ตอนที่ 8 เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน

ตอนที่ 8

เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน

         ลูกสาวคนเล็กของบ้านหอบความพ่ายแพ้กลับมา เธอคิดว่าหนทางที่ชนาเทพเสนอ เธอคงไม่มีทางทำได้และเธอก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินที่ไหนไปซื้อหุ้นทั้งหมดคืนเพราะชนาเทพยืนยันที่จะขายให้เธอในราคาที่แพงกว่าที่เขาซื้อมาถึงสามเท่าและราคานี้มันไม่ใช่ราคาที่เธอควรจะจ่ายแต่ถ้ามันแลกมากับความสบายใจของครอบครัวเธอก็พร้อมจะทำแต่ตอนนี้เธอยังมีเงินไม่ถึงและเธอก็คิดไม่ออกว่าจะหาทางหาเงินได้อย่างไร

         “วันนี้ไปไหนมา”

         พีรันธรเดินออกมาจากประตูห้องน้ำเขาตัดสินใจที่จะถามตรง ๆ เพราะไม่อยากให้ภรรยาของเขาต้องคิดคำโกหกว่าความจริงแล้วเธอป่วยนอนอยู่ที่บ้าน

         “คือ….ฉัน….”

“อันนา คุณเป็นภรรยาของผมทำไมเวลามีปัญหาถึงคิดว่าคนอื่นจะสามารถช่วยคุณได้โดยที่ไม่คิดถึงสามีของตัวเองการที่ทำแบบนี้ในวันนี้ ครั้งนี้ผมจะให้อภัยเพราะคิดว่าตัวผมเองก็อาจจะมีส่วนทำให้คุณไม่มั่นใจว่าผมสามารถอยู่เคียงข้างคุณและช่วยคุณได้ทุกเรื่องจำไว้นะอันนานอกจากคุณผมไม่เคยคิดจะให้คนอื่นมาแทนที่ คุณคือภรรยาคนเดียวของผมและเวลานี้ครอบครัวของคุณมีปัญหาผมก็พร้อมจะยื่นมือเข้ามาช่วย คุณอย่าได้คิดที่จะหย่าตามที่ชนาเทพยื่นข้อเสนอเด็ดขาดเพราะผมไม่มีทางอย่าให้คุณ”

หญิงสาวแทบจะหยุดหายใจเพราะเธอไม่คิดเลยว่าการที่เธอออกไปวันนี้อีกฝ่ายจะรู้ ตลอดเวลาที่เธอเดินทางไปหาชนาเทพ                          เธอมั่นใจว่าสามีของเธออยู่ที่บริษัทแต่ความจริงแล้วเขาแอบสะกดรอยตามเธอและเมื่อเธอเดินออกจากบริษัทของชนาเทพ เขาก็ตัดสินใจเข้าไปคุยกับชนาเทพโดยตรงจนรู้ว่าทางนั้นได้ให้ข้อเสนออะไรกับภรรยากลับมา

“ฉันไม่อยากทำให้คุณต้องลำบากเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องของครอบครัวฉัน”

“แล้วผมไม่ใช่ครอบครัวของคุณหรือไงอันนา”

“เราแต่งงานกันเพียงเพราะคุณต้องการช่วยฉันไม่ให้แต่งงานกับชนาเทพและฉันก็ต้องการทำให้คุณได้มีลูกตามที่คุณต้องการแต่จนถึงเวลานี้แล้วเราก็ยังไม่มีลูก ฉันว่าคุณควรที่จะหย่าให้ฉันแล้วกลับไปหาคนรักของคุณจะดีกว่าส่วนตัวฉันเองก็คงต้องหาวิธีที่จะเอาทุกอย่างคืนมาให้บุพการีให้ได้โดยที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับคุณ”

พีเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อเพราะพรุ่งนี้เขามีแผนไว้แล้วแผนของเขาได้ถูกตกลงกับชนาเทพไว้เรียบร้อย พรุ่งนี้ครอบครัวของ               อันนาจะได้หุ้นทั้งหมดคืน

ท่านประธานไปทำงานโดยที่ไม่ได้ปลุกให้ภรรยาตื่นเพราะเกือบทั้งคืนเธอเอาแต่เดินเข้าห้องน้ำจนหญิงสาวเผลอหลับไปตอนเช้ามืดจึงไม่รู้สึกตัวว่าสามีของเธอลุกไปทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่

“หายไปไหนนะเมื่อวานนี้ก็เก็บใส่กระเป๋าไว้ไม่ได้เอาไปทิ้งไว้ตรงไหนเลย”

อันนาตื่นเช้ามาเธอพยายามค้นกระเป๋าเพื่อจะเอาผลตรวจที่เธอเก็บไว้ทิ้งให้เรียบร้อยเพราะกลัวว่าพีรันธรจะมาเห็นแต่สุดท้ายเธอกลับหาไม่เจอและพยายามคิดทบทวนว่าเธอเอาไปวางทิ้งไว้ตรงไหนแต่ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งมั่นใจว่าเธอเก็บไว้ในกระเป๋าเป็นอย่างดี

