Se connecterและสุดท้ายมันก็จบลงที่เตียงกว้างด้วยความเจ็บปวดปนสุขใจของเธอ“เดี๋ยวผมอุ้มไปนะ ลิลลี่ยังเจ็บอยู่” ใบหน้าสลดลงมากกว่าเก่าเมื่อหญิงสาวไม่สนใจในคำพูด เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม หัวใจดวงโตปวดร้าว เสมือนกำลังถูกหินก้อนโตหล่นมาทับ เขาเดินเข้าไปช้อนตัวของคนที่ร่ำไห้แล้วเดินตรงไปยังรถคันโตฝ่ายลิลลี่ก็เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาใสไหลลงมา เพราะหัวใจมันเจ็บเกินจะเยียวยา“ลิลลี่เลิกร้องเถอะครับ คุณกิจใจไม่ดีเลย”“…”“…”คำขอของกิจไร้ผล ทันทีที่รถจอดสนิท ลิลลี่ก็เปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในคฤหาสน์ กิจกำลังจะก้าวตามไปเพราะอยากจะเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่โทรศัพท์คู่ใจก็แผดเสียงดังมาซะก่อน เบอร์ปลายทางสายนี้เป็นเบอร์คนสำคัญ ทำให้ต้องรีบรับ“ว่าไงนะ หนูรีฟื้นแล้วเหรอ ได้ๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มร้องถามอย่างดีใจ รีบสตาร์ตรถเพื่อตรงไปยังโรงพยาบาลเด็ก แต่ก่อนจะขับออกไปก็เงยหน้าขึ้นไปมองห้องของลิลลี่ เอ่ยสัญญาไว้ว่าหากเรื่องของเพื่อนรักจบลงเมื่อไร ตนจะรีบเคลียร์ปัญหาที่ค้างคาใจเกือบสิบปีทันทีและเมื่อมาถึงโรงพยาบาล กิจรีบตรงไปพบกวิน แพทย์เจ้าของไข้ของนารีนาถทันที เมื่อหย่อนก้นนั่งลง หมอหนุ่มก็เอ่
“กรี๊ด!! ปล่อยลิลลี่นะหมอกิจ ปล่อยนะ!!”“จะร้องโวยวายไปทำไมกัน ในเมื่อคุณอยากจะเป็นเมียผมอยู่แล้วนี่ ผมก็กำลังทำให้ในสิ่งที่คุณต้องการไง” เขาบอกเสียงเหี้ยม กระตุกยิ้มเหยียดหยาม ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงมาหาริมฝีปากบาง กระแทกกระทั้นจนปากเล็กแดงช้ำ ก่อนมือหนาจะกระชากกระดุมแถวยาวให้ขาดกระจุยออกมา“อย่าทำลิลลี่นะ ลิลลี่กลัวแล้วฮือๆๆ” เธอร้องบอกกิจอย่างเจ็บปวด แววตาสั่นระริกหวาดกลัว“กลัวไปทำไม ผมกำลังให้สิ่งที่คุณต้องการ” กิจกระตุกยิ้ม ก่อนจะกระชากบราเซียร์ตัวน้อยติดมากับมือ ฝ่ายลิลลี่ก็กรี๊ดลั่น“กรี๊ดดด! อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว”อาการบ้าคลั่งของกิจหายไปฉับพลันเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดมึนงงกับสิ่งที่ปรากฏ เพราะสิ่งนี้มันคือสิ่งที่ตามหา กิจนิ่งงันเกือบห้านาที ตัดสินใจกระชากกระโปรงตัวสวยให้หลุดออกเพื่อยืนยันสิ่งที่ตนคิด แล้วต้องร้องถามราวละเมอ“ลิลลี่ นี่คุณคือ…” หัวใจเต้นถี่และแรง รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะหน้ามืดตาลาย โลกกำลังหยุดหมุน ใบหน้านั้นชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ รู้สึกพูดไม่ออก เพราะมันเหลือเชื่อ นี่เธอคือคนที่เขามาหาตลอดจริงๆ นะหรือ“อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว” หล
| บทที่ 9 กระชากหัวใจ |สองอาทิตย์เต็มๆ แล้วที่รามันยังคงหลับใหลไม่ได้สติ กลายเป็นเจ้าชายนิทรานอนนิ่งอยู่บนเตียง สองอาทิตย์แล้วที่ช้องนางนั้นมีแต่น้ำตาและความเศร้า หล่อนได้แต่ภาวนาให้สามีฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว ใจดวงน้อยกลัวการลาจาก และรู้สึกเจ็บราวถูกบีบเมื่อเห็นร่องรอยของบาดแผล“คุณรามันขา นางรอคุณอยู่นะ คุณต้องสู้นะคะ” ร้องบอกเสียงสะอื้น ยกมือหนาขึ้นมานาบหน้าแล้วปล่อยโฮ ทำไมเขาต้องมาเจอเรื่องร้ายแบบนี้ด้วย ทำไมสวรรค์ถึงใจร้ายนัก เธอตัดพ้อต่อโชคชะตา ก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาออก เพราะไม่อยากให้คนที่กำลังเปิดประตูเข้ามาทุกข์ใจไปมากกว่านี้“ร้องไห้อีกแล้วหรือลูก” โรสรีบร้องถาม ซึ่งตัวเองก็กลั้นน้ำตาเอาไว้เช่นกัน รู้ดีว่าเวลานี้ตนต้องเข้มแข็ง จะอ่อนแอไม่ได้“เปล่าค่ะแม่ ทำไมคุณแม่กับคุณพ่อกลับมาเร็วจังคะ นางเฝ้าเขาได้ค่ะ คุณแม่กับคุณพ่อกลับไปพักเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงนาง” บอกพลางส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ เมื่อไม่อาจปกปิดความเศร้าและรอยน้ำตาได้"หนูต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายกลับไปพัก เดี๋ยวแม่กับพ่อจะเฝ้าเจ้ารามันเอง หนูกลับไปพักเถอะ เราน่ะทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"ราเชนก็พยักเห็นด้วย อยากให้สะใภ้ได้พักบ้าง เพราะ
“ใครกันคะ ทำไมจึงต้องมาทำร้ายคุณรามันของป้าด้วย” ป้าน้อยถามด้วยความตกใจ ไม่คิดว่ามันจะเป็นการลอบทำร้าย พลันนึกสาปแช่งคนทำ“ยังไม่รู้ตัวคนร้ายครับ แล้วคุณนางไปไหนล่ะครับ”“นางพยาบาลพาไปตรวจสุขภาพคุณแม่ค่ะ กว่าเธอจะยอมไปได้ ป้าพูดซะเหนื่อยเลยค่ะ ทำท่าจะไม่ยอมห่างจากคุณรามัน” ตอนช้องนางลมล้มพับ กิจได้แจ้งกับพยาบาลว่าเจ้าหล่อนกำลังตั้งครรภ์ คุณหมอจึงสั่งให้ตรวจสุขภาพอย่างละเอียดฝ่ายโรสทันทีที่รับรู้ข่าวร้ายก็เป็นลมล้มพับไป ราเชนก็ตัวชา ทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องร้ายกับลูกชาย กว่าจะตั้งสติได้ก็ร่วมสิบนาที ก่อนที่ทั้งสองจะรีบมายังโรงพยาบาล“เจ้ากิจ เจ้ารามันเป็นยังไงบ้างลูก” โรสร้องถามเสียงสั่นเจือสะอื้น พวงแก้มเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา หัวใจของคนเป็นแม่แทบหยุดเต้น จะมีอะไรทำให้ทุกข์ใจไปกว่าลูกเกิดปัญหา โดยราเชนต้องคอยช่วยประคองไว้ เพราะรู้ว่าภรรยานั้นไร้แรงจะหยัดยืน“พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่อาการยังไม่สู้ดี”“มันเกิดขึ้นได้ยังไง เจ้ากิจ บอกแม่ซิ”“ทางตำรวจบอกว่าเป็นการลอบทำร้ายครับ ไม่ใช่อุบัติเหตุ” แค่ได้ยินสิ่งที่หลานชายบอก โรสก็เป็นลมพับไปอีกหน เรียกความตกใจให้กิจและราเชน
กิจอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานกว่าจะตัดสินใจบอก“คุณช้องนางทำใจดีๆ ก่อนนะครับ อย่างเพิ่งตกใจสิ่งที่ผมบอกคือ…ไอ้รามันประสบอุบัติเหตุครับ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลในตัวเมือง”คนรอฟังคำตอบตัวชา คำพูดของกิจสะท้อนเข้าไปในหัวใจ ราวกับว่ามันคือใบมีดคมกริบที่มาทิ่มแทงสักสิบยี่สิบครั้งให้หัวใจเป็นรูพรุน ทรมานจนแทบจะหยุดหายใจ แล้วปล่อยโฮออกมาสุดเสียง“ฮือๆ เขาเป็นอะไรมากไหมคะ นางจะไปหาเขาค่ะ” เธอร้องบอกปากคอสั่น น้ำตาใสไหลอาบแก้ม พลันลุกขึ้นอย่างเร็ว หวังที่จะไปหา แต่ทว่าก็ต้องเซเพราะเกิดอาการหน้ามืดขึ้นมา“ว้าย!! หนูนาง” ป้าชราร้องด้วยตกใจ รีบถลาเข้าไปดูอาการ แล้วต้องเอื้อนเอ่ยเพื่อปลอบประโลม“คุณรามันไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ เชื่อป้า คนดีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง ใช่ไหมคะคุณกิจ” ใบหน้าเหี่ยวย่นไปตามวัยรีบหันมาหาหมอหนุ่มเพื่อเพิ่มความมั่นใจ แต่ทว่ากิจเลือกที่จะเงียบ เพราะมันไม่เป็นแบบนั้น“ทำไมถึงเงียบล่ะคะ ตอบป้าสิคะคุณกิจ”“อาการของมันไม่ดีสักเท่าไรครับ” เขาเลือกที่จะตอบตามความจริง เพราะอย่างไรแล้วคนทั้งสองก็ต้องรู้อยู่ดี ตอนนี้คุณหมอกำลังพยายามยื้อชีวิตอยู่“พานางไปหาคุณรามันหน่อยนะคะ นางจะไปหาเขา ฮือๆๆ นา
