LOGIN“นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะแม่เศษดิน เธอต้องเจอความร้ายกาจของฉันอีกเยอะ” เอ่ยเสียงเข้ม ผลักให้เจ้าสาวออกห่าง ก่อนจะร้องถามหาทะเบียนสมรส
“หมั้นแล้ว ไหนล่ะทะเบียนสมรสมันจะได้เสร็จเร็วๆ”
ราเชนลอบถอนหายใจนับสิบครั้ง รู้สึกสงสารลูกสะใภ้ ไม่รู้ว่าจะรับมือลูกชายของตนได้หรือไม่ งานนี้มีหวังลูกสะใภ้ต้องน้ำตาตก ช้ำใจเป็นแน่
ทันทีที่ทะเบียนสมรสวางอยู่ตรงหน้า รามันก็คว้าปากกาด้ามทองเซ็นชื่อลงไปทันที แล้วหันมาหาช้องนาง
“เซ็นซะสิ จะได้เป็นเมียที่ถูกต้องของไอ้รามันคนนี้” ยื่นปากกาให้ และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังนิ่ง ไม่ทำตามคำที่บอก ใบหน้าคมก็ก้มลงมาใกล้ใบหน้านวลอีกครั้ง
“จดซะ อยากเป็นเมียฉัน ก็รีบจด อย่าลีลาให้มาก ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ แล้วเธอจะไม่ได้เงินสิบล้านตามที่ตกลงกับแม่ฉัน” พูดเสียงห้วนใส่
ช้องนางเม้มริมฝีปากแน่น พลางเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนสั่ง
‘นี่เขาไม่คิดจะพูดดีๆ หรือให้เกียรติเธอบ้างหรืออย่างไร ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงนะ ทำไมแต่ละคำที่พูดออกมามีแต่ถ้อยคำที่หยามเหยียดและดูถูก’ แต่ไม่นานก็ต้องหลบสายตาลงต่ำเพราะไม่อาจทนมองสายตาคู่นี้ได้
เมื่อเห็นว่าโรสพยักหน้าให้ทำตาม มือสวยก็จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไป และแล้วทั้งคู่ก็ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง แต่ไม่ทันที่ช้องนางจะวางปากกาลง รามันก็คว้าทะเบียนสมรสมาไว้ที่ตัว มือหนาฉุดกระชากเจ้าสาวให้ลุกขึ้น พร้อมเอื้อนเอ่ยเสียงเข้ม
“หมั้นก็หมั้นแล้ว ทะเบียนสมรสก็จดแล้ว ผมหวังว่าแม่คงพอใจนะครับ ส่วนงานเลี้ยงตามสบายนะครับ ไร่ส้มกำลังยุ่ง ขอตัวกลับไปจัดการไร่ก่อน” พลันเหยียดยิ้มให้เจ้าสาว
“ส่วนเธอเตรียมตัวรับความเจ็บปวดได้เลย แม่คนไร้ค่า” พูดจบก็ฉุดกระชากให้เดินตาม
ฝ่ายโรสก็ลมแทบจับเมื่อได้ยินคำพูดของลูกชาย จนราเชนต้องรีบเข้ามาช่วยพยุงไว้ ผู้เป็นพ่อต้องถอนหายใจอีกหน หนักใจซะเหลือเกินกับสิ่งที่ลูกชายทำ และท่าทางงานนี้ลูกสะใภ้คงต้องรับศึกหนักอย่างแน่นอน
“อย่าทำเป็นสำออย โดนกระชากแค่นี้น้ำตาเล็ด มารยา” เสียงร้ายกาจถูกพ่นออกมาขณะที่ยังคงกระชากให้หญิงสาวเดินตาม ไม่หันมาสนใจเลยสักนิดว่าตอนนี้เจ้าหล่อนจะเจ็บแค่ไหนกับแรงกระชากที่ใส่ไม่ยั้ง
คนโดนกระชากเจ็บจนมีน้ำใสๆ คลอเบ้าตา ก็เขาทั้งฉุดทั้งกระชาก จนข้อมือสวยนั้นช้ำ แถมรองเท้าส้นสูงก็พลิกทำให้หกล้มหลายรอบ เป็นผลให้เจ็บข้อเท้า
“นางไม่ได้มารยา แต่นางเจ็บ” เสียงสั่นร้องบอก และต้องร้องเสียงหลงอีกหนเมื่อโดนผลักให้เข้าไปในลิฟต์
“ว้าย!!”
