ตอนที่ 6: ไอติมมื้อพิเศษ

"ยัยขิม! แกจะยืนเลือกตู้ไอติมนานอีกนานไหมเนี่ย คนอื่นเขาต่อแถวรอกันจนหลังจะหักหมดแล้วนะเว้ย!"

เสียงแหลมใสของส้มดังขัดขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาสะกิดหลังขิมเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศร้านไอติมหน้าโรงเรียนที่เนืองแน่นไปด้วยกลุ่มนักเรียนที่เพิ่งเสร็จจากงานกีฬาสี

ขิมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาเลิกลั่ก "อ๋อ... เออ ๆ เอาโคนรสช็อกโกแลตชิปละกันส้ม แกจะกินอะไรล่ะ สั่งเลยเดี๋ยวฉันจ่ายเอง!"

"โอ๊ะ! วันนี้แม่คุณรวยมาจากไหนเนี่ย จู่ ๆ ก็บอกจะเลี้ยงไอติม ปกติเห็นงกจะตาย" มะนาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แกล้งแซวเสียงสูงพร้อมกับหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "อ๋อ... หรือว่ากำลังอารมณ์ดีเพราะหนุ่มนักบาสเขาเลี้ยงมื้อใหญ่ไปเมื่อกลางวัน ก็เลยใจดีคืนกำไรให้เพื่อนฝูงล่ะสิ"

"บ้าเหรอ! ใครใจดีอะไรเล่า ก็แค่อยากกินแก้ร้อนต่างหากล่ะ พูดมากน่า สั่งเร็ว ๆ สิ คนข้างหลังมองใหญ่แล้วนะ" ขิมรีบแก้ตัวเสียงสูง หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา พยายามหลบสายตารู้ทันของเพื่อนรักทั้งสองคน

"จ้า... แม่คนปากแข็ง ไม่ได้เขินอะไรเลยสักนิดเดียว ดูหูแดงแจ๋เชียวนะยะ" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจ หันไปสั่งไอติมรสวานิลลาของตัวเองบ้าง

ในจังหวะที่พวกเธอกำลังยืนรอรับไอติมจากพนักงานหน้าร้าน เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยคุ้นหูกติดสอยห้อยตามมาด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงก็ดังแว่วมาจากทางหน้าร้าน

"เอ้า! เลี้ยงไอติมฉลองชัยชนะรอบชิงฯ กันให้เต็มที่เลยพวกเรา มื้อนี้ไอ้ไนท์มันเป็นเจ้ามือ!"

เสียงทุ้มของเพื่อนในทีมบาสคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ขิมชะงักกึกโดยอัตโนมัติ หันขวับไปมองทางประตูกระจกใสทันทีตามสัญชาตญาณ

ร่างสูงโปร่งของไนท์ก้าวเข้ามาในร้านในชุดพละสีประจำโรงเรียนที่ยังไม่ได้เปลี่ยน เสื้อชุ่มเหงื่อจาง ๆ แต่ใบหน้าคมคายกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาคมกริบกวาดสายตามองหาใครบางคนในร้านทันที และไม่นานนัก สายตาก็มาประสานเข้ากับขิมพอดิบพอดี

ไนท์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะระบายยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มจาง ๆ เดินแหวกกลุ่มเพื่อนตรงดิ่งเข้ามาหาขิมทันที

"อ้าว... ขิม ยังไม่อกลับบ้านเหรอ นึกว่าจะกลับไปนอนพักผ่อนซะอีก" ไนท์เดินมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววดีใจอย่างปิดไม่มิด

ขิมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที รีบถอยหลังเว้นระยะห่างเล็กน้อย "ก็... กำลังจะกลับเนี่ย แวะกินไอติมแก้เหนื่อยก่อน... แล้วพวกนายล่ะ แข่งเสร็จไม่ไปพักผ่อนกันหรือไงถึงได้ยกโขยงกันมาถล่มร้านไอติมเนี่ย"

"ก็ฉลองชัยชนะไง คนมันชนะก็ต้องฉลองดิ... ว่าแต่สั่งอะไรกินอ่ะ ยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ป่ะ" ไนท์ก้มมองโคนไอติมในมือขิม

"ก็กินไอติมรองท้องนี่ไง เดี๋ยวค่อยไปหาอะไรกินที่บ้าน..." ขิมตอบเสียงอ้อมแอ้ม ไม่กล้าสบตาตรง ๆ

"มากินแค่นี้จะไปอิ่มอะไรเล่า..." ไนท์ทำหน้าดุเล็กน้อยก่อนจะหันไปสั่งพนักงานหน้าร้าน "พี่ครับ เอาบราวนี่วัฟเฟิลซันเดย์แก้วใหญ่เพิ่มอีกที่นึงครับ แยกโต๊ะกับแก๊งนี้นะ!"

