LOGINเมื่อรอแล้วรออีกก็ไม่มีวี่แววว่าช้องนางจะออกมา รามันจึงเดินปึงปังเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองหา เมื่อไม่พบก็ตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำพร้อมกับผลักประตูให้เปิดออกอย่างแรง ริมฝีปากหนากำลังจะอ้าออกเพื่อเอ่ยต่อว่า แต่ก็ต้องอ้าค้าง เพราะตอนนี้ร่างกายของช้องนางนั้นมีเพียงบราเซียร์สีสวยและซับในตัวจิ๋วเท่านั้น
ภาพตรงหน้ามันช่างสวยงาม ยั่วยวนใจ ไม่คิดว่าตัวเล็กๆ แบบนี้จะมีอะไรที่ใหญ่เกินตัว ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่ศีรษะทุยเลื่อนลงมายังซอกคอขาว ทรวงอกที่ล้นทะลัก รามันกำลังตกอยู่ในภวังค์ แต่ไม่นานก็ละสายตาไปทางอื่น มุมปากยกสูงเมื่อคิดว่าเจ้าหล่อนคงจงใจยั่วตน
ฝ่ายช้องนางนั้นก็มัวแต่ตกใจ ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าเขาจะทำการอุกอาจ กล้าบุกเข้ามาในนี้
“จะยืนแก้ผ้าให้ฉันดูอีกนานไหม รีบๆ เปลี่ยนเข้าสิ” เสียงเหี้ยมนั้นกดตะคอก พร้อมกับเบือนหน้าหนีอีกหน ไม่คิดเลยว่าแค่เห็นทรวดทรงองเอวของหญิงสาวเพียงแค่นี้ อารมณ์ดิบเถื่อนในตัวของเขาจะถูกปลุกขึ้นมา จนเลือดในกายมันวิ่งพลุ่งพล่านไปหมด
ช้องนางรีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ทันที ใบหน้านั้นแดงก่ำราวกับเป็นไข้ ไม่คิดเลยว่าเพียงพบเขาแค่วันเดียว เขาจะทำให้เธอทั้งเจ็บและอายได้ถึงขนาดนี้
เมื่อเห็นว่าช้องนางสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว รามันก็สาดกระหน่ำความร้ายกาจให้อีกหน
“แต่งตัวอะไรนานขนาดนี้แม่คุณ ที่นี่มันไม่ใช่บ้านเธอนะ นี่มันไร่ของฉัน เพราะฉะนั้นอย่าทำอะไรอืดอาด” เขาต่อว่าพร้อมกับดึงข้อมือเล็กให้เดินตามไปยังรถจี๊ปคู่ใจ แล้วรถคันโตก็พุ่งทะยานตรงเข้าไปในฟาร์มโคนม
ไม่ถึงสิบนาทีล้อรถก็เลี้ยวเข้าในอาณาเขตฟาร์มโคนม ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากไร่ส้มและบ้านพักเท่าไรนัก พอมาถึงมือหนาก็ฉุดให้ช้องนางลงจากรถ จัดการพาไปยังโรงเรือนพักโค
“ลุงชอบครับ ผมพาคนงานใหม่มาเพิ่ม ช่วยสอนงานให้เธอด้วยครับ ให้ทำความสะอาดโรงเรือนหลังนี้ครับ ส่วนคนอื่นๆ ก็ให้ไปทำความสะอาดโรงรีดน้ำนม” เสียงเข้มข้นเอ่ยบอกลุงชราวัยหกสิบ
หัวหน้าคนงานอย่างลุงชอบต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ เพราะปกติแล้วหน้าที่หาคนงานใหม่มันเป็นหน้าที่ของตน แต่ทำไมวันนี้เจ้านายถึงต้องลงทุนไปหาเอง แถมตอนนี้ที่ฟาร์มก็ไม่ได้ต้องการคนเพิ่ม พอได้เห็นใบหน้าของคนงานใหม่ ชายชราก็ต้องร้องถาม
“ผู้หญิงคนนี้หรือครับ” พอเห็นรูปร่างและผิวพรรณแล้ว ชายชราก็มั่นใจว่าต้องไม่ใช่เพียงคนงานใหม่อย่างแน่นอน
“ใช่ครับ อ้าว! ยังยืนบื้ออยู่อีก ไปทำงานสิ ทำงานแลกข้าว ที่นี่ไม่ใช่โรงทาน ที่จะให้คนที่ไม่ทำงาน มาขอข้าวกินได้” เขาหันมาบอกเสียงหยาบกระด้าง