ชายหนุ่มกดหมายเลขไปยังชั้นที่รถของตนนั้นจอดอยู่ พลางยืนอารมณ์เสียที่ต้องมาเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้ ปรายตาไปมองด้วยสายตาที่ขุ่นมัว พอลิฟต์เลื่อนไปได้สองชั้นก็มีชายรูปร่างสูงโปร่งเดินเข้ามา มือบางรีบยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่กำลังไหลรินนั้นทิ้งไป
เพราะไม่อยากให้คนอื่นมอง แต่ทว่าสายตาของผู้ชายคนนั้นกลับจับจ้องมองมา และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมอง แถมมันยังเป็นสายตาของความหื่นกระหาย จนเจ้าหล่อนต้องขยับเข้าไปหาสามีจอมใจร้าย
ฝ่ายรามันก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่ไม่ประสงค์ดี แต่ก็ทำนิ่ง จนรู้สึกว่าทนไม่ไหว จึงตวัดสายคู่คมมองใบหน้าหื่นอย่างหาเรื่อง
“ถ้าจะมองถึงขนาดนี้ กูยกให้เอาไหม แต่ก็ต้องแลกกับลูกปืนกูก่อนนะ” ใบหน้านั้นบึ้งตึง ดวงตากร้าวแข็ง ถึงไม่ได้พิศวาสในตัวของเจ้าหล่อน แต่ก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของตน
ชายคนนั้นถึงกับขนลุกซู่เมื่อได้ยินน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม แถมพอเงยหน้าไปมอง ก็ต้องลอบกลืนน้ำลาย แข้งขาพานอ่อนเปลี้ย เพราะสายคู่นั้นช่างดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ ชายคนนั้นรีบเผ่นออกจากลิฟต์ทันที
“เสน่ห์แรงจริงนะแม่คุณ ขนาดในลิฟต์ยังหว่านเสน่ห์ได้อีก”
คนฟังเม้มริมฝีปากแน่นและเบือนหน้าหนี ไม่อาจจะจ้องมองเจ้าของใบหน้าคมได้ ในใจแสนจะกรุ่นโกรธ แต่ก็เลือกไม่ตอบโต้ เพราะรู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่มีอะไรดี สู้ใช้ความเย็นเข้าสู้จะดีกว่า แต่เจ้าหล่อนก็รู้สึกหนักใจไม่น้อย เพราะท่าทางงานนี้ หล่อนอาจจะใช้วิธีนี้ไม่ได้ผล เพราะเขาอารมณ์ร้อนและร้ายกาจซะเหลือเกิน
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเบือนหน้าหนี รามันก็ขบกรามนูนแน่น ไม่ชอบท่าทางที่ทำเหมือนไม่ใส่ใจ มือหนาออกแรงกระชากแขนสวย ทำให้ช้องนางถลามาชนกับอกแกร่ง
ก่อนริมฝีปากหนาจะก้มลงแล้วแนบหาริมฝีปากบางอย่างลงโทษ กดจูบร้อนๆ อย่างหนักหน่วง ดุดัน ไม่สนใจว่าช้องนางจะต่อต้านแค่ไหน เพราะรามันคิดว่ามันคือมารยา ช้องนาระรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายเจ็บสักนิด ใบหน้านวลนั้นแดงก่ำเมื่อประตูลิฟต์ถูกเปิดออก เพราะมีแต่คนยืนมองอย่างตกตะลึง อ้าปากค้าง ที่เห็นเขาและเธอแสดงบทเลิฟซีนกัน
ทันทีที่เป็นอิสระเจ้าหล่อนก็รีบก้มหน้า เพราะรู้สึกอับอาย คงมีแต่รามันคนเดียวเท่านั้นที่ทำสีหน้าเรียบตึง เหมือนไม่รู้สึกอะไร จนดูไม่ออกเลยว่าเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็สมแล้วกับคำร่ำลือที่ว่าเขานั้นเย็นชาและร้ายกาจยิ่งกว่าอสูร
รามันกระชากช้องนางมายังรถจี๊ปคู่ใจ จัดการดันร่างระหงให้ขึ้นไปนั่งบนรถ ก่อนมือหนาจะจัดการโยนทะเบียนสมรสไว้ด้านหลัง ทำเหมือนกับว่ามันเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า จากนั้นก็ก้าวเดินมายังเบาะคนขับ อีกไม่กี่นาทีต่อมารถก็เคลื่อนตัวออกจากโรงแรมด้วยความเร็วและแรง ซึ่งทำให้ใบหน้านวลถลาไปกระแทกกับหน้ารถ จนเจ้าหล่อนร้องเสียงหลงออกมา
“โอ๊ย!!”