อาการแพ้ท้องของอันนามันมีมาตั้งแต่เธอเริ่มท้องแล้วเพียงแต่ตัวเองยังไม่ค่อยได้สังเกตว่าตัวเองมีอะไรผิดปกติไปพอรู้ว่าท้องจึงเริ่มมีอาการชัดเจนขึ้นถึงแม้ตอนนี้จะผ่านมาถึงสามเดือนแล้วก็ตาม ท้องของเธอยังคงเล็กอยู่จนทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าเธออาจจะบำรุงลูกในท้องได้ไม่ดีและกลัวลูกเป็นอันตรายจึงตัดสินใจที่จะไปฝากท้องในวันนี้

หญิงสาวรีบออกจากบ้านเพราะอยากกลับเข้าบ้านให้ทันเวลากับที่สามีของเธอกลับจากทำงาน โรงพยาบาลเอกชนอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนักเธอจึงใช้เวลาแค่ไม่ถึงชั่วโมง

“มาฝากท้องไม่คิดจะชวนสามีมาด้วยหรือไง”

เสียงที่แสนคุ้นเคยดังมาจากทางด้านหลังทำเอาอันนาถึงกับสะดุ้งเพราะเธอตกใจที่รู้ว่าเสียงที่อยู่ด้านหลังเป็นเสียงของสามีที่เธอแอบเขามา

“คุณมาที่นี่ได้อย่างไร”

“ผมเป็นพ่อนะ ผมก็ต้องอยากมาดูสิว่าลูกของผมโตไปขนาดไหนแล้ว อันนาถ้าผมไม่เจอผลตรวจ คุณก็จะไม่บอกผมใช่ไหม”

หญิงสาวตั้งใจจะปกปิดจริง ๆ เธอจึงไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาอธิบายเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะปกปิดเขาไปเพื่ออะไรเพราะถึงเวลานี้เธอก็ยังไม่กล้าพอที่จะตัดสินใจหย่ากับเขาจริงๆ

“ฉันแค่ยังไม่รู้ว่าจะบอกคุณตอนไหนก็เท่านั้น”

“ผมเอาหุ้นคืนจากชนาเทพเรียบร้อยแล้วตอนนี้ พ่อแม่ของคุณต่างก็กำลังมีความสุขคุณเลือกถูกได้แล้วนะที่เลือกผมเป็นสามีและก็เลิกคิดเรื่องที่จะหย่าเพราะจำไว้ว่าผมไม่มีทางหย่ากับคุณส่วนเรื่องของรดาผมยอมรับว่าผมทำทุกอย่างให้คุณไม่สบายใจแต่ที่ผมทำไปเพราะน้อยใจที่คุณชอบประชดจะไปกับชนาเทพ ผมรู้แล้วนะว่าคืนนั้นคุณกลับมากินข้าวที่บ้านไม่ได้ออกไปกับมัน”

คุณพ่อคนใหม่กอดภรรยาด้วยรอยยิ้มที่อันนาไม่รู้ว่าเธอไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วเพราะตลอดเวลาตั้งแต่ รดาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตครอบครัวเธอ สามีกับเธอต่างก็ทะเลาะกันเกือบทุกวันจนเธอไม่แน่ใจว่าความจริงแล้วที่เธอทะเลาะกันเป็นเพราะรดาหรือเป็นเพราะเธอกับเขาไม่ได้รักกันมากกว่า

ระหว่างรอคิวเรียกเข้าตรวจ พีรันธรส่งโทรศัพท์ของเขาให้ภรรยาดูเพื่อให้รู้ว่าตอนนี้รดาตัดสินใจกลับไปอยู่ที่ต่างประเทศตามเดิมเพราะเขายอมจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้อดีตคนรักไปใช้หนี้ที่เกิดจากการพนัน รดาจึงยอมกลับไปในที่ของเธอเพราะที่เธอกลับมาก็เพราะต้องการเงินก็เท่านั้น

“ทำไมเธอถึงกลับไปอยู่ที่เดิมล่ะคะในเมื่อตอนนี้เธอก็หย่ากับสามีแล้ว”

“ผมไม่รู้เหมือนกันนะว่าเพราะอะไรแต่ที่ผมรู้ก็คือผมทำให้ เธอรู้ว่าไม่มีทางที่ผมจะทิ้งผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างผมไปหาผู้หญิงที่เคยไม่เห็นค่าและทำร้ายหัวใจของผม อันนาจากนี้ต่อไปชีวิตคู่ของเราอาจต้องเจอปัญหาและอุปสรรคอีกมากมายแต่ขอให้คุณจำไว้นะว่าผมรักคุณ”

ชายหนุ่มเลือกที่จะพูดความจริงแค่บางส่วนเพราะได้สัญญากับรดาไว้ว่าจะไม่ทำให้เธอต้องอายที่กลายเป็นคนจนตรอกเพราะการพนัน

