LOGINโรสตวัดใบหน้ากลับมาแล้วส่งค้อนวงโตให้สามีที่ชอบพูดเข้าข้างลูกชาย รวมทั้งพูดถึงว่าที่ลูกสะใภ้อย่างช้องนาง
ช้องนาง ชินนุรัตน์คือหญิงสาวใบหน้าคมอายุยี่สิบห้าปี ลูกสาวคนโตของอนุวัต เพื่อนของโรสในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้ซึ่งมาหยิบยืมเงินไปจุนเจือครอบครัวเนื่องจากบริษัทของครอบครัวล้มละลาย ทำให้ครอบครัวชินนุรัตน์สิ้นเนื้อประดาตัว และนี่ก็เป็นจุดที่ทำให้โรสได้รู้จักกับช้องนาง เพราะเจ้าหล่อนมาขอทำงานที่บริษัทเพื่อชดใช้หนี้ที่เกิดขึ้น
แต่จุดพลิกผันสำหรับครอบครัวชินนุรัตน์ ก็คืออุบัติเหตุครั้งสำคัญ ที่ทำผู้เป็นเสาหลักของครอบครัวนั้นสูญเสียขาไป ทำให้ช้องนางต้องแบกรับทำหน้าที่เป็นหัวหน้าครอบครัวแทน ต้องหาเงินส่งเสียน้องทั้งสองเรียนต่อ และยังต้องหาเงินมารักษาผู้เป็นพ่อ โรสนั้นเห็นในความขยันและรักครอบครัวหล่อนจึงยื่นข้อเสนอให้ ซึ่งก็คือการแต่งงานกับลูกชายหัวดื้อเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาอนุวัตและส่งน้องชายน้องสาวของช้องนางเรียนจนจบ ซึ่งฝ่ายช้องนางก็ยอมตกลง
“โธ่คุณ!! ไม่สงสารหนูนางบ้างหรือไงที่ต้องมารองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของลูกเรา” ถึงจะรู้ดีว่าสิ่งที่ภรรยาทำลงไปนั้นก็เพื่อให้ลูกชายหลุดพ้นจากความเศร้า กลับมาเป็นคนเดิม ลืมเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิต แต่เขาก็ไม่อยากใช้วิธีนี้ ชีวิตคู่มันจะมีความสุขได้อย่างไรหากไม่ได้เกิดจากความรัก แต่แล้วความคิดก็ต้องหยุดลงเมื่อเห็นสายตาของโรสที่ส่งมาให้ ราเชนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ เพราะมันเป็นสายตาแม่เสือที่กำลังไม่พอใจ “หยุดพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว ยังไงฉันก็ไม่เปลี่ยนใจ” เธอตอกย้ำความคิดเช่นเดิม พลางเชิดหน้าใส่แล้วเดินหนี ฝ่ายราเชนก็ได้แต่ส่ายศีรษะกับความดื้อของเมียรัก ซึ่งไม่ต่างจากลูกชายตัวดีของเขาเลยสักนิด“เหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก แล้วยังมาถามอีกว่าลูกชายของเราเอานิสัยมาจากใคร เฮ้อ ก็มาจากคุณเต็มๆ”
ห้องบอลรูมสุดหรูในโรงแรมระดับห้าดาวถูกเนรมิตตกแต่งไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน ขาว ชมพู แดงให้เหมาะสมกับงานวิวาห์สุดยิ่งใหญ่ที่ถูกจัดขึ้นในครั้งนี้ บรรดาแขกเหรื่อต่างทยอยมาร่วมงาน ใบหน้าทุกคนต่างมีรอยยิ้มประดับไว้ ต่างจากแม่งานคนสำคัญซึ่งกำลังทำสีหน้าเคร่งเครียด กระวนกระวายใจ เดินไปเดินมาไม่หยุด
“คุณ ทำไมเจ้ารามันยังไม่มาอีก นี่จะได้เวลาทำพิธีแล้วนะ” โรสเอ่ยถามสามีพลางชะเง้อคอมองหา