ฝ่ายคนทำก็ไม่ได้สนใจในเสียงร้อง มิหนำซ้ำยังหันมาตะคอกเสียงดัง
“คาดเข็มขัดซะสิ ถ้าไม่อยากตาย” แล้วเร่งความเร็วของรถ ทำให้ช้องนางต้องรีบคว้าเข็มขัดมาคาดเอาไว้ เพราะชายหนุ่มยังคงเร่งเครื่องยนต์ไม่หยุด แถมยังแซงรถคันโน้นทีคันนี้ที เล่นซะหล่อนใจหายใจคว่ำ ต้องภาวนาถึงพระเจ้าไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ
ตลอดทางมีแต่ความเงียบ ริมฝีปากคมไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา ซึ่งก็ไม่ต่างจากช้องนางเช่นกัน หญิงสาวได้แต่เหล่มองใบหน้าคมในบางครั้ง อยากจะรู้จริงๆ ว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงเงียบ แต่เมื่อเห็นว่าเขานั้นหันกลับมามอง เจ้าหล่อนก็รีบหลบสายตา มันทำให้รามันแสยะยิ้ม เมื่อคิดว่าเจ้าหล่อนนั้นจงใจหว่านเสน่ห์
“อยากมากหรือไง ถึงจ้องฉันไม่เลิก อยากให้ฉันเอาเธอบนรถนักหรือไง” บอกเสียงเย้ยหยัน พลางหันไปมองใบหน้าหวานของภรรยาตีทะเบียน
คนฟังได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตา ต้องเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเจอคำพูดที่แสนจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ตอนนี้หล่อนรู้สึกถึงความร้ายกาจของเขาแล้ว นี่ขนาดยังไม่ได้เข้าไปอยู่ที่ไร่ เขายังสามารถพูดให้เธอน้ำตาตกได้ แล้วถ้าเข้าไปอยู่ หล่อนคงต้องนั่งกอดเข่าร้องไห้แน่ๆ
“ได้ยินฉันถามหรือเปล่า ช้องนาง” เขากดตะคอกถามซ้ำ
“เดี๋ยวยกถังน้ำนมขึ้นรถเลยนะคะ”ช้องนางหันไปบอกกับคนงาน นับตั้งแต่ฟาร์มถูกใส่ร้ายว่ามีสิ่งปนเปื้อน ลูกค้าก็พากันมายกเลิกการส่งน้ำนม แถมหลังจากมีการตรวจสอบของกรมคุ้มครองผู้บริโภคเรื่องความบริสุทธิ์ของน้ำนม และผลที่ออกมาคือ น้ำนมโคจากฟาร์มของเธอนั้นปราศจากสารปนเปื้อน หล่อนก็คิดว่าทุกอย่างมันน่าจะดีขึ้น แต่ทว่ามันกลับแย่ลง เมื่อมีฟาร์มคู่แข่งเกิดขึ้น แถมยังดึงลูกค้าไปแทบหมด แต่ก็ยังดีที่คู่ค้าเก่าแก่บางรายยังคงทำธุรกิจด้วยต่อไป รวมถึงรายของอเนกซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหา“ใกล้เสร็จหรือยังคุณนาง วันนี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องขอออเดอร์เร็วหน่อย พอดีผมมีธุระ เลยต้องเร่งคุณนาง” อเนกเอ่ย หันไปมองถังน้ำนมบนรถเพื่อประเมินว่าใกล้ได้จำนวนตามออเดอร์ที่สั่งไว้หรือยัง“ใกล้แล้วค่ะคุณอเนก เหลืออีกสามถังแค่นั้นค่ะ แล้วไม่ต้องเกรงใจหนูหรอกนะคะ หนูยินดีค่ะ หนูต้องขอบคุณมากนะคะที่ยังคงทำธุรกิจกับเราต่อไป ไม่ทิ้งไปเหมือนรายอื่น” มือสวยพนมไหว้สำนึกถึงบุญคุณ“ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับคุณนาง ผมทำธุรกิจกับคุณรามันมานาน เชื่อมั่นใจตัวของเขาครับ แต่ผมอยากจะเตือนอะไรคุณนางเอาไว้สักหน่อย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห
“ลิลลี่ครับ ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะครับว่า ยังไงผมก็รักคุณ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รักผมแล้วก็ตาม”ลิลลี่เมินหน้าหนี ไม่ยอมมอง ก่อนจะหลับตาแน่นข่มความรู้สึกที่มันกำลังจะพยายามทรยศ มันกำลังเรียกร้องให้หล่อนหันไปมองเขา มันเรียกร้องให้เธอให้อภัยเขา“เจ็บแล้วไม่จำนะลิลลี่” สบถด่าทอตนเอง แล้วรีบวิ่งหนีหายไปยังชั้นสองกิจแสยะยิ้มสมเพชตัวเอง‘แกมันสมควรเจ็บแล้วกิจ แกมันโง่ แกมันชั่ว’ เขาเดินโซเซออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ้นหวังฝ่ายทั้งสามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ก็ถอนหายใจ ส่ายศีรษะออกมา เขาทั้งสามคนไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลย ทำไมเวลาทะเลาะต้องใช้แต่อารมณ์ ทำไมไม่ใจเย็นแล้วหันหน้าพูดปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ“ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับ เอาเป็นว่าให้แกใจเย็นก่อน แล้วค่อยมาพูดคุยกันใหม่นะครับ” เขารู้ดีว่าลิลลี่นั้นเสียมารยาทไปมากแค่ไหน“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษแทนลูกชายผม ที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไป”“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าทั้งสองคนทะเลาะอะไรกัน แต่ที่ผมรู้คือ เรื่องนี้พวกเราทั้งสามคนไม่ใช่คนที่จะตัดสินอะไรได้ เรื่องนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน หากเขาสองคนเกิดมา
หนึ่งอาทิตย์แล้วสินะที่หัวใจดวงโตร้อนรุ่มเหมือนมีกองไฟมาสุม หนึ่งอาทิตย์ที่ลิลลี่ไม่ยอมออกมาพบ ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ไม่ว่าจะพยายามกดโทรไปหาเท่าไร ก็ยินแต่เสียงฝากข้อความ และไม่ว่าจะไปดักรอเพื่อได้พบหน้า ความหวังก็เป็นศูนย์ เพราะลิลลี่ไม่ยอมออกจากคฤหาสน์แม้แต่ครั้งเดียวกระทั่งบุกเข้าไปในคฤหาสน์ กิจก็ยังคงไม่ได้พบ เพราะถูกพวกบอดี้การ์ดหน้าโหดลากตัวออกมา กิจใกล้จะเป็นบ้าเต็มทน กระทั่งวันนี้ชายหนุ่มก็ทนไม่ไหว ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง กิจรีบสตาร์ตรถแล้วมุ่งหน้าตรงไปหาตัวช่วยสำคัญทันที อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถคันโตก็มาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิน“สวัสดีครับเจ้าสัว นี่คุณพ่อของผมครับ ส่วนนี่คุณป้าของผม ผมพาคุณพ่อกับคุณป้ามาสู่ขอลิลลี่ครับ” กิจรีบร้องบอกเมื่อเห็นหน้าของธานินทร์ ตอนนี้ตนนั้นทำใจเย็นไม่ไหว เขาอยากจะเห็นหน้า อยากจะทำอะไรให้มันถูกต้องเสียทีฝ่ายธีรยุทธ์บิดาของกิจก็ยกมือไหว้ โรสก็เช่นกัน ทั้งสองบอกตรงๆ ว่าตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆ กิจก็มาบอกว่าต้องการให้ไปสู่ขอผู้หญิงให้ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อกิจไม่เคยพาใครมาทำความรู้จัก ไม่เคยบอกเลยว่ากำลังคบหาใครอยู่ แต่อยู่ๆ ก็ร้อนรนเข้ามาแล้วบอกให