คนถูกบอกรักหันไปมองคนพูดด้วยแววตาไม่มั่นใจเพราะใครจะคิดว่าคำว่ารักที่เธอรอคอยมาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันจะถูกมาพูดเอาในโรงพยาบาลในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยผู้คนแบบนี้มันช่างดูแล้วไม่มีความโรแมนติกเสียเลย

“รักหรือคะ คุณรักฉันเพราะอะไรในเมื่อเราสองคนก็ไม่ได้เริ่มต้นจากความรักกันอยู่แล้ว”

“ผมตอบคุณไม่ได้เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารักคุณตอนไหนมารู้อีกทีก็เมื่อตอนที่รู้สึกว่าจะเสียคุณไปให้ไอ้ชนาเทพ               ผมก็รู้ว่าตัวเองว่าไม่มีทางยอมเสียคุณให้ใครไปแน่นอนและความรู้สึกของผมมันก็ชัดเจนมากขึ้นทุกวันแล้วคุณล่ะอันนา คุณรักผมบ้างไหม”

คุณแม่คนใหม่ซบหน้าลงกับอกของสามี เธอสวมกอดเขาไว้แน่นแทนคำตอบเพราะสำหรับตัวเธอมันก็ไม่ต่างจากเขาความรักเกิดขึ้นตอนไหนเธอก็ไม่รู้แต่ที่รู้คือมันจะอยู่กับเธอตลอดไป

“พรุ่งนี้เราไปหาคุณพ่อคุณแม่คุณกันนะคะ ฉันอยากให้ท่านได้รู้ข่าวดีจากปากของเราเองถ้าลูกคนแรกคลอดฉันคิดว่าอยากมีลูกคนที่สองทันทีคุณเห็นด้วยไหมคะ”

พีรันธรสวมกอดภรรยาไว้แน่นถึงแม้เธอจะยังไม่พูดว่ารักเขาก็ตามแต่การที่เธอบอกว่าจะมีลูกคนต่อไปทันทีมันก็แสดงให้เห็นว่าเธอจะอยู่เป็นครอบครัวกับเขาไปอีกนานแสนนาน

ความรักของหลายๆ คู่ก็มีเส้นทางที่ต่างกัน อันนาอดคิดไม่ได้ว่าคู่ของเธอมีจุดเริ่มต้นที่แตกต่างจากคู่คนอื่นแถมตลอดเวลาการเดินทางของความรักยังเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะและเสียงปลอบใจในเวลาเดียวกันหลายครั้งที่หญิงสาวแอบคิดว่าฝ่ายสามีไม่รักเธอเพียงเพราะเขาไม่เป็นคนโรแมนติกชอบพูดจาดุเธอเหมือนว่าเธอเป็นเด็กตลอดเวลาแต่ตั้งแต่วันที่แต่งงานจนถึงวันนี้เวลาก็ผ่านมาจนลูกชายของเธออายุได้หนึ่งขวบและเธอก็ตั้งท้องลูกคนที่สองจนใกล้จะคลอด อันนามั่นใจได้ว่าทุกการกระทำมันสำคัญกว่าคำพูดที่แสนหวานถึงแม้เธอจะเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงแค่ขนมหวานที่ท่านประธานหล่อไว้กินเวลาว่างแต่ตอนนี้เธอเชื่อแล้วว่าเธอเป็นขนมหวานที่เขาวางเธอไม่ลง

จบบริบูรณ์

พบกับเรื่อง ต่อไป โอบรักสัญญาใจ

เขาจำเธอไม่ได้แต่เธอยังคงอุ้มท้องรอเขากลับมา

*******************************************

“พี่ภู! เล่นอะไรแบบนี้รัญตกใจหมด”

         “พี่ไม่ได้เล่น”

         หญิงสาวยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อก็ถูกปากหยักแสนซุกซนไซ้ซอกคอยาวอย่างกระหื่นหาย ยิ่งพยายามดิ้นขัดขืนเท่าไหร่มันก็ยิ่งเหมือนเธอพาตัวเองเข้าไปอยู่ในพันธการของเขามากขึ้น

         “พี่...ภ..ภู”

         รัญชิดาพยายามเรียกชื่อของเจ้านายแต่มันฟังดูเหมือนเธอกำลังครางเป็นชื่อของอีกฝ่ายเสียมากกว่า

         ชุดนอนบางจิ๋วค่อย ๆ เลื่อนหลุดจากร่างกายจนเหลือแต่เพียงชุดชั้นในตัวจิ๋มที่ปกปิดส่วนสงวนไว้เท่านั้น

         ภูวิศช้อนคนตัวเล็กที่กำลังจะทรุดเข่าหมดแรงเมื่อเธอถูกปากหนาของเขาเล็มดูดกินยอดดอกบัวผ่านบราเซียตัวจิ๋วที่ตอนนี้แทบจะปิดอกอวบไว้ไม่มิดให้ขึ้นมานอนบนเตียงนุ่ม

**** ความทรงจำที่หายไปกับหัวใจดวงเดิม***

ฝากผลงานเรื่อง โอบรักสัญญาใจ ของปะหนันไว้ในชั้นหนังสือสักเล่มนะคะ

                  ปะหนัน