คิ้วเข้มของลุงชอบขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ที่เห็นเจ้านายนั้นตะคอกหญิงสาวคนนี้ ปกติแล้วรามันไม่เคยดุหรือตะคอกลูกน้องแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้เลยสักครั้ง แถมยังทำท่าทีราวกับไม่พอใจผู้หญิงตรงหน้า เหมือนว่ามีเรื่องโกรธเคืองกันมานับสิบปี
คนโดนตะคอกรีบรับอุปกรณ์จากลุงชรา เพราะรู้ดีว่าหากชักช้ามีหวังต้องโดนคนใจร้ายตะคอกอีกหน แล้วเดินเข้ามาในโรงเรือน จากนั้นก็เริ่มลงมือทำความสะอาด
“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันครับ” ลุงชอบร้องถามอย่างสงสัย
“เป็นเมียตีทะเบียนของผมครับ”
“เป็นเมีย!! คุณรามันไปแต่งงานตอนไหนครับ ทำไมลุงไม่รู้ แล้วทำไมให้เธอมาทำงานแบบนี้ล่ะครับ” เขาร้องถามด้วยความแปลกใจ งงกับสิ่งที่ได้ยิน
เจ้านายตนไปมีเมียตอนไหน วันๆ ก็เห็นขลุกอยู่แต่ในไร่ในฟาร์ม ไม่เคยที่จะออกไปไหน แถมยังไล่ตะเพิดสาวๆ ที่มาเสนอตัวดามหัวใจที่สลายให้อย่างไม่ไยดี จนสาวๆ ต่างเผ่นหนีกันไปหมด ถ้าจะมีก็แค่วันนี้วันเดียว ที่เจ้านายหนุ่มนั้นขับรถคันโปรดออกไปแต่เช้ามืด พอกลับมาก็มีผู้หญิงคนนี้กลับมาด้วย
“อย่าไปสนเลยครับ ก็แค่ผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่ง ยังไงก็ฝากดูด้วยนะครับ ผมขอไปดูที่ไร่ส้มก่อน” พูดจบ รามันก็เดินจากไป ปล่อยให้ลุงชอบงงงวยกับเรื่องทั้งหมด
“เดี๋ยวยกถังน้ำนมขึ้นรถเลยนะคะ”ช้องนางหันไปบอกกับคนงาน นับตั้งแต่ฟาร์มถูกใส่ร้ายว่ามีสิ่งปนเปื้อน ลูกค้าก็พากันมายกเลิกการส่งน้ำนม แถมหลังจากมีการตรวจสอบของกรมคุ้มครองผู้บริโภคเรื่องความบริสุทธิ์ของน้ำนม และผลที่ออกมาคือ น้ำนมโคจากฟาร์มของเธอนั้นปราศจากสารปนเปื้อน หล่อนก็คิดว่าทุกอย่างมันน่าจะดีขึ้น แต่ทว่ามันกลับแย่ลง เมื่อมีฟาร์มคู่แข่งเกิดขึ้น แถมยังดึงลูกค้าไปแทบหมด แต่ก็ยังดีที่คู่ค้าเก่าแก่บางรายยังคงทำธุรกิจด้วยต่อไป รวมถึงรายของอเนกซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหา“ใกล้เสร็จหรือยังคุณนาง วันนี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องขอออเดอร์เร็วหน่อย พอดีผมมีธุระ เลยต้องเร่งคุณนาง” อเนกเอ่ย หันไปมองถังน้ำนมบนรถเพื่อประเมินว่าใกล้ได้จำนวนตามออเดอร์ที่สั่งไว้หรือยัง“ใกล้แล้วค่ะคุณอเนก เหลืออีกสามถังแค่นั้นค่ะ แล้วไม่ต้องเกรงใจหนูหรอกนะคะ หนูยินดีค่ะ หนูต้องขอบคุณมากนะคะที่ยังคงทำธุรกิจกับเราต่อไป ไม่ทิ้งไปเหมือนรายอื่น” มือสวยพนมไหว้สำนึกถึงบุญคุณ“ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับคุณนาง ผมทำธุรกิจกับคุณรามันมานาน เชื่อมั่นใจตัวของเขาครับ แต่ผมอยากจะเตือนอะไรคุณนางเอาไว้สักหน่อย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห
“ลิลลี่ครับ ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะครับว่า ยังไงผมก็รักคุณ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รักผมแล้วก็ตาม”ลิลลี่เมินหน้าหนี ไม่ยอมมอง ก่อนจะหลับตาแน่นข่มความรู้สึกที่มันกำลังจะพยายามทรยศ มันกำลังเรียกร้องให้หล่อนหันไปมองเขา มันเรียกร้องให้เธอให้อภัยเขา“เจ็บแล้วไม่จำนะลิลลี่” สบถด่าทอตนเอง แล้วรีบวิ่งหนีหายไปยังชั้นสองกิจแสยะยิ้มสมเพชตัวเอง‘แกมันสมควรเจ็บแล้วกิจ แกมันโง่ แกมันชั่ว’ เขาเดินโซเซออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ้นหวังฝ่ายทั้งสามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ก็ถอนหายใจ ส่ายศีรษะออกมา เขาทั้งสามคนไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลย ทำไมเวลาทะเลาะต้องใช้แต่อารมณ์ ทำไมไม่ใจเย็นแล้วหันหน้าพูดปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ“ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับ เอาเป็นว่าให้แกใจเย็นก่อน แล้วค่อยมาพูดคุยกันใหม่นะครับ” เขารู้ดีว่าลิลลี่นั้นเสียมารยาทไปมากแค่ไหน“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษแทนลูกชายผม ที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไป”“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าทั้งสองคนทะเลาะอะไรกัน แต่ที่ผมรู้คือ เรื่องนี้พวกเราทั้งสามคนไม่ใช่คนที่จะตัดสินอะไรได้ เรื่องนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน หากเขาสองคนเกิดมา
หนึ่งอาทิตย์แล้วสินะที่หัวใจดวงโตร้อนรุ่มเหมือนมีกองไฟมาสุม หนึ่งอาทิตย์ที่ลิลลี่ไม่ยอมออกมาพบ ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ไม่ว่าจะพยายามกดโทรไปหาเท่าไร ก็ยินแต่เสียงฝากข้อความ และไม่ว่าจะไปดักรอเพื่อได้พบหน้า ความหวังก็เป็นศูนย์ เพราะลิลลี่ไม่ยอมออกจากคฤหาสน์แม้แต่ครั้งเดียวกระทั่งบุกเข้าไปในคฤหาสน์ กิจก็ยังคงไม่ได้พบ เพราะถูกพวกบอดี้การ์ดหน้าโหดลากตัวออกมา กิจใกล้จะเป็นบ้าเต็มทน กระทั่งวันนี้ชายหนุ่มก็ทนไม่ไหว ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง กิจรีบสตาร์ตรถแล้วมุ่งหน้าตรงไปหาตัวช่วยสำคัญทันที อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถคันโตก็มาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิน“สวัสดีครับเจ้าสัว นี่คุณพ่อของผมครับ ส่วนนี่คุณป้าของผม ผมพาคุณพ่อกับคุณป้ามาสู่ขอลิลลี่ครับ” กิจรีบร้องบอกเมื่อเห็นหน้าของธานินทร์ ตอนนี้ตนนั้นทำใจเย็นไม่ไหว เขาอยากจะเห็นหน้า อยากจะทำอะไรให้มันถูกต้องเสียทีฝ่ายธีรยุทธ์บิดาของกิจก็ยกมือไหว้ โรสก็เช่นกัน ทั้งสองบอกตรงๆ ว่าตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆ กิจก็มาบอกว่าต้องการให้ไปสู่ขอผู้หญิงให้ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อกิจไม่เคยพาใครมาทำความรู้จัก ไม่เคยบอกเลยว่ากำลังคบหาใครอยู่ แต่อยู่ๆ ก็ร้อนรนเข้ามาแล้วบอกให
เมื่อจัดการเรื่องของนารีนาถแล้ว กิจกับช้องนางก็ตรงไปดูอาการของรามันทั้งคู่ต้องหยุดชะงักเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องของรามันแล้วพบว่าใครยืนอยู่ แถมยังส่งยิ้มเยือกเย็นมาให้“แกเข้ามาที่นี่ทำไมไอ้ภู” กิจรีบร้องถามเสียงเหี้ยม ใบหน้านั้นตึงเข้ม พลันรีบเดินเข้าไปประชิดตัวของเพื่อนรัก ก้มลงไปสำรวจว่าถูกคนไม่ได้รับเชิญนั้นทำร้ายหรือไม่ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าภูวดลตาเขม็งไม่พอใจ“ทำไมแกพูดแบบนั้นวะไอ้กิจ ฉันก็มาเยี่ยมเพื่อนรักของฉันนะสิ” ภูวดลตอบกลับ กระตุกยิ้มอย่างชั่วร้าย พลางเหล่มองช้องนางที่ยืนนิ่งตกใจ พลันส่งสายตาโลมเลียอย่างโจ่งแจ้ง“เจอกันอีกแล้วนะครับคนสวย”คนถูกทักยังคงตกใจไม่หาย ไม่คิดว่าจะเจอผู้ชายที่เคยลวนลามตนอีกครั้ง“แกช่างกล้าพูดนะไอ้ภู แกมันคนชั่ว ฉันกับไอ้รามันไม่เคยมีเพื่อนแบบแก แกออกไปซะก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. ให้มาลากแกออกไป” กิจพูดเสียงดุกร้าว เดินมาดึงตัวของช้องนางให้เข้ามาอยู่ใกล้ๆ สายตาที่ภูวดลมองมาที่ช้องนาง เขารู้เลยว่าอีกฝ่ายต้องคิดไม่ดี“ทำไมแกพูดแบบนี้วะเพื่อน แต่ฉันไม่ถือหรอกว่ะ” ภูวดลกระตุกยิ้ม ก่อนหันไปหาเป้าหมายใหม่ของตน“งั้นผมไปก่อนนะครับคนสวย หวังว่าเราจะได้เจอกั
และสุดท้ายมันก็จบลงที่เตียงกว้างด้วยความเจ็บปวดปนสุขใจของเธอ“เดี๋ยวผมอุ้มไปนะ ลิลลี่ยังเจ็บอยู่” ใบหน้าสลดลงมากกว่าเก่าเมื่อหญิงสาวไม่สนใจในคำพูด เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม หัวใจดวงโตปวดร้าว เสมือนกำลังถูกหินก้อนโตหล่นมาทับ เขาเดินเข้าไปช้อนตัวของคนที่ร่ำไห้แล้วเดินตรงไปยังรถคันโตฝ่ายลิลลี่ก็เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาใสไหลลงมา เพราะหัวใจมันเจ็บเกินจะเยียวยา“ลิลลี่เลิกร้องเถอะครับ คุณกิจใจไม่ดีเลย”“…”“…”คำขอของกิจไร้ผล ทันทีที่รถจอดสนิท ลิลลี่ก็เปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในคฤหาสน์ กิจกำลังจะก้าวตามไปเพราะอยากจะเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่โทรศัพท์คู่ใจก็แผดเสียงดังมาซะก่อน เบอร์ปลายทางสายนี้เป็นเบอร์คนสำคัญ ทำให้ต้องรีบรับ“ว่าไงนะ หนูรีฟื้นแล้วเหรอ ได้ๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มร้องถามอย่างดีใจ รีบสตาร์ตรถเพื่อตรงไปยังโรงพยาบาลเด็ก แต่ก่อนจะขับออกไปก็เงยหน้าขึ้นไปมองห้องของลิลลี่ เอ่ยสัญญาไว้ว่าหากเรื่องของเพื่อนรักจบลงเมื่อไร ตนจะรีบเคลียร์ปัญหาที่ค้างคาใจเกือบสิบปีทันทีและเมื่อมาถึงโรงพยาบาล กิจรีบตรงไปพบกวิน แพทย์เจ้าของไข้ของนารีนาถทันที เมื่อหย่อนก้นนั่งลง หมอหนุ่มก็เอ่
