ตอนที่ 8: บราวนี่กล่องที่สอง

เสียงกระดิ่งเตือนหมดเวลาคาบเรียนวิชาเคมีดังขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจโล่งอกของนักเรียนเกือบทั้งห้อง ขิมทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า สมองที่เพิ่งผ่านการคำนวณสูตรเคมีอันซับซ้อนมาหมาด ๆ แทบจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

"ยัยขิม แกไหวไหมเนี่ย หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" ส้มหันมามองเพื่อนสาวด้วยแววตาเป็นห่วง พับสมุดจดลงกระเป๋าเป้เสียงดังปั๊ก

ขิมฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ส่ายหัวช้า ๆ "ไม่ไหววะส้ม เคมีอาจารย์สมชายโหดเกินไปแล้ว สมองฉันรวนไปหมด แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนธาตุไฮโดรเจนอันไหนไนโตรเจน"

มะนาวที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ หัวเราะคิกคัก ยื่นมือมาตบไหล่เบา ๆ "เอาน่า แกก็บ่นแบบนี้ทุกที เดี๋ยวก็ผ่านไปได้เองแหละ ว่าแต่วันนี้พก 'บราวนี่' มาปลอบใจตัวเองหรือเปล่า หรือว่าตั้งใจจะเอาไปฝากใครบางคนแถวสนามบาสอีกรอบล่ะหื๊อ?"

ขิมดีดตัวขึ้นจากโต๊ะทันที ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "บ้าเหรอ! ใครจะเอาไปให้ใครเล่า! วันนี้ฉันทำมาทานเองต่างหาก เลอะเทอะน่าพวกแกเนี่ย!"

"แหม ปฏิเสธเสียงสูงเชียวนะยะ หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศสุกขนาดนั้น ปากบอกไม่ได้คิด แต่แก้มฟ้องหมดแล้วมั้ง" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจ แซวต่อไม่หยุด

ขิมค้อนใส่เพื่อนรักทั้งสองคนวงใหญ่ รีบก้มหน้าก้มตาเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอายที่พุ่งสูงปรี๊ด

อันที่จริง... มะนาวก็พูดถูกครึ่งหนึ่ง วันนี้เธอตั้งใจอบบราวนี่สูตรใหม่เพิ่มความเข้มข้นของช็อกโกแลตขึ้นอีกนิดใส่กล่องพลาสติกใสเตรียมไว้ในกระเป๋าจริง ๆ แม้จะไม่ได้ตั้งใจว่าจะเอาไปให้ใครเป็นพิเศษ (เหรอ?) แต่ลึก ๆ ในใจ ภาพรอยยิ้มและลักยิ้มจาง ๆ ของกัปตันทีมบาสคนนั้นก็แวบเข้ามาในหัวตั้งแต่ตอนที่เธอกำลังอบขนมเมื่อวานเย็นแล้ว

"ไป ๆ ลงไปโรงอาหารกันเถอะ หิวไส้จะขาดอยู่แล้วนะเว้ย วันนี้โรงอาหารมีข้าวหน้าไก่สูตรพิเศษด้วย ช้าหมดอดกินไม่รู้ด้วยนะ" ส้มเร่งเร้า

ทั้งสามสาวเดินลงจากตึกเรียนชั้นสามมุ่งหน้าสู่โรงอาหารกลาง บรรยากาศช่วงพักเที่ยงยังคงคึกคักไปด้วยนักเรียนนับพันคน เสียงพูดคุยและเสียงช้อนส้อมกระทบจานดังระงม ขิมเดินถือกระเป๋าเป้ใบโปรดตามหลังเพื่อน ๆ สายนัยน์ตาก็เผลอกลอกมองไปรอบตัวโดยอัตโนมัติ ตามหาเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนตามความคุ้นชินที่เริ่มก่อตัวขึ้นในช่วงหลายสัปดาห์มานี้

หลังเหตุการณ์กล่องบราวนี่กล่องแรกเมื่อตอนต้นเทอม ไนท์ไม่ได้ทำตัวห่างเหินเหมือนเก่า แต่กลับมักจะมีมุมกวน ๆ แวะเวียนมาทักทายหรือแซวเธอประปรายเวลาเดินสวนกันตามระเบียงตึก จนเพื่อนในห้องเริ่มแซวกันยกใหญ่

