เรื่องโอบรักสัญญาใจ

ตอนที่ 1

รอ....

         สายลมแห่งฤดูหนาวมาเยือน ดอกไม้ในไร่ผาหมอกพากันเบ่งบานอวดสีสันกันสะพรั่งเต็มพื้นที่ตรงข้ามกับหัวใจของหญิงสาวที่กำลังรอคอยข่าวจากคนรักของเธออย่างสิ้นหวัง

         รัญชิดาสาวน้อยในวัยยี่สิบกว่า เธอมาฝึกงานที่ไร่แห่งนี้เพื่อหวังแค่เพียงให้เธอได้เรียนจบตามที่ที่เธอฝันนอกจากความสำเร็จเรื่องเรียนที่ได้จากที่ไร่หญิงสาวกลับได้พบกับผู้ชายที่ทำให้ได้รู้จักความรักซึ่งเป็นรักแรกและรักเดียวในชีวิตของเธอ

         “หนาวกลับเข้าไปในบ้านเถอะ ท้องแก่แบบนี้ค่ำมืดจะอันตราย”

         ราตรีสาวแก่อายุเข้าเลขห้าแต่ยังครองความโสดไว้อย่างเหนียวแน่นเดินออกมาตามลูกน้องคนสนิทที่กำลังท้องใกล้คลอดถึงหน้าไร่ของเธอ

         “แม่เลี้ยงเลยลำบากต้องเดินมาตาม รัญต้องขอโทษด้วยนะคะ”

         รัญชิดาค่อย ๆ ใช้มือทั้งสองข้างดันตัวเองให้ลุกจากเก้าอี้ที่ทำจากขอนไม้เพื่อเดินไปหาเจ้าของไร่ที่ยืนมองเธอด้วยแววตาแสดงถึงความสงสาร

         “ภูวิศจากที่นี่ไปตั้งแต่เธอท้องได้เพียงไม่กี่เดือนจนตอนนี้ใกล้จะคลอดแล้ว เมื่อไหร่เธอถึงจะเลิกรอผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนั้นเสียที”

         ราตรีส่ายหัวไม่เห็นด้วยที่หญิงสาวตรงหน้ายังคงนั่งคอยผู้ชายที่ผิดสัญญาว่าจะกลับมาเพื่อรับผิดชอบทุกอย่าง

         “เปล่านะคะ รัญไม่ได้มารอเขาแค่เห็นว่าอากาศดีช่วงนี้เลยมานั่งรับลมค่ะ”

         รัญชิดาพูดไม่ตรงกับใจ ภูวิศจากที่นี่ไปหลายเดือนไม่มีแม้แต่ข่าวคราวใด ๆ เธออยากจะตามหาแต่ก็ไม่รู้จะไปตามที่ไหนเพราะเอกสารที่ชายหนุ่มใช้มาสมัครงานที่ไร่แห่งนี้เป็นเอกสารที่ถูกปลอมขึ