เมื่อจัดการเรื่องของนารีนาถแล้ว กิจกับช้องนางก็ตรงไปดูอาการของรามันทั้งคู่ต้องหยุดชะงักเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องของรามันแล้วพบว่าใครยืนอยู่ แถมยังส่งยิ้มเยือกเย็นมาให้“แกเข้ามาที่นี่ทำไมไอ้ภู” กิจรีบร้องถามเสียงเหี้ยม ใบหน้านั้นตึงเข้ม พลันรีบเดินเข้าไปประชิดตัวของเพื่อนรัก ก้มลงไปสำรวจว่าถูกคนไม่ได้รับเชิญนั้นทำร้ายหรือไม่ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าภูวดลตาเขม็งไม่พอใจ“ทำไมแกพูดแบบนั้นวะไอ้กิจ ฉันก็มาเยี่ยมเพื่อนรักของฉันนะสิ” ภูวดลตอบกลับ กระตุกยิ้มอย่างชั่วร้าย พลางเหล่มองช้องนางที่ยืนนิ่งตกใจ พลันส่งสายตาโลมเลียอย่างโจ่งแจ้ง“เจอกันอีกแล้วนะครับคนสวย”คนถูกทักยังคงตกใจไม่หาย ไม่คิดว่าจะเจอผู้ชายที่เคยลวนลามตนอีกครั้ง“แกช่างกล้าพูดนะไอ้ภู แกมันคนชั่ว ฉันกับไอ้รามันไม่เคยมีเพื่อนแบบแก แกออกไปซะก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. ให้มาลากแกออกไป” กิจพูดเสียงดุกร้าว เดินมาดึงตัวของช้องนางให้เข้ามาอยู่ใกล้ๆ สายตาที่ภูวดลมองมาที่ช้องนาง เขารู้เลยว่าอีกฝ่ายต้องคิดไม่ดี“ทำไมแกพูดแบบนี้วะเพื่อน แต่ฉันไม่ถือหรอกว่ะ” ภูวดลกระตุกยิ้ม ก่อนหันไปหาเป้าหมายใหม่ของตน“งั้นผมไปก่อนนะครับคนสวย หวังว่าเราจะได้เจอกั
และสุดท้ายมันก็จบลงที่เตียงกว้างด้วยความเจ็บปวดปนสุขใจของเธอ“เดี๋ยวผมอุ้มไปนะ ลิลลี่ยังเจ็บอยู่” ใบหน้าสลดลงมากกว่าเก่าเมื่อหญิงสาวไม่สนใจในคำพูด เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม หัวใจดวงโตปวดร้าว เสมือนกำลังถูกหินก้อนโตหล่นมาทับ เขาเดินเข้าไปช้อนตัวของคนที่ร่ำไห้แล้วเดินตรงไปยังรถคันโตฝ่ายลิลลี่ก็เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาใสไหลลงมา เพราะหัวใจมันเจ็บเกินจะเยียวยา“ลิลลี่เลิกร้องเถอะครับ คุณกิจใจไม่ดีเลย”“…”“…”คำขอของกิจไร้ผล ทันทีที่รถจอดสนิท ลิลลี่ก็เปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในคฤหาสน์ กิจกำลังจะก้าวตามไปเพราะอยากจะเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่โทรศัพท์คู่ใจก็แผดเสียงดังมาซะก่อน เบอร์ปลายทางสายนี้เป็นเบอร์คนสำคัญ ทำให้ต้องรีบรับ“ว่าไงนะ หนูรีฟื้นแล้วเหรอ ได้ๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มร้องถามอย่างดีใจ รีบสตาร์ตรถเพื่อตรงไปยังโรงพยาบาลเด็ก แต่ก่อนจะขับออกไปก็เงยหน้าขึ้นไปมองห้องของลิลลี่ เอ่ยสัญญาไว้ว่าหากเรื่องของเพื่อนรักจบลงเมื่อไร ตนจะรีบเคลียร์ปัญหาที่ค้างคาใจเกือบสิบปีทันทีและเมื่อมาถึงโรงพยาบาล กิจรีบตรงไปพบกวิน แพทย์เจ้าของไข้ของนารีนาถทันที เมื่อหย่อนก้นนั่งลง หมอหนุ่มก็เอ่
