้การช่วยเหลือเธอในเรื่องการเรียนซึ่งเธอไม่เคยลืม
แต่หลังจากเรียนจบทรรศิกาก็ไปเรียนต่อเมืองนอก จึงขาดการติดต่อกันไปโดยปริยาย
เมื่อมีโอกาสได้กลับมาพบกันโดยบังเอิญอีกครั้งทำให้เธอดีใจมาก
“นั่นเธอใช่ไหมนับดาว”
“เทย่า” นับดาวเรียกชื่อเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ใช่ดาวจริงๆ ด้วย ดีใจจังเลยที่มีโอกาสได้พบดาวอีกครั้ง เราไม่ได้พบกันนานกี่ปีแล้วนะ”
“ก็ตั้งแต่พวกเราจบจากโรงเรียน”
ทรรศิกาชวนนับดาวไปนั่งคุยกันต่อในร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในบริเวณนั้น นับดาวมีอาการลังเลในตอนแรกแต่สุดท้ายก็ยอมตามไปแต่โดยดี เธอเองก็คิดถึงและอยากคุยกับเพื่อนรักคนนี้เหมือนกัน
การได้กลับมาพบนับดาวในครั้งนี้ทำให้ทรรศิการู้ว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่มิตรภาพของเธอและนับดาวก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทรรศิกายังคงจำได้ไม่ลืมถึงความมีน้ำใจของนับดาวที่คอยช่วยเหลือเธอเรื่องเรียน และมักจะคอยเตือนสติเวลาที่เธอเกเรออกนอกลู่นอกทาง
ในเวลานั้นทรรศิกาสัมผัสได้ถึงความจริงใจของนับดาว และรับรู้ได้ว่าเพื่อนคนนี้รักและหวังดีกับเธอจริง ๆ ไม่ได้ใส่หน้ากากคบกันเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ
การที่จะหาเพื่อนที่รักและหวังดีกับเธอด้วยใจจริงอย่างนับดาว สำหรับทรรศิกาแล้วนับว่าหาได้ยากเต็มที เพราะเพื่อนที่เข้ามาคบหาเธอโดยส่วนใหญ่ก็มักจะหวังผลตอบแทนจากเธอแทบทั้งสิ้น
ทรรศิกาจึงรู้สึกดีใจที่มีโอกาสได้กลับมาพบกับเพื่อนรักของตนเองอีกครั้ง
“ดาวยังพักอยู่ที่เดิมหรือเปล่า”
“ก็ยังอยู่ที่เดิม”
“แล้วตอนนี้ดาวทำงานอะไร” ทรรศิกาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ชีวิตความเป็นอยู่ของเพื่อนรัก
“ดาวสอนหนังสือ” นับดาวบอกชื่อสถาบันต้นสังกัดของตนเอง ซึ่งเป็นโรงเรียนดังที่ทุกคนอยากเรียน
“ยินดีด้วยนะ สุดท้ายดาวก็ทำได้ตามที่เคยใฝ่ฝันไว้ เทย่ายังจำได้ไม่ลืมดาวเคยบอกว่าดาวอยากเป็นครู และดาวก็ทำได้จริงๆ”
“อย่ามัวแต่พูดเรื่องของดาวอยู่เลย มาพูดเรื่องของเทย่าดีกว่า เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ตอนนี้เทย่าทำงานอะไร”
ทรรศิกาหน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น เพราะจนป่านนี้เธอก็ยังไม่ได้ทำงานทำการอะไร
“เทย่ายังไม่ได้ทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันหรอกดาว เพราะจนป่านนี้เทย่าเองก็ยังค้นไม่พบเลยว่าจริง ๆ แล้วเทย่าอยากทำอะไร”
“ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะเทย่า คนเราต้องมีความฝันสิ เพราะฝันนั้นจะเป็นแรงผลักดันและเป็นแรงขับเคลื่อนให้เราไปให้ถึงฝั่งฝันที่เราเคยวาดหวังไว้ รีบค้นหาความต้องการของตัวเองให้พบ อย่าใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวัน ๆ โดยไม่ทำอะไรอย่างคนไร้ค่า”
ดวงตาของทรรศิกาวาวโรจน์เมื่อได้ยินคำพูดประโยคสุดท้าย เธอจ้องมองเพื่อนรักที่นั่งอยู่ตรงหน้า แววตาของเพื่อนบ่งบอกถึงความหวังดี ทรรศิกายังคงสัมผัสได้ถึงความจริงใจจากเพื่อนรักคนนี้เสมอ
เมื่อก่อนเคยจริงใจกับเธออย่างไร เดี๋ยวนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้นไม่เปลี่ยน ทำให้ความโกรธนั้นคลายลงทันที
จะว่าไปแล้วไม่เคยมีคำพูดสรรเสริญเยินยอ หรือคำพูดประจบประแจง เพื่อเอาอกเอาใจเธอหลุดออกมาจากปากของนับดาวเลยสักครั้ง มีแต่คำพูดที่คอยชี้แนะเพื่อให้ทรรศิกาคิด หรือคำพูดเตือนสติด้วยความหวังดี หลายครั้งที่คำพูดของเพื่อนคนนี้ทิ่มแทงหัวใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไปเธอกลับพบว่าสิ่งที่นับดาวพูดมานั้นถูกต้อง จุดนี้เองที่ทำให้นับดาวแตกต่างจากเพื่อนคนอื่น ๆ ที่รายล้อมอยู่รอบตัวเธอ
“ดาวนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ โดยเฉพาะการพูดจาทิ่มแทงใจเทย่า”
“ที่ดาวพูดก็เพราะว่าดาว...”