"โน่น! โต๊ะว่างตรงเสานั่น เร็วพวกเรา ไปจองก่อนที่คนอื่นจะตัดหน้า!" ส้มชี้ชวนแล้วพุ่งตัวนำลิ่วไปที่โต๊ะมุมอับลมโกรกสบาย

"แกไปจองโต๊ะนะ ส่วนฉันกับขิมเดี๋ยวอาสาไปต่อแถวซื้อข้าวเอง เอาอะไรกันบ้างล่ะ" มะนาวหันมาถาม

"ฉันเอาบะหมี่น้ำใสพิเศษเหมือนเดิม" ขิมตอบ

"โอเค งั้นเดี๋ยวฉันซื้อน้ำแข็งใสมาเผื่อด้วยนะ" มะนาวพยักหน้ารับแล้วแยกย้ายไปเข้าแถวร้านข้าว

ขิมยืนรอคิวซื้อก๋วยเตี๋ยวอย่างเงียบ ๆ ใจจดใจจ่ออยู่กับถ้วยบะหมี่ตรงหน้า จังหวะนั้นเอง... สัมผัสเบา ๆ ที่ไหล่ด้านหลังก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว

"อ้าว... ยืนเหม่ออะไรอยู่เหรอเชฟขิม ระวังโดนคนอื่นแซงคิวนะ"

เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักขึ้น ขิมหันขวับกลับไปมอง ก็พบกับร่างสูงโปร่งของไนท์ในชุดพละเสื้อกีฬาชุ่มเหงื่อจาง ๆ ยืนส่งยิ้มกวน ๆ อยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบทอดมองมาด้วยแววตาเป็นประกาย

ขิมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา รีบถอยหลังเว้นระยะห่างเล็กน้อย "นะ... นายไนท์! มายืนข้างหลังเงียบ ๆ ตกใจหมดเลย มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย ไม่ไปกินข้าวกับเพื่อนรึไง"

"ก็เดินผ่านมาเห็นคนยืนหน้าบึ้ง เอ้ย หน้าสวยยืนรอคิวอยู่ เลยแวะมาทักทาย... ทำไม กลัวฉันแย่งคิวเหรอ?" ไนท์แกล้งเลิกคิ้วกวน ๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นเหงื่อสะอาด ๆ ลอยปะทะจมูก

"ใครจะไปกลัวเล่า... ว่าแต่เพิ่งซ้อมบาสเสร็จเหรอ ถึงได้เหงื่อท่วมตัวขนาดนั้น" ขิมกวาดสายตามองสำรวจชุดพละเปียกชื้นของเขาแวบหนึ่งแล้วรีบเบนสายตาหนีแก้เขิน

"อื้อ ซ้อมหนักชะมัด โค้ชเคี่ยวโคตรโหด หิวข้าวตาลายหมดแล้วเนี่ย" ไนท์ทำหน้าทำตาล้อเลียน "ว่าแต่... วันนี้ไม่มีขนมอะไรมาล่อใจเด็กเกเรแถวนี้หน่อยเหรอ เผื่อจะได้มีแรงซ้อมช่วงบ่ายต่อ"

ขิมเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวโครมคราม "ขะ... ขนมอะไรเล่า ไม่มีซะหน่อย!"

"อ้าวเหรอ นึกว่าซ่อนบราวนี่อร่อย ๆ ไว้ในกระเป๋าเป้ซะอีก เห็นพกติดตัวตลอดเวลา" ไนท์หรี่ตามองกระเป๋าเป้ใบโตสะพายหลังของขิมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ขิมรีบยกมือขึ้นกอดกระเป๋าเป้ของตัวเองแน่นโดยอัตโนมัติ "ยุ่งน่า! ของกินส่วนตัว ใครเขาจะเอามาให้คนชอบแกล้งแถวนี้กินกันล่ะ!"