“นางก็อยากให้เขาเจอเรื่องดีๆ บ้าง แต่ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะทำให้เขาดีใจหรือเสียใจ” เมื่อได้ยินหัวใจดวงน้อยก็เต้นระส่ำ น้ำตาคลอ แววตาเปล่งประกายดีใจ นึกอยากให้เป็นอย่างที่ป้าน้อยบอก แต่พอนึกว่าชายหนุ่มไม่เคยเอ่ยเรื่องลูกกับตนเองเลยสักครั้ง สีหน้าและแววตาของช้องนางก็แปรเปลี่ยนเป็นอมทุกข์“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะหนูนาง คุณรามันก็ต้องดีใจสิคะที่กำลังจะมีลูก หนูนางไม่ต้องกังวลนะคะ คุณรามันก็ฟอร์มจัดปากแข็งไปแบบนั้นล่ะค่ะ ป้าว่าหนูนางกินข้าวก่อนดีกว่านะคะจะได้มีแรง”“นางก็ภาวนาให้เขาดีใจไม่ใช่เสียใจ” เธอบอกเสียงเจือสะอื้น กลัวว่าเขาจะไม่ต้องการลูก ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารเพื่อเพิ่มพลัง พอกินเสร็จไม่นาน บานประตูก็ถูกเปิดออก“เป็นไงบ้างครับ ไอ้รามันโทรบอกผมให้รีบมาดูอาการของคุณนาง รู้สึกดีขึ้นบางหรือยังครับ” กิจเอ่ยถามพลางส่งยิ้มให้ช้องนางและป้าน้อย ก่อนวางกระเป๋าอุปกรณ์ลงข้างๆ ตัว“ดีขึ้นแล้วค่ะ”“งั้นป้าไปรอข้างนอกนะคะ” พูดจบป้าน้อยก็ยกถาดอาหารออกไป แต่ก่อนจะออกไปก็หันมาส่งยิ้มให้กำลังใจกับหญิงสาว และภาวนาให้เป็นข่าวดีเมื่อป้าน้อยออกไป หมอกิจก็เริ่มตรวจ โดยรู้อาการคร่าวๆ จากเพื่อนรัก และตนก็มีข
“นางทำอะไรให้คุณลำบากใจคะ ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน นางขอโทษ แต่นางจำเป็นที่ต้องแต่งงานกับคุณ นางต้องเอา...” ไม่ทันที่ถ้อยคำจะถูกถ่ายทอดออกมาหมด เสียงห้วนอันเย้ยหยันก็เอ่ยขัดขึ้นมา“จำเป็นหรือว่าหิวเงินกันแน่ ผู้หญิงที่แต่งงานได้เพื่อเงินอย่างเธอ มันน่าขยะแขยงที่สุด จำใส่กะโหล
“อย่าไปสนเลยครับ ก็แค่ผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่ง ยังไงก็ฝากดูด้วยนะครับ ผมขอไปดูที่ไร่ส้มก่อน” พูดจบ รามันก็เดินจากไป ปล่อยให้ลุงชอบงงงวยกับเรื่องทั้งหมดเมื่อรถจี๊ปถูกขับออกไป ลุงชอบก็หันมาหาคนงานใหม่ที่มีดีกรีเป็นถึงภรรยาเจ้าของไร่ แววตาคมนั้นสงสัยและไม่เข้าใจในหลายๆ เรื่อง แต่ก็เลือกที่จะเก็บความสงสั
เมื่อรอแล้วรออีกก็ไม่มีวี่แววว่าช้องนางจะออกมา รามันจึงเดินปึงปังเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองหา เมื่อไม่พบก็ตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำพร้อมกับผลักประตูให้เปิดออกอย่างแรง ริมฝีปากหนากำลังจะอ้าออกเพื่อเอ่ยต่อว่า แต่ก็ต้องอ้าค้าง เพราะตอนนี้ร่างกายของช้องนางนั้นมีเพียงบราเซียร์สีสวยและซับในตัวจิ๋วเท่านั้นภาพตร
“ได้ยินฉันถามหรือเปล่า ช้องนาง” เขากดตะคอกถามซ้ำช้องนางพยักหน้าตอบและนั่งก้มหน้างุดแบบเดิม ก่อนจะส่ายหน้าออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาถามคำถามเก่า ทำให้รามันยิ่งโมโห เพราะคิดว่าเจ้าหล่อนไม่สนใจในสิ่งที่ตนถาม ที่สำคัญเขาไม่ชอบคนที่ถามแล้วไม่ตอบ มือร้อนกระชากแขนเล็กแล้วออกแรงบีบจนช้องนางร้องลั่นเพราะความเจ