“หวังดี!!” สองสาวพูดขึ้นมาพร้อมกัน จากนั้นก็ประสานเสียงหัวเราะ
“ดีนะที่คนพูดประโยคนี้เป็นดาว ถ้าเป็นคนอื่นละก็โดนดีไปแล้วแน่ ๆ จำตอนที่เราเรียนด้วยกันได้ไหม ดาวเป็นคนคอยช่วยเทย่าเสมอเลยนะ ทั้งช่วยสอนการบ้าน ช่วยทำรายงาน และช่วยติวหนังสือให้เทย่าในช่วงใกล้สอบ ถ้าตอนนั้นเทย่าไม่มีดาวคอยขนาบไว้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียนจบไหม”
นับดาวเอื้อมไปกุมมือเพื่อนและเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ถึงเทย่าจะไม่มีดาวคอยช่วย แต่ดาวก็มั่นใจว่าเทย่าต้องทำได้แน่ เพราะเทย่าเป็นคนฉลาด อะไรก็ตามที่คนอย่างทรรศิกาตั้งใจที่จะทำ ผลลัพธ์ที่ได้จะออกมาดีเสมอ อยู่ที่ว่าจะทำไหมเท่านั้น”
“ดาวนี่เหมาะสมกับตำแหน่งเพื่อนคู่คิด มิตรคู่ใจของเทย่าจริง ๆ เห็นทีว่าต่อไปนี้เทย่าคงจะต้องมาปรึกษาดาวบ่อย ๆ ซะแล้ว”
“ด้วยความยินดี”
“ว่าแต่ดาวมาทำอะไรแถวนี้”
นับดาวถอนหายใจ สีหน้าของเธอแสดงถึงความวิตกกังวล
Latest chapter
กุศโลบายรัก บทที่ 129
อติรุจปัดป้องพลางหัวเราะพลาง กว่าจะสามารถรวบร่างเล็กบางของภรรยาตัวแสบเข้ามาในอ้อมกอดได้ “ผมเปล่า...” เขาปฏิเสธเสียงกลั้นหัวเราะ “ผมแค่ขำ” “ขำอะไรคะ” เธอถามอย่างนึกสงสัยจริง ๆ “ก็ขำว่าเมียผมหึงได้แม้กระทั่งหนังสือ” เขาตอบ และทิ้งตัวลงนอน พร้อมดึงร่างเล็กของภรรยามาเกยอยู่บนอก “ไม่ได้หึงซะหน่อย” เธอปฏิเสธเสียงเข้ม แต่นวลแก้มแดงเรื่อ อติรุจเขี่ยจมูกรั้นเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู “งั้นเทย่าของผมเรียกว่าอะไร” “เขาเรียกว่า...รำคาญใจต่างหาก” คนตัวเล็กยังปากแข็งไม่ยอมรับให้เสียฟอร์มว่าเธอหึงเขาจริง ๆ แถมยังหึงหนังสือวิชาการพวกนั้นด้วย “เทย่า...เทย่า...เทย่า” อติรุจเรียกอย่างนึกเอ็นดู ทรรศิกาขมวดคิ้วยุ่งนึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกชื่อเธอไม่หยุด “เรียกอยู่ได้ จะพูดอะไรก็พูดสิคะ” อติรุจยิ้ม ชะโงกไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มแรงอย่างนึกหมั่นไส้ “ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้” คราวนี้คนที่ถูกชมยิ้มหวาน ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับ สะบัดผมไปด้านหลังเบา ๆ อย่างมั่นใจตัวเอง
กุศโลบายรัก บทที่ 128
เมื่อวันสำคัญของอติรุจและทรรศิกามาถึง สองหนุ่มสาวถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมตั้งแต่เช้ามืด เพื่อจะได้เริ่มพิธีทางศาสนาในตอนเช้า ในงานนี้จะมีแต่แขกระดับวีไอพีและญาติผู้ใหญ่คนสำคัญของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่ได้เข้ามาร่วมเป็นสักขีพยาน หลังจากนั้นทั้งคู่มีเวลาพักเล็กน้อยก่อนจะต้องเริ่มเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว และแต่งหน้าทำผมกันอีกครั้ง สำหรับเจ้าบ่าวใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แต่สำหรับเจ้าสาวนั้นต้องใช้เวลาในการแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมกันนานนับชั่วโมงกว่าจะเสร็จ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทรรศิกาก็ถูกปล่อยให้นั่งพักอยู่เพียงลำพัง ในขณะนั้นเองที่นับดาวเดินเข้ามาภายในห้องของโรงแรมซึ่งใช้เป็นห้องแต่งตัว “รู้ตัวไหมว่าเทย่าเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในค่ำคืนนี้ และก็เป็นเจ้าสาวที่โชคดีที่สุดที่ได้แต่งงานกับเจ้าบ่าวที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมอย่างหมอรุจ ดาวขออวยพรให้เทย่าและหมอรุจมีความสุขมาก ๆ และมีเจ้าตัวเล็กไว ๆ” “ผมเห็นด้วยกับความคิดของคุณดาวครับ คุณเทย่าสวยมากจริง ๆ ยิ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ด้วยแล้วย
กุศโลบายรัก บทที่ 127
หลังจากการแจกรางวัลอันทรงคุณค่าผ่านพ้นไป อติรุจและทรรศิกาได้ถอดหน้ากากเพชรออก เพื่อให้ทีมงานนำไปโชว์ก่อนที่จะนำกลับมาประมูล และคุณหญิงก็เดินมาหยุดยืนตรงกลางระหว่างสองหนุ่มสาว เพื่อเอ่ยขอบคุณแขกที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้ “ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่สละเวลามาร่วมงานฉลองครบรอบห้าสิบปีของเรา หวังว่าทุกท่านจะพึงพอใจกับดีไซน์ของเครื่องประดับสุดหรูที่เรานำเสนอ และดิฉันขอถือโอกาสนี้แนะนำทรรศิกา เขมะสิริกุล ในฐานะผู้บริหารรุ่นใหม่ที่จะสานต่อสตาร์ไดมอนด์ให้มั่นคงต่อไปในอนาคตค่ะ” ทรรศิการู้สึกตกใจที่จู่ ๆ คุณย่าก็ประกาศให้เธอ เป็นผู้บริหารรุ่นต่อไปของสตาร์ไดมอนด์อย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคน นั่นหมายถึงคุณย่ายอมรับในความสามารถของเธอ “เราเปิดโอกาสให้ผู้บริหารรุ่นใหม่ได้กล่าวอะไรหน่อยดีไหมคะ” “เทย่าสัญญาว่าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจ เพื่อทำหน้าที่บริหารสตาร์ไดมอนด์อย่างดีที่สุดให้สมกับที่คุณย่าไว้วางใจค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” “แขกผู้มีเกียรติท่านใดสนใจหน้ากากเพชรคู่นี้ก็ร่วมประมูลกับเราได้นะคะ เราจะนำเงินรายได้จากการประมูลไปบริ
กุศโลบายรัก บทที่ 126
“เฮ้อ! ในที่สุดเรื่องราวก็จบลงไปได้ด้วยดี หวังว่าคงไม่มีเรื่องทำนองนี้มาทำให้รุจกับเทย่าต้องผิดใจกันอีกนะคะ” “ไม่มีแน่นอนครับแม่ ครั้งเดียวก็เกินพอ นี่ขนาดผมระวังตัวแล้วนะยังพลาดจนได้ เทย่าถึงขนาดขอหย่าขาดจากผมเลย บอกตรงๆ เข็ดจนตาย” “พูดแล้วต้องทำให้ได้อย่างที่พูดนะคะ” ทรรศิกาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ผมมันเป็นพวกรักเดียวใจเดียวเหมือนพ่อ จริงไหมครับคุณพ่อ” อติรุจหันไปหาแนวร่วม “จริง!” อติเทพช่วยยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “รจหาฤกษ์แต่งงานให้รุจกับเทย่าได้แล้วนะคะน้าทิพย์ อีกสี่เดือนข้างหน้าค่ะ หวังว่าจะไม่กระชั้นชิดเกินไปนะคะ” “ช้าไปหรือเปล่าครับแม่ ผมเป็นคนใจร้อนอยากจะแต่งงานกับเทย่าซะวันนี้หรือพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำครับ” “มากไปพ่อคุณ” รสสุคนธ์เอ่ยปรามหลานชายตัวดี “เห็นใจกันหน่อยสิครับคุณยาย นอนคนเดียวมันเปล่าเปลี่ยวหัวใจ” ที่พูดเช่นนี้เพราะคุณย่าของทรรศิกาต้องการให้หลานสาวกลับไปอยู่กับตนเองจนกว่าจะเข้าพิธีแต่งงาน “แล้วที่ผ่านมาทำไมถึงนอนคนเดียวได้คะ เทย่าไม่เห็นว่
กุศโลบายรัก บทที่ 125
