ตอนที่ 7: ติวตัวต่อตัว

เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นก้องตึกเรียน ม.6 นักเรียนห้อง ม.6/2 ต่างทยอยเก็บกระเป๋าด้วยความรีบร้อน บรรยากาศเต็มไปด้วยความจอแจของวันอังคารที่การบ้านเริ่มกองพะเนินสูงขึ้นเรื่อย ๆ

"ยัยขิม! เร็ว ๆ ดิ มัวเหม่ออะไรอยู่ยะ เดี๋ยวก็ไม่ทันจองโต๊ะมุมห้องสมุดหรอก"

เสียงแหลมใสของส้มดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของขิม ขณะที่มะนาวเดินถือกระเป๋าเป้พ่วงด้วยแก้วชานมไข่มุกเดินตามมาสมทบติด ๆ

ขิมสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ากระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ "เปล่าสักหน่อย แค่จัดสมุดช้าเอง... ว่าแต่ทำไมต้องรีบไปห้องสมุดด้วยล่ะ"

"อ้าว ก็วันนี้แกมีนัดติววิชาฟิสิกส์กับกัปตันทีมบาสสุดฮอตไม่ใช่เหรอจ๊ะ เชฟขิม!" มะนาวหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แซวเสียงสูงจนขิมต้องรีบเอามือไปปิดปากเพื่อนตัวแสบแทบไม่ทัน

"เบา ๆ ดิ ยัยมะนาว! ใครนัดอะไรกัน ไม่มีซะหน่อย แค่... แค่บังเอิญเจอแล้วเขาชวนติวการบ้านต่างหาก" ขิมปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา แก้มเนียนแดงเรื่อจนเพื่อนสาวทั้งสองคนหัวเราะคิกคักชอบใจ

"แหม ปฏิเสธเสียงสูงเชียวนะยะ ลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีในกระเป๋าเสื้อนั่นก็คงไม่ได้มีใครให้มาสินะ วันก่อนไปกินไอติมด้วยกัน สองต่อสอง วันนี้เขาก็ชวนมาติวหนังสือที่บ้านอีก มันชักจะยังไง ๆ อยู่นะเนี่ย" ส้มยักคิ้วหลิ่วตาแซวต่ออย่างรู้ทัน

ขิมรีบเอามือจับกระเป๋าเสื้อนักเรียนโดยอัตโนมัติ ที่ซึ่งลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีที่ไนท์ให้มายังถูกเก็บไว้อย่างดี เธอเผลอยิ้มออกมาบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"ไปกันได้แล้วน่า ปล่อยให้รอนานเดี๋ยวจะหาว่าเราเบี้ยว" ขิมรีบเดินนำลิ่วหนีสายตากรุ้มกริ่มของเพื่อนสนิททั้งสองคนทันที

สองข้างทางเดินลงจากตึกเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนที่เดินพูดคุยกันจอแจ พอเดินมาถึงหน้าห้องสมุดประจำโรงเรียนตามนัด ขิมกวาดสายตามองหาใครบางคนทันทีด้วยความประหม่า หัวใจเต้นตุบ ๆ ไม่เป็นจังหวะ

"ทางนี้ ๆ เชฟขิม! รอนานป่ะเนี่ย พอดีอาจารย์ปล่อยช้าอ่ะ"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างห้องสมุด ขิมหันไปมองก็พบกับร่างสูงโปร่งของไนท์นั่งรออยู่ก่อนแล้ว สวมชุดนักเรียนเรียบร้อยกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์กำลังมองตรงมาที่เธอ

ส้มกับมะนาวแอบสะกิดแขนกันยิก ๆ ส่งเสียงแซวเบา ๆ ในลำคอ ขิมหันไปค้อนใส่เพื่อนรักทั้งสองคนวงใหญ่ก่อนจะจำใจเดินเข้าไปหาไนท์

"ไม่นานเท่าไหร่ เพิ่งนั่งรอได้สักครึ่งวันเอง" ไนท์ยิ้มกวน ๆ ตอบกลับทันที ดวงตาระยิบระยับมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงแจ๋ลามไปถึงใบหู

"เวอร์ตลอด... ไหนว่าจะชวนมาติวการบ้านไง เอาโจทย์ฟิสิกส์ข้อไหนมาบ้างล่ะ" ขิมรีบเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน หยิบสมุดเล่มหนาออกมาจากกระเป๋า

"ใจร้อนจังนะ... นั่งก่อนสิ จะยืนค้ำหัวอยู่ทำไม" ไนท์ตบที่นั่งว่างข้าง ๆ ตัวเบา ๆ เป็นเชิงชวน

ขิมลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ เว้นระยะห่างพอสมควร วางกระเป๋าเป้ไว้บนตักอย่างเกร็ง ๆ

"นี่... ขยับมาใกล้ ๆ หน่อยสิ สมุดมีเล่มเดียว จะได้ดูด้วยกันชัด ๆ" ไนท์พูดขึ้นทันที ขยับตัวเข้ามาใกล้ขิมจนหัวไหล่แทบจะชิดกัน

ขิมสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวโครมคราม กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเขาทำให้เธอแทบไม่มีสมาธิมองตัวเลขในสมุด "อะ... แค่นี้ก็เห็นแล้วน่า ไนท์จะขยับมาทำไมเนี่ย"