“กรี๊ด!! ปล่อยลิลลี่นะหมอกิจ ปล่อยนะ!!”“จะร้องโวยวายไปทำไมกัน ในเมื่อคุณอยากจะเป็นเมียผมอยู่แล้วนี่ ผมก็กำลังทำให้ในสิ่งที่คุณต้องการไง” เขาบอกเสียงเหี้ยม กระตุกยิ้มเหยียดหยาม ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงมาหาริมฝีปากบาง กระแทกกระทั้นจนปากเล็กแดงช้ำ ก่อนมือหนาจะกระชากกระดุมแถวยาวให้ขาดกระจุยออกมา“อย่าทำลิลลี่นะ ลิลลี่กลัวแล้วฮือๆๆ” เธอร้องบอกกิจอย่างเจ็บปวด แววตาสั่นระริกหวาดกลัว“กลัวไปทำไม ผมกำลังให้สิ่งที่คุณต้องการ” กิจกระตุกยิ้ม ก่อนจะกระชากบราเซียร์ตัวน้อยติดมากับมือ ฝ่ายลิลลี่ก็กรี๊ดลั่น“กรี๊ดดด! อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว”อาการบ้าคลั่งของกิจหายไปฉับพลันเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดมึนงงกับสิ่งที่ปรากฏ เพราะสิ่งนี้มันคือสิ่งที่ตามหา กิจนิ่งงันเกือบห้านาที ตัดสินใจกระชากกระโปรงตัวสวยให้หลุดออกเพื่อยืนยันสิ่งที่ตนคิด แล้วต้องร้องถามราวละเมอ“ลิลลี่ นี่คุณคือ…” หัวใจเต้นถี่และแรง รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะหน้ามืดตาลาย โลกกำลังหยุดหมุน ใบหน้านั้นชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ รู้สึกพูดไม่ออก เพราะมันเหลือเชื่อ นี่เธอคือคนที่เขามาหาตลอดจริงๆ นะหรือ“อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว” หล
“นางทำอะไรให้คุณลำบากใจคะ ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน นางขอโทษ แต่นางจำเป็นที่ต้องแต่งงานกับคุณ นางต้องเอา...” ไม่ทันที่ถ้อยคำจะถูกถ่ายทอดออกมาหมด เสียงห้วนอันเย้ยหยันก็เอ่ยขัดขึ้นมา“จำเป็นหรือว่าหิวเงินกันแน่ ผู้หญิงที่แต่งงานได้เพื่อเงินอย่างเธอ มันน่าขยะแขยงที่สุด จำใส่กะโหล
“อย่าไปสนเลยครับ ก็แค่ผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่ง ยังไงก็ฝากดูด้วยนะครับ ผมขอไปดูที่ไร่ส้มก่อน” พูดจบ รามันก็เดินจากไป ปล่อยให้ลุงชอบงงงวยกับเรื่องทั้งหมดเมื่อรถจี๊ปถูกขับออกไป ลุงชอบก็หันมาหาคนงานใหม่ที่มีดีกรีเป็นถึงภรรยาเจ้าของไร่ แววตาคมนั้นสงสัยและไม่เข้าใจในหลายๆ เรื่อง แต่ก็เลือกที่จะเก็บความสงสั
“ได้ยินฉันถามหรือเปล่า ช้องนาง” เขากดตะคอกถามซ้ำช้องนางพยักหน้าตอบและนั่งก้มหน้างุดแบบเดิม ก่อนจะส่ายหน้าออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาถามคำถามเก่า ทำให้รามันยิ่งโมโห เพราะคิดว่าเจ้าหล่อนไม่สนใจในสิ่งที่ตนถาม ที่สำคัญเขาไม่ชอบคนที่ถามแล้วไม่ตอบ มือร้อนกระชากแขนเล็กแล้วออกแรงบีบจนช้องนางร้องลั่นเพราะความเจ
“นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะแม่เศษดิน เธอต้องเจอความร้ายกาจของฉันอีกเยอะ” เอ่ยเสียงเข้ม ผลักให้เจ้าสาวออกห่าง ก่อนจะร้องถามหาทะเบียนสมรส“หมั้นแล้ว ไหนล่ะทะเบียนสมรสมันจะได้เสร็จเร็วๆ”ราเชนลอบถอนหายใจนับสิบครั้ง รู้สึกสงสารลูกสะใภ้ ไม่รู้ว่าจะรับมือลูกชายของตนได้หรือไม่ งานนี้มีหวังลูกสะใภ้ต้องน้ำ