ราเชนได้แต่ส่ายศีรษะออกมาเป็นคำตอบ เพราะไม่รู้เลยว่าลูกชายจะมาหรือไม่ ก็เล่นไปบังคับกันซะขนาดนั้น เป็นเขาก็คงไม่มา ใครจะยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก แถมยังไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้ง และไม่รู้ว่าหากลูกชายมา แล้วงานแต่งนี้จะเป็นอย่างไร เพราะลูกชายก็หัวดื้อไม่แพ้คนเป็นแม่ คงมีอะไรเซอร์ไพรส์ให้มารดาตกใจแน่นอน
“คุณหญิง ดิฉันแต่งหน้าเจ้าสาวเสร็จแล้วนะคะ ไหนล่ะคะเจ้าบ่าวที่จะให้แต่ง” ช่างแต่งหน้าช่างเจรจาเอ่ยถามขณะจูงมือเจ้าสาวมาให้ทุกคนชม
“ฉันก็รอมันอยู่นี่ละ ไม่รู้ว่ามันจะมาไหม” โรสกล่าวเสียงกังวล แล้วหันมาส่งยิ้มให้กับว่าที่ลูกสะใภ้คนสวย ซึ่งอยู่ในชุดไทยประยุกต์สีทอง เปิดไหล่กว้างด้านซ้าย ส่วนอีกด้านมีสไบยาวสลวย
“สวยมากหนูนาง สวยจริงๆ แม่เลือกคนไม่ผิดเลย”
เจ้าสาวก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้ แอบแสดงสีหน้ากังวลกับงานแต่งงานวันนี้ ก็หล่อนนั้นยังไม่เคยเห็นหน้าเจ้าบ่าวเลยสักครั้ง เคยได้ยินแต่กิตติศัพท์ความร้ายกาจ ถ้าเจอกันแล้ว หล่อนจะต้องทำตัวอย่างไร จะพูดกับเขาแบบไหนช้องนางกังวลไม่น้อยในเรื่องนี้
ก่อนที่จะทำใจฮึดสู้ ในเมื่อหล่อนตัดสินใจยอมรับข้อเสนอของโรสแล้ว หล่อนก็ต้องทำให้ได้ พลันหันไปส่งยิ้มให้น้องชายและน้องสาวที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา
“พี่นางของนุช สวยจังเลยค่ะ” นุชนาถเอ่ยเสียงหวาน เข้ามากอดพี่สาวไว้แน่น ก่อนที่จะเอ่ยถึงบิดาที่ไม่สามารถมาร่วมยินดีด้วยได้ เพราะต้องรักษาตัวจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น ครั้งที่เกือบทำให้พวกเธอสามคนสูญเสียผู้เป็นพ่อไป“เสียดายนะคะที่คุณหมอยังไม่อนุญาตให้พ่อออกจากโรงพยาบาล ไม่งั้นพ่อก็คงชมพี่นางเหมือนที่นุชชม ใช่ไหมชิน” เธอเอ่ยพร้อมกับผละออกห่างแล้วหันไปถามอชิน น้องชายคนสุดท้อง
“ใช่ พี่นางสวยมากๆ” อชินตอบเสียงเข้ม “พี่ก็อยากให้พ่อมา” ช้องนางตอบเสียงเศร้า เพราะใครๆ ก็ต้องอยากให้บุพการีมาอวยพรในวันที่มีคู่ครองและกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่กันทั้งนั้น เมื่อเห็นสีหน้าของน้องชายและน้องสาวแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าเพราะคำพูดของตน เจ้าหล่อนก็รีบเอ่ยขึ้นทันที“แต่ไม่เป็นไร แค่มีชินกับนุชพี่ก็ดีใจแล้ว แล้วอีกอย่างพ่อก็กำลังรักษาตัวอยู่ พี่ไม่อยากให้พ่อต้องลำบากมาที่นี่ ชินกับนุชออกไปช่วยรับแขกข้างนอกเถอะ อีกไม่นานพิธีก็เริ่มแล้ว”
“ได้ครับ/ได้ค่ะ” ทั้งสองตอบรับและหันหลังกลับเดินออกไปบริเวณหน้างาน
“เอ้า! คุณหญิง ตกลงจะให้ดิฉันแต่งหน้าเจ้าบ่าวไหมคะ ถ้าไม่ งั้นดิฉันจะได้ขอตัวกลับ ดิฉันก็มีงานเยอะนะคะ” ช่างแต่งหน้าเอ่ยถามพลางยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาดู เพราะเจ้าตัวนั้นรับงานเอาไว้แน่นเอี๊ยด วันๆ หนึ่งสี่ถึงห้างาน ทำให้ต้องรีบไปงานอื่นต่อ