“กรี๊ด!! ปล่อยลิลลี่นะหมอกิจ ปล่อยนะ!!”“จะร้องโวยวายไปทำไมกัน ในเมื่อคุณอยากจะเป็นเมียผมอยู่แล้วนี่ ผมก็กำลังทำให้ในสิ่งที่คุณต้องการไง” เขาบอกเสียงเหี้ยม กระตุกยิ้มเหยียดหยาม ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงมาหาริมฝีปากบาง กระแทกกระทั้นจนปากเล็กแดงช้ำ ก่อนมือหนาจะกระชากกระดุมแถวยาวให้ขาดกระจุยออกมา“อย่าทำลิลลี่นะ ลิลลี่กลัวแล้วฮือๆๆ” เธอร้องบอกกิจอย่างเจ็บปวด แววตาสั่นระริกหวาดกลัว“กลัวไปทำไม ผมกำลังให้สิ่งที่คุณต้องการ” กิจกระตุกยิ้ม ก่อนจะกระชากบราเซียร์ตัวน้อยติดมากับมือ ฝ่ายลิลลี่ก็กรี๊ดลั่น“กรี๊ดดด! อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว”อาการบ้าคลั่งของกิจหายไปฉับพลันเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดมึนงงกับสิ่งที่ปรากฏ เพราะสิ่งนี้มันคือสิ่งที่ตามหา กิจนิ่งงันเกือบห้านาที ตัดสินใจกระชากกระโปรงตัวสวยให้หลุดออกเพื่อยืนยันสิ่งที่ตนคิด แล้วต้องร้องถามราวละเมอ“ลิลลี่ นี่คุณคือ…” หัวใจเต้นถี่และแรง รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะหน้ามืดตาลาย โลกกำลังหยุดหมุน ใบหน้านั้นชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ รู้สึกพูดไม่ออก เพราะมันเหลือเชื่อ นี่เธอคือคนที่เขามาหาตลอดจริงๆ นะหรือ“อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว” หล
“ฮือ พ่อขา นางเหนื่อยแล้วค่ะ นางไม่อยากจะสู้แล้ว เขาไม่เคยมองนางในแง่ดีเลย มีแต่กล่าวหานาง เขาคงเกลียดนางมาก เขาคงไม่อยากให้ใครรู้ว่ามีนางเป็นเมีย ฮือ...นางผิดหรือคะ ที่ทำเพื่อช่วยครอบครัว” น้ำตายังคงไหลริน หัวใจดวงน้อยมีแต่รอยแผล และมันคงยากที่จะเยียวยารามันไม่ได้ใส่ใจคนที่วิ
“ฮือ พ่อขา นางเหนื่อยแล้วค่ะ นางไม่อยากจะสู้แล้ว เขาไม่เคยมองนางในแง่ดีเลย มีแต่กล่าวหานาง เขาคงเกลียดนางมาก เขาคงไม่อยากให้ใครรู้ว่ามีนางเป็นเมีย ฮือ...นางผิดหรือคะ ที่ทำเพื่อช่วยครอบครัว” น้ำตายังคงไหลริน หัวใจดวงน้อยมีแต่รอยแผล และมันคงยากที่จะเยียวยารามันไม่ได้ใส่ใจคนที่วิ
“แกไปหาหนูรีมาเหรอ”รามันพยักหน้าตอบและพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา“แล้วหนูรีเป็นไงบ้าง?” เขาถามด้วยความเป็นห่วง รู้ดีว่าเด็กน้อยคนนี้มีความสำคัญกับเพื่อนรักมากแค่ไหน เรียกว่าตอนนี้ที่หัวใจดวงแกร่งยังเต้นอยู่บ้าง ไม่ได้ด้านตายไปซะหมด ก็เพราะเด็กผู้หญิงคนนี้“ยังเหมือนเดิม” รามันตอบเสียงเศร้า พลางนึกถึงคว
“แกจะถามอะไรมากมายวะไอ้กิจ แค่รู้ว่ายัยนี่เป็นเมียที่ฉันไม่ต้องการก็พอแล้ว”“ไม่ถามก็ได้วะ งั้นฉันขอไปดูคนไข้รายอื่นก่อนนะ ส่วนแกน่ะเฝ้าเมียแกไป” พูดจบก็เดินออกมาจากห้อง ส่ายหน้ากับความเย็นชาและใจดำของเพื่อนรัก ขนาดเมียตัวเองแท้ๆ ยังใจดำได้ขนาดนี้ แล้วนึกถึงสาเหตุสำ