สายวันต่อมาอดุลย์ได้นำตัวอัญชิสาเดินทางมาเยี่ยมอติรุจที่โรงพยาบาล เพื่อต้องการมาเคลียร์เรื่องที่บุตรสาวของเขาได้ก่อไว้ เมื่อเปิดประตูเข้าไปภายในห้องก็พบว่าอติรุจมิได้อยู่ตามลำพัง แต่มีพ่อ แม่ ป้า และยายของเขา รวมถึงทรรศิกาและคุณหญิงทิพย์มณีอยู่ภายในห้องนั้นด้วย อดุลย์ทักทายทุกคนก่อนจะเอ่ยเข้าประเด็น “อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้เคลียร์กันให้จบไปทีเดียวเลย” อัญชิสาทำความเคารพผู้ใหญ่ก่อนจะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองไปที่ทรรศิกา เพราะยังรับไม่ได้ที่อีกฝ่ายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ชายที่เธอหลงรัก “ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ที่ลูกสาวของผมมาก่อเรื่องเดือดร้อน และทำให้วุ่นวายกันไปหมด” อดุลย์เอ่ยขอโทษทุกคนจากใจก่อนจะหันไปจ้องหน้าบุตรสาว “อัญต้องกราบขอโทษคุณลุง คุณป้า และพี่รุจด้วยนะคะ” อัญชิสาไม่ยอมเอ่ยชื่อทรรศิกาซึ่งถือเป็นมารศัตรูหัวใจคนสำคัญของตนเอง เพราะทำใจไม่ได้จริงๆ ที่ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้วยังจะต้องมาเอ่ยปากขอโทษอีก “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความเข้าใจผิดค่ะ ที่จริงแล้วอั
กุศโลบายรัก บทที่ 124
ในค่ำวันนั้นเอง ทรรศิกาขออยู่เฝ้าดูอาการของอติรุจที่โรงพยาบาล ทั้งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพยายามพูดทัดทาน เพราะเห็นว่าหญิงสาวเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ แต่ทรรศิกาก็ยังยืนยันคำเดิม ทำให้ทุกคนต้องยอมทำตามความต้องการของเธอ หญิงสาวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงอติรุจจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นไม่นานอติรุจก็เริ่มรู้สึกตัว เขาลืมตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางคุ้นตาที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างตัว รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มนวลใสเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากบางสีกุหลาบ สัมผัสที่อ่อนโยนของเขาปลุกทรรศิกาขึ้นจากนิทรา “คุณรู้สึกตัวแล้ว” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทรรศิกาเข้าไปช่วยประคองให้อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างตัวเขา อติรุจยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความห่วงใยของทรรศิกา น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้มนวลใสอีกครั้ง “ยกโทษให้เทย่านะคะ เพราะเทย่าคุณถึงต้องเจ็บตัวแบบนี้” “ร้องไห้ทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะเทย่า”
You May Also Like
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้268.2K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์363.1K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว358.1K viewsขย้ำรักเลขา NC-20
C552.5K viewsเมียนายหัว
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko115 viewsกระตุ้นรักคุณหนูแสนซื่อ
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ171 viewsคืนอันเร่าร้อนในอ้อมกอดของน้าเขยโรมัน
เลีย โคลลาร์กา ซิโยซา48 viewsหัวใจต้องมนตรา
ศรีปุรัม มณีปุรัม7 views