“รออีกสักแป๊บสิ เดี๋ยวลูกชายของฉันก็มา” โรสพูดด้วยอาการร้อนรน กลัวว่าลูกชายจะไม่มาจริงๆ
เข็มนาฬิกาเดินหมุนไปเรื่อยๆ จนเวลาเหลืออีกเพียงสิบนาทีก็จะถึงเวลาเริ่มพิธี แต่ก็ยังไม่เห็นเงาของเจ้าบ่าว ทำให้โรสแสนจะหงุดหงิดใจ แถมพอกดโทรศัพท์ไปหาก็ดันได้ยินแต่เสียงให้ฝากข้อความ
“นั่งก่อนเถอะคุณ เดี๋ยวเจ้ารามันก็มาเอง” ราเชนต้องเอ่ยบอกให้ภรรยาใจเย็น หยุดเดินวนไปวนมาแล้วนั่งลง เพราะกลัวว่าจะเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อนที่จะได้เริ่มพิธี
“คุณจะให้ฉันนั่งลงได้ไงคะ ป่านนี้แล้วมันยังไม่มาเลย เจ้าลูกชายของคุณ ดูสิ เหลือเวลาไม่ถึงห้านาทีแล้ว”
“คุณจะให้ฉันนั่งลงได้ไงคะ ป่านนี้แล้วมันยังไม่มาเลย เจ้าลูกชายของคุณ ดูสิ เหลือเวลาไม่ถึงห้านาทีแล้ว” โรสถึงกับนั่งไม่ติด ต้องเดินไปชะเง้อคอมองว่าลูกชายจะมาเมื่อไร เวลาก็เดินผ่านไป เดินไปเรื่อยๆ และแล้วในที่สุดเวลาก็เดินมาถึงฤกษ์พิธีหมั้นหมาย ฝ่ายผู้ดำเนินงานต้องเดินมาสอบถามเมื่อเห็นว่าเลยฤกษ์มาพอสมควรแล้ว
“โอ๊ย!! คุณฉันจะทำไงดี เจ้ารามันจะมาไหม นี่มันจะไม่นับว่าฉันเป็นแม่ของมันหรือไง” เธอถามเสียงสั่น รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา จนจะเซล้ม
“คุณหญิงไหวไหม ผมก็บอกคุณแล้วว่าอย่าไปบังคับมัน” ราเชนรีบวิ่งเข้ามาประคองภรรยาแล้วพาไปที่โซฟา พร้อมกับที่ช้องนางรีบไปหายาดมมาให้
“ดีขึ้นไหมคุณหญิง” ผู้เป็นสามีเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าสีหน้าของภรรยาเริ่มดีขึ้น จึงค่อยๆ พยุงขึ้นมาพิงที่โซฟา
คนอาการดีขึ้นพยักหน้า ก่อนที่จะหลบตาลงเพื่อทำใจประกาศยกเลิกงานแต่ง ก็จะดำเนินงานต่อได้อย่างไร ในเมื่อไม่มีเจ้าบ่าว พลันหันไปบอกผู้ดำเนินงานน้ำเสียงเศร้า
“ประกาศยกเลิกงานแต่งเลยค่ะ ลูกชายของฉันคงไม่มาแล้ว ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่ทำให้เสียเวลา” แล้วหันไปหาว่าที่ลูกสะใภ้
“แม่ขอโทษนะลูกที่ทำให้หนูเสียหน้าและเสียใจ” เธอเอ่ยออกมาด้วยความเสียใจและรู้สึกน้อยใจลูกชายสุดรัก น้ำตาคลอที่หน่วยตาไม่คิดเลยว่ารามันจะไม่ยอมมา ทั้งๆ ที่ขู่ไปแล้วว่าจะตัดความสัมพันธ์แม่ลูก เจ้าหล่อนพยายามสกัดกั้นไม่ให้น้ำตาไหล ไม่อยากจะทำให้มันเศร้าไปมากกว่านี้ และดีใจไม่น้อยที่อนุวัต บิดาของช้องนางไม่สามารถมาร่วมงานได้ เพราะขืนมาอาการคงทรุดหนักมากไปกว่าเก่า
“ไม่ต้องขอโทษนางหรอกค่ะคุณหญิง นางเข้าใจดี”
“ยังไงแม่ก็ต้องขอโทษ ที่ทำให้หนูหม้ายงานแต่งแบบนี้ แม่…” แต่ไม่ทันที่โรสจะเอ่ยจบ เสียงทุ้มต่ำของคนที่หล่อนรอคอยก็ดังขึ้น พร้อมกับก้าวเท้าหนาเข้ามาปรากฏอยู่ตรงหน้า