"โหย ใจร้ายจัง แค่ขอชิมคำเดียวเองนะเนี่ย..." ไนท์ทำหน้าหงอยแกล้งตีสีหน้าเศร้าสร้อยแบบโอเวอร์แอคติ้ง เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากขิมได้ทันที

"เอ้า น้องครับ ถ้วยนี้ของใครครับ บะหมี่น้ำใสพิเศษ?" เสียงแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวตะโกนแทรกขึ้น

"อ๋อ... ของฉันเองค่ะ!" ขิมสะดุ้งรีบหยิบเงินจ่ายค่าอาหารแล้วยกถาดก๋วยเตี๋ยวหันไปทางไนท์ "ฉันรีบไปกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวเพื่อนรอนาน"

"เดี๋ยวสิ..." ไนท์เอื้อมมือมาคว้าขอบถาดก๋วยเตี๋ยวช่วยถือไว้เบา ๆ "เดินระวัง ๆ ดิ เดี๋ยวซุปหกลวกขาไม่รู้ด้วยนะ... เดี๋ยวฉันถือไปส่งที่โต๊ะให้ ถือว่าไถ่โทษที่เมื่อกี้พูดจากวนประสาท"

ขิมอ้าปากค้างจะปฏิเสธ แต่ไนท์ก็ชิงเดินถือถาดก๋วยเตี๋ยวนำลิ่วไปยังโต๊ะที่ส้มกับมะนาวจองไว้เรียบร้อยแล้ว ขิมทำได้เพียงหน้าแดงก่ำเดินตามหลังต้อย ๆ

ทันทีที่ไนท์เดินถือถาดก๋วยเตี๋ยวมาวางลงที่โต๊ะ ส้มกับมะนาวที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วก็อ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน ส่งเสียงแซวขึ้นมาประสานเสียงทันที

"อู้หู! กัปตันทีมบาสบริการถึงโต๊ะเลยเว้ย เกรงใจจังเลยค่ะคุณไนท์!" ส้มรีบปรบมือแซวเสียงดังลั่นจนเพื่อนโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง

มะนาวเสริมทัพทันที "นั่นสิ สงสัยช่วงนี้บริการเดลิเวอรีบ่อยจนชำนาญแล้วมั้งเนี่ย ขอบคุณแทนยัยขิมด้วยนะจ๊ะ"

ขิมที่เดินตามมาถึงรีบทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเพื่อน ถลึงตาใส่ส้มกับมะนาววงใหญ่ "พวกแกนี่นะ! เงียบปากไปเลยนะ ไนท์เขาก็แค่ช่วยถือถาดเฉย ๆ หรอกน่า"

"เปล่าสักหน่อย ช่วยด้วยใจจริงต่างหาก..." ไนท์วางถาดลงเรียบร้อย ยืนยิ้มกวน ๆ ค้ำโต๊ะมองหน้าขิม "งั้นฉันไปกินข้าวกับเพื่อนก่อนนะ... อ้อ! ขิม อย่าลืมคิดเรื่องบราวนี่นะ เผื่อตอนเย็นเลิกเรียนฉันจะไปรอรับที่หน้าห้องแลปเคมี"

พูดจบ ไนท์ก็ส่งยิ้มหวานหยดจนเห็นลักยิ้มจาง ๆ แล้วหันหลังเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนนักบาสที่นั่งโบกมือแซวอยู่โต๊ะถัดไปทันที

ส้มกับมะนาวหันขวับมามองหน้าขิมพร้อมกันทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้า "โห... มีการนัดเจอหลังเลิกเรียนที่หน้าห้องแลปเคมีด้วยเว้ยแก ได้กลิ่นความพิเศษลอยมาแต่ไกลเลยว่ะมะนาว"

"บ้าเหรอ! เขาไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย!" ขิมรีบตักเส้นบะหมี่เข้าปากกลบเกลื่อนอาการเขินอายที่ตอนนี้ลามเลียไปจนถึงใบหู

"ปากบอกไม่ได้หมายถึง แต่หน้าแดงแจ๋ขนาดนี้ ยอมรับเถอะน่าว่าเขินเขาอยู่ใช่ไหมล่ะยัยขิม" มะนาวหัวเราะคิกคักชอบใจ

ตลอดเวลาพักเที่ยง ขิมแทบไม่มีสมาธิกินก๋วยเตี๋ยวในชามเลยสักนิด ในหัวสมองเอาแต่คิดวนเวียนถึงคำพูดของไนท์และบราวนี่กล่องที่อยู่ในกระเป๋าเป้