"ก็เผื่อมองไม่เห็นไง... ไหนดูซิ ข้อนี้ทำยังไงนะ ฟิสิกส์เนี่ยปวดหัวชะมัด แรงโน้มถ่วงอะไรก็ไม่รู้ดึงดูดใจชะมัด" ไนท์แกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว ๆ พร้อมกับส่งสายตากวน ๆ มาให้

"ไหนดูสิ... ข้อนี้มันต้องใช้สูตรคำนวณนี้นะไนท์ ฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย" ขิมหันไปต่อว่าด้วยความหมั่นไส้ ลืมความเขินอายไปชั่วขณะเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้ามึนใส่โจทย์เลข

"ตั้งใจฟังอยู่คร้าบ... ไหน ลองสอนให้เข้าใจหน่อยซิ อาจารย์คนเก่ง" ไนท์ยิ้มกวน ๆ มองหน้าขิมนิ่ง ๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตจนคนถูกมองต้องรีบเบนสายตาหนีไปมองตัวเลขในสมุดแทน แก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ

ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เริ่มก้มหน้าก้มตาติวหนังสือกันอย่างจริงจัง มีบทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับสูตรคำนวณและเรื่องตลกในห้องเรียนสลับกันไปเป็นระยะ บรรยากาศรอบตัวไม่ได้อึดอัดอย่างที่ขิมกังวลตอนแรก กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นหัวใจแปลก ๆ

"นี่..." ไนท์วางปากกาลง ใช้มือเท้าคางแล้วเงยหน้าขึ้นมองขิม

"หื๊อ? อะไรอีกเล่า โจทย์ยังเหลืออีกตั้งหลายข้อนะ" ขิมรีบก้มหน้ามองสมุด

"เปล่า... จะถามว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นว่างป่ะ" ไนท์ยิ้มกวน ๆ "เห็นว่าห้องแกต้องทำการบ้านกลุ่มส่งอาจารย์ไม่ใช่เหรอ แล้วขาดคนช่วย..."

ขิมชะงักกึก วางปากกาลงทันที "อย่าบอกนะว่า..."

"ใช่... ไนท์อาสาไปช่วยแบกของและช่วยทำรายงานที่บ้านขิมเอง เห็นว่าขิมต้องแบกของหนักใช่ป่ะล่ะ" ไนท์ยลโฉมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"บ้าเหรอ! บ้านฉันรกจะตาย ใครจะกล้าให้ผู้ชายเข้าบ้านกันเล่า!" ขิมโวยวายเสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนก

"เอาน่า สนุกดีออก ถือว่าช่วยเพื่อนทำงานกลุ่มไง" ไนท์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี "ถ้าช่วย เดี๋ยวเราเลี้ยงชานมไข่มุกแก้วใหญ่หนึ่งปีเต็ม ๆ เลยเอ้า!"

"ใครจะไปเอาชานมแก้วเดียวแลกกับการให้ผู้ชายมาบ้านกันเล่า!" ขิมค้อนใส่ตาคว่ำ แต่ในใจกลับเต้นรัวกับรอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้า

"นะ... ช่วยหน่อย ขืนปฏิเสธเดี๋ยวงานกลุ่มไม่เสร็จส่งอาจารย์นะ ยิ่งใกล้สอบด้วย" ไนท์ใช้น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แววตาออดอ้อนนิด ๆ ทำเอาดาเมจพุ่งกระฉูดจนขิมแทบจะละลายคาโต๊ะ

ขิมกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ด้วยความลังเล สมองประมวลผลความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ แต่พอสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่รอคอยคำตอบอย่างคาดหวัง เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม

"ก็ได้ ๆ... แค่ช่วยทำงานกลุ่มนะ ห้ามทำตัวเกะกะเด็ดขาด!" ขิมพูดย้ำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเขิน

"ฮ่า ๆ ๆ ดีมาก ตกลงตามนี้!" ไนท์หัวเราะชอบใจเสียงดังลั่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ

หลังจากติวหนังสือเสร็จ ไนท์ก็อาสาเดินมาส่งขิมจนถึงหน้าบ้านพัก บรรยากาศยามเย็นอบอวลไปด้วยความเงียบสงบ ขิมยืนบอกลาเขาที่หน้าประตูรั้วบ้าน ใบหน้าร้านเรื่อด้วยความเขินอายตลอดทาง

"ขอบคุณที่มาช่วยติวฟิสิกส์นะไนท์ กลับบ้านดี ๆ ล่ะ" ขิมบอกเสียงเบา

"ครับผม พรุ่งนี้เจอกันที่บ้านนะเชฟขิม อย่าลืมเตรียมขนมอร่อย ๆ ไว้รอรับด้วยล่ะ" ไนท์ยิ้มกว้างโบกมือลา ก่อนจะเดินห่างออกไปจากซอยบ้านช้า ๆ

ขิมยืนมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปจนลับตา มือเล็กหยิบลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาถือไว้ แนบไว้ที่อกข้างซ้ายที่กำลังเต้นรัวโครมคราม...

ให้ตายเถอะ...