เพื่อน ๆ ในทีมบาสที่ยืนอยู่ด้านหลังส่งเสียงแซวแซ่ดลั่นร้าน "โอ้โห! เลี้ยงสาวเป็นพิเศษต่างหากเว้ย ไอ้ไนท์ เลี่ยนชะมัดวะ!"

ไนท์หันไปส่งสายตาดุใส่เพื่อนเบา ๆ "เงียบไปเลยพวกมึง ไปหาโต๊ะนั่งนู่นไป!"

ส้มกับมะนาวแอบอมยิ้มขำขัน หันมาสะกิดแขนขิมยิก ๆ "แหม ๆ มีสั่งเมนูพิเศษเพิ่มแถมแยกโต๊ะซะด้วย เกรงใจจังเลยเนี่ยยัยขิม พวกฉันสองคนขอตัวไปนั่งรอข้างนอกร้านก่อนดีกว่าเนอะ มะนาว"

"เอ้ย! ส้ม! มะนาว! จะทิ้งฉันไปไหนเนี่ย กลับมาก่อน!" ขิมร้องโวยวายหน้าตาตื่น รีบคว้าแขนเพื่อนรักไว้ แต่ส้มกับมะนาวกลับชิ่งหนีไปนั่งที่โต๊ะมุมหน้าร้านอย่างรวดเร็วแถมยังโบกมือบ๊ายบายส่งซิกให้อีกต่างหาก

ไนท์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี "ปล่อยเพื่อน ๆ เขานั่งไปเคนะ... มานั่งโต๊ะนี้ด้วยกันดิ ยืนเมื่อยเปล่า ๆ"

ขิมจำใจต้องเดินตามไนท์ไปที่โต๊ะมุมในสุดของร้านอย่างเลี่ยงไม่ได้ นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยมีไนท์นั่งลงฝั่งเดียวกันเพราะโต๊ะมันแคบ ทำเอาหัวไหล่ของทั้งคู่แทบจะชิดติดกัน

"นี่... ขยับไปหน่อยสิ เบียดจะตายอยู่แล้วนะไนท์" ขิมบ่นอุบอิบ หน้าแดงแจ๋

"เบียดตรงไหน ตัวนิดเดียวเอง..." ไนท์แกล้งขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนขิมแทบจะกลั้นหายใจ "เหนื่อยไหมวันนี้ เห็นเดินวุ่นทั้งสนามกีฬาสีเลย"

"ก็เหนื่อยสิ ขาแทบหลุดเป็นท่อน ๆ งานราษฎร์งานหลวงมอบให้ฉันทำหมด" ขิมบ่นกระปอดกระแปอดแต่ก็แอบอมยิ้ม

"เก่งมากครับคนเก่ง..." ไนท์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานนิ่ง ๆ ราวกับจะสำรวจความเหนื่อยล้า "ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลงานให้แถมยังช่วยยืนเชียร์ตอนแข่งบาสด้วย ดีใจนะที่หันไปแล้วเจอขิมยืนอยู่ตรงนั้น"

หัวใจของขิมเต้นโครมครามแรงขึ้นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธอก้มหน้ามองโคนไอติมในมือแก้เขิน "ใครยืนเชียร์นายกัน อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย ฉันยืนรอดูแข่งวิ่งรีเลย์ต่างหาก"

"ปากแข็งซะจริง..." ไนท์หัวเราะชอบใจในลำคอ ก่อนที่พนักงานจะยกบราวนี่วัฟเฟิลซันเดย์แก้วใหญ่มาเสิร์ฟพอดี

"กินดิ เติมพลังหน่อย จะได้ไม่บ่นว่าเหนื่อยอีก" ไนท์เลื่อนถ้วยของหวานมาตรงหน้าขิม

ขิมเงยหน้าขึ้นมองถ้วยไอติมสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงการ หัวใจพองโตขึ้นอย่างประหลาด บรรยากาศรอบตัวในร้านไอติมที่เคยจอแจราวกับเงียบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอและเขา

"ขอบคุณนะไนท์..." ขิมบอกเสียงเบา ตักไอติมเข้าปากคำหนึ่ง ความหวานละมุนกระจายไปทั่วความรู้สึก