“ผมมาแล้ว” เจ้าของเสียงทุ้มเดินเข้ามาพร้อมยกมือไหว้ผู้เป็นแม่และพ่อ ก่อนจะปรายตามองไปหาว่าที่เจ้าสาวด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ แสยะยิ้มให้อย่างเหยียดหยาม
รามันอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีด กางเกงยีนสภาพขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ซึ่งสภาพแบบนี้เขาก็จงใจทำ เพื่อทำให้เจ้าสาวที่ไม่รู้ว่าคือใครนั้นอับอาย
“จะเริ่มงานเลยไหมครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ” เอ่ยเสียงเหี้ยมพร้อมกับเดินไปกระชากตัวของเจ้าสาวเข้ามาหาแล้วกดริมฝีปากหนาลงไปที่แก้มนวล ทุกคนต่างตกใจทำสีหน้าเหลอหลากันไปหมด
“ว้าย!!” ช้องนางร้องลั่นเมื่อโดนกระชากอย่างแรงแถมยังโดนหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา
“หอมแบบนี้ นี่เอง แม่ฉันถึงต้องจ่ายเงินไปเป็นสิบล้านกับค่าตัวของเธอ ว่าแต่หากินแบบนี้มากี่รายแล้วแม่โสเภณี”
รามันสาดกระหน่ำความร้ายกาจให้เห็นทันที คำพูดของเขาทำให้ทุกคนต่างอึ้ง ขนาดโรสยังยกมือขึ้นมาทาบอก ไม่คิดว่าลูกชายจะพูดแรงและไม่ให้เกียรติผู้หญิงถึงขนาดนี้
“ทำไมพูดแบบนี้เจ้ารามัน พ่อไม่เคยสอนให้แกพูดดูถูกผู้หญิงแบบนี้นะ ขอโทษหนูนางซะ” น้ำเสียงเหี้ยมเอ่ยสั่งพร้อมกับจ้องมองลูกชายตาเขม็ง ไม่พอใจในการกระทำและคำพูด
“ไม่จำเป็นครับพ่อ ผมไม่เห็นความจำเป็นต้องขอโทษ ในเมื่อมันจริงทุกอย่าง แล้วนี่จะเริ่มงานเลยไหมครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ” มือหนาบีบรัดข้อมือสวยแน่น ก่อนจะกระชากให้เดินตามไปหน้างาน
โรสส่ายหน้าอออกมากับการกระทำของลูกชาย ก่อนจะร้องห้ามสามีไม่ให้ตามไปเอาเรื่องลูกชาย รู้ดีว่านิสัยลูกชายเป็นอย่างไร ห่าม เถื่อน เย็นชา แต่ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่แสดงออกมา แต่ลูกชายหล่อนนั้นแสดงความอ่อนโยนไม่เป็น
และยังคงช้ำกับความรักครั้งเก่า ที่ทำให้เกือบไม่เป็นผู้เป็นคน เพราะถูกหลอกถึงสองครั้งสองครา หล่อนก็หวังว่าลูกสะใภ้จะช่วยบำบัดรักษาจิตใจของลูกชายให้กลับมาเป็นเช่นเดิม
และเมื่อเห็นว่ารามันกำลังก้าวลิ่วๆ เข้าไปในงาน ทั้งที่ยังคงแต่งตัวแบบนั้น โรสก็ร้องถามเสียงดังลั่น
“เจ้ารามันแกจะไม่แต่งตัวก่อนหรือไง” รู้อยู่แล้วว่าลูกชายตัวดีคงแต่งแบบนี้มาเพื่อประชดประชัน แต่หล่อนก็ไม่ใส่ใจ ในเมื่ออยากแต่งแบบนี้ก็ตามสบาย หล่อนก็ไม่ขัด
และเมื่อเริ่มพิธี โรสก็ลมแทบจับอีกหน เมื่อลูกชายโยนแหวนหมั้นราคานับสิบล้านทิ้ง แล้วหยิบแหวนดอกหญ้าขึ้นมาแทน
“แหวนราคานับสิบล้านแบบนี้ มันไม่เหมาะกับผู้หญิงหากินแบบนี้หรอกครับ มันต้องแหวนดอกหญ้า ถึงจะเหมาะสมกัน”
มุมปากเหยียดตรง แววตานั้นส่อถึงความรู้สึกที่มีได้เป็นอย่างดี มันทั้งชิงชัง เหยียดหยาม และรังเกียจ
ฝ่ายเจ้าสาวนั้นก็ได้แต่ก้มหน้ารับคำพูดที่โหดร้าย ช้องนางไม่รู้ว่าจะตอบโต้ไปอย่างไร ยิ่งเห็นสายตาที่มีแต่ความเย้ยหยันคู่นั้น ก็ต้องเม้มริมฝีปากแน่น ข่มความรู้สึกเศร้าและอายเอาไว้ ที่สำคัญหล่อนไม่อยากทำให้โรสและราเชน ต้องเสียหน้าไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้แขกผู้ร่วมงานต่างก็ซุบซิบนินทากันหนาหูแล้ว
ขนาดอชินและนุชนาถ ที่ต่างอยากเห็นใบหน้าของพี่เขยต่างก็ยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก มองหน้ากันแล้วลอบกลืนน้ำลายก้อนเหนียวแทบไม่ลงคอ ไม่คิดเลยว่าว่าที่สามีของพี่สาวจะเป็นคนร้ายกาจขนาดนี้ ไม่ให้เกียรติกันเลย นุชนาถเม้มริมปากแน่นอย่างขุ่นเคืองใจ
อยากจะเข้าไปต่อว่า แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ในเมื่อพี่สาวขยับริมฝีปากบอกออกมาว่าไม่เป็นไร ที่สำคัญหล่อนรู้สึกเกรงใจโรส
ความบ้าบิ่นและป่าเถื่อนของรามัน ไม่ได้มีเพียงเท่านี้ พอสวมแหวนหมั้นเสร็จ มือหนาก็กระชากตัวเจ้าสาวเข้ามาใกล้ พลันประกบปากจูบอย่างรุนแรง สั่งสอนที่บังอาจกล้ามาแต่งงานกับตน แล้วกระซิบชิดริมหูขาว
“นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะแม่เศษดิน เธอต้องเจอความร้ายกาจของฉันอีกเยอะ” เอ่ยเสียงเข้ม ผลักให้เจ้าสาวออกห่าง ก่อนจะร้องถามหาทะเบียนสมรส
“แต่มึงต้องปล่อย” คนที่ซอยเท้ามาตามเสียงร้องให้ช่วยต้องกำหมัดแน่นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า คำรามเสียงดังลั่น แววตาดุกร้าว ถึงคนภายนอกจะดูว่ากิจนั้นสุภาพ อ่อนโยน แต่พอจะแข็งจะกร้าว เขาก็ไม่แพ้เพื่อนรักอย่างรามันเช่นกันลิลลี่จำได้ดีว่าเสียงคำรามราวกับราชสีห์นั่นคือใคร ใบหน้าสวยรีบหันไปมองตามทันที ใบหน้าหวาดกลัวปรากฏรอยยิ้มขึ้น ใจชื้นขึ้นมาทันที“หมอกิจ”“มึงเป็นใคร มาแส่อะไรด้วย” ชายอีกคนซึ่งกำลังเข้ามาช่วยเพื่อนจัดการกับหญิงสาวตรงหน้ารีบร้องถาม ก่อนจะเดินไปผลักอกอย่างหาเรื่อง อ้อยหวานๆ กำลังเข้าปากช้าง แต่ดันมีคนมาแส่“กูจะแส่ เพราะผู้หญิงที่มึงกำลังลวนลามคือเมียกู” เขาคำรามเสียงดัง จ้องมองมือหยาบซึ่งกำลังจับข้อมือเล็กอยู่ ก่อนเงยหน้าขึ้น เลือดในกายเดือดปุดๆ เพราะข้อมือเล็กมีแต่รอยช้ำจากการฉุดกระชาก“กูบอกให้มึงปล่อยไง”“พวกกูไม่ปล่อย มึงคิดว่ามึงเป็นใคร มาคนเดียวแน่นักหรือไง แล้วกูไม่สนว่ามันจะเป็นเมียใคร เพราะกูอยากได้ กูก็ต้องได้” บอกอย่างท้าทาย ในแววตาไม่มีความกลัวสักนิด เพราะคิดว่าฝ่ายตนนั้นมีสองคน อย่างไรก็ต้องเอาชนะได้อยู่แล้ว“ใช่! ถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัวก็ถอยกลับไป แล้วยกอีคนนี้ให้กู
“คุณกิจคะ กล้องวิดีโอค่ะ มันเก็บทุกอย่างที่เขาพูดเอาไว้” เธอคิดว่ากิจคงได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วกิจแสะยิ้มอย่างกุมชัย พลันรีบมุ่งตรงไปยังกล้องวิดีโอตัวนั้น ฝ่ายภูวดลก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็ลุกไม่ขึ้น เพราะถูกกิจซัดมาหลายครั้ง จนสมองประมวลอะไรไม่ได้“แกมาที่นี่ได้ยังไง” ภูวดลถามเสียงแผ่ว แววตาจ้องมองด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนที่ต้องร้องโอดครวญเมื่อถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับมือไพล่หลัง กิจไม่ตอบ รีบเข้าไปดูหญิงสาว“คุณนางเป็นอะไรมากไหมครับ ผมขอโทษนะครับที่มาช้าไปหน่อย” กิจรีบสำรวจร่างกายเล็ก กลัวว่าจะโดนคนใจทรามทำร้าย“นางไม่เป็นอะไรค่ะ นางปลอดภัยดี”“ครับ แต่ให้แน่ใจไปตรวจสักหน่อยนะครับ” ดีนะที่เขาไม่วางสายไป ไม่งั้นคงมาช่วยช้องนางไม่ทัน ไม่เช่นนั้นเขาต้องรู้สึกผิดต่อเพื่อนรัก ที่ไม่สามารถปกป้องเมียของเพื่อนได้ แล้วหันมาหาภูวดลซึ่งถูกตำรวจคุมตัวเอาไว้“แกไม่รอดแน่ไอ้ภู”“กูจะฆ่ามึงไอ้กิจ อีนังนี่ด้วย กูจะฆ่าพวกมึงทั้งหมด อย่าให้กูรอดไปได้นะ กูจะฆ่าพวกมึง” ภูวดลอาฆาตแค้นและสะบัดตัวไม่ยอมให้เจ้าหน้าที่ตำรวจจับ“ไม่ต้องจับกู กูเดินเองได้”“คราวนี้มึงไม่มีโอกาสได้ออกมาจากคุกแน่ เพราะกูรวบรวมหลักฐา
“อ้อ ผมลืมบอกไปอีกอย่าง สาเหตุที่ทำให้สามีของคุณนอนหายใจรวยรินอยู่ที่โรพยาบาลก็เป็นฝีมือผม”ช้องนางถึงกับตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะด่าทอผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว“คุณมันเลว”“ขอบคุณที่ชมครับ คนสวย ผมว่าเราอย่ามัวไปพูดถึงเรื่องของมันเลยครับ มาพูดเรื่องของเราจะดีกว่า” ภูวดลแปรเปลี่ยนจากแววตาดุกร้าวมาเป็นหื่นกระหาย ก่อนก้าวเดินไปหาเหยื่อสาว ฝ่ายช้องนางรีบหนีลนลานทันที พร้อมกับภาวนาให้กิจรับสายและมาช่วยได้ทัน“ไม่ต้องหนีหรอกครับ ยังไงก็หนีไม่รอด” ว่องไวทันคำพูด ภูวดลรีบกระโดดไปตะครุบข้อเท้าสวยแล้วลากกลับมา ก่อนจะนั่งคร่อมร่างสั่นเทาราวกับลูกนกเอาไว้ ยิ่งเห็นแววตาที่สั่นกลัวก็ยิ่งสะใจ อยากจะให้ศัตรูฟื้นขึ้นมาซะวันพรุ่งนี้ จะได้รู้ว่าเขาข่มขืนเมียของมัน ให้มันทุกข์ใจ ถึงอยู่ก็เหมือนตาย“สวยไม่ใช่เล่นแบบนี้สิ ไอ้รามันมันถึงหวงนักหนา”“นางขอร้อง อย่าทำนางเลยนะคะ นางกำลังท้อง อย่าทำนางเลยนะคะ” หญิงสาวพนมไหว้อ้อนวอน นึกว่าความสงสารจะมีอยู่บ้างในจิตใจของภูวดลเมื่อตนบอกว่ากำลังมีเจ้าตัวน้อย แต่เปล่าเลย กลับมีแต่เสียงหัวเราะลั่นดังกลับมา ทำให้ช้องนางหัวใจระส่ำ“แบบนี้สิดี ตอนไอ้รามันมันรู้ ผม
ช้องนางอยู่เล่านิทาน ป้อนข้าวให้กับหนูน้อย จนกระทั่งนารีนาถนั้นหลับ เจ้าหล่อนจึงเดินลงไปยังลานจอดรถเพื่อกลับบ้านหลังโต ขณะมือบางกำลังยื่นไปเปิดประตูรถ สายตาก็สะดุดกับกระดาษแผ่นจ้อยที่เสียบเอาไว้หน้ารถ คิ้วสวยเลิกสูงอย่างสงสัยว่ามันคือกระดาษอะไรและของใคร ก่อนก้าวไปคว้ามันมาทันทีที่คลี่กระดาษออก คิ้วสวยต้องผูกกันอย่างครุ่นคิด เม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าคนที่เอามันมาเสียบไว้มีจุดประสงค์อย่างไร จะมาดีหรือร้ายกัน“หากอยากจะรู้ว่าใครคือเจ้าของไร่บริพักตร์ มาพบกันที่….”ช้องนางนิ่งคิดอยู่นาน สมองกำลังถูกใช้อย่างหนัก ไม่รู้จะไปพบเจ้าของกระดาษใบนี้ดีไหม ใจหนึ่งก็อยากจะรู้ว่าใครคือเจ้าของไร่นั้น ที่สำคัญอยากรู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร ทำไมถึงต้องสร้างข่าวมาโจมตีไร่ของเธอ แถมยังพยายามดึงลูกค้าไปด้วย แต่ก็กลัวว่ามันจะเป็นแผนลวง กลัวว่าอีกฝ่ายจะวางแผนร้ายเอาไว้ ครุ่นคิดอยู่นานจนในที่สุด ช้องนางก็สตาร์ตรถแล้วขับออกไปยังจุดนัดพบ เพราะหากอยากได้ลูกเสือ เธอก็คงต้องเข้าถ้ำเสือไม่นานมากนักก็ถึงจุดหมาย เจ้าหล่อนสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินมุ่งตรงไปเมื่อพบใครคนนั้น สองเรียวขาสวยก้าวเข้า
“เดี๋ยวยกถังน้ำนมขึ้นรถเลยนะคะ”ช้องนางหันไปบอกกับคนงาน นับตั้งแต่ฟาร์มถูกใส่ร้ายว่ามีสิ่งปนเปื้อน ลูกค้าก็พากันมายกเลิกการส่งน้ำนม แถมหลังจากมีการตรวจสอบของกรมคุ้มครองผู้บริโภคเรื่องความบริสุทธิ์ของน้ำนม และผลที่ออกมาคือ น้ำนมโคจากฟาร์มของเธอนั้นปราศจากสารปนเปื้อน หล่อนก็คิดว่าทุกอย่างมันน่าจะดีขึ้น แต่ทว่ามันกลับแย่ลง เมื่อมีฟาร์มคู่แข่งเกิดขึ้น แถมยังดึงลูกค้าไปแทบหมด แต่ก็ยังดีที่คู่ค้าเก่าแก่บางรายยังคงทำธุรกิจด้วยต่อไป รวมถึงรายของอเนกซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหา“ใกล้เสร็จหรือยังคุณนาง วันนี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องขอออเดอร์เร็วหน่อย พอดีผมมีธุระ เลยต้องเร่งคุณนาง” อเนกเอ่ย หันไปมองถังน้ำนมบนรถเพื่อประเมินว่าใกล้ได้จำนวนตามออเดอร์ที่สั่งไว้หรือยัง“ใกล้แล้วค่ะคุณอเนก เหลืออีกสามถังแค่นั้นค่ะ แล้วไม่ต้องเกรงใจหนูหรอกนะคะ หนูยินดีค่ะ หนูต้องขอบคุณมากนะคะที่ยังคงทำธุรกิจกับเราต่อไป ไม่ทิ้งไปเหมือนรายอื่น” มือสวยพนมไหว้สำนึกถึงบุญคุณ“ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับคุณนาง ผมทำธุรกิจกับคุณรามันมานาน เชื่อมั่นใจตัวของเขาครับ แต่ผมอยากจะเตือนอะไรคุณนางเอาไว้สักหน่อย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห
“ลิลลี่ครับ ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะครับว่า ยังไงผมก็รักคุณ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รักผมแล้วก็ตาม”ลิลลี่เมินหน้าหนี ไม่ยอมมอง ก่อนจะหลับตาแน่นข่มความรู้สึกที่มันกำลังจะพยายามทรยศ มันกำลังเรียกร้องให้หล่อนหันไปมองเขา มันเรียกร้องให้เธอให้อภัยเขา“เจ็บแล้วไม่จำนะลิลลี่” สบถด่าทอตนเอง แล้วรีบวิ่งหนีหายไปยังชั้นสองกิจแสยะยิ้มสมเพชตัวเอง‘แกมันสมควรเจ็บแล้วกิจ แกมันโง่ แกมันชั่ว’ เขาเดินโซเซออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ้นหวังฝ่ายทั้งสามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ก็ถอนหายใจ ส่ายศีรษะออกมา เขาทั้งสามคนไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลย ทำไมเวลาทะเลาะต้องใช้แต่อารมณ์ ทำไมไม่ใจเย็นแล้วหันหน้าพูดปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ“ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับ เอาเป็นว่าให้แกใจเย็นก่อน แล้วค่อยมาพูดคุยกันใหม่นะครับ” เขารู้ดีว่าลิลลี่นั้นเสียมารยาทไปมากแค่ไหน“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษแทนลูกชายผม ที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไป”“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าทั้งสองคนทะเลาะอะไรกัน แต่ที่ผมรู้คือ เรื่องนี้พวกเราทั้งสามคนไม่ใช่คนที่จะตัดสินอะไรได้ เรื่องนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน หากเขาสองคนเกิดมา
“อย่ามัวแต่มองอยู่เลยมึง เดี๋ยวก็ตายห่าพอดี ถ้าอยากมองนัก เดี๋ยวกูจะให้มองหรือยกให้เลย แต่ตอนนี้รักษาให้กูก่อน” รีบส่งช้องนางให้กิจ เมื่อรับตัวคนไข้มา กิจก็รู้ได้เลยทันทีว่าอาการหนักพอดู เพราะตัวร้อนราวกับไฟ“ออกไปก่อน ฉันขอตรวจคนไข้โดยละเอียดก่อน”เขาหันมาบอ
“ถอดเสื้อออก”“…”คนได้ยินคำสั่งก็อ้าปากค้าง ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังจะทำอะไร ทำไมต้องสั่งให้ถอดเสื้อออกอีกแล้วเมื่อเจ้าหล่อนยังคงนิ่ง คราวนี้รามันก็กระชากมันออกเสียเอง ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดกาย แต่ก็โดนมือหนากระช
“มาไม่นานก็ก่อเรื่องเลยนะ” เอ่ยเสียงเข้มต่อว่า ทั้งๆ ที่จริงแล้วมันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ถ้าชายหนุ่มไม่ลืมว่าต้องมารับ หญิงสาวก็คงไม่ต้องตัดสินใจเดินกลับมาเองแบบนี้คนที่ถูกต่อว่าก็ร้องไห้สะอื้นดังกว่าเดิม เม้มริมฝีปากแน่น ไม่คิดว่ารามันจะใจร้ายและเย็นชาได้ถึงขนาดนี้
“หรือว่าจะลืมมารับเรา…เฮ้อ”เธอพ่นลมหายใจผ่านจมูกสวยโด่ง เพราะคิดว่าสามีหน้ามึนฝีปากกล้า ต้องลืมมารับเป็นแน่ หรือไม่ก็จงใจไม่มารับ แต่เจ้าหล่อนก็ยังคงนั่งรอ เพราะคิดว่าเขาคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น จนเจ้าหล่อนทนรอไม่ไหว ตัดสินใจจะเดินกลับมาที่บ้านเอง ช้องนางพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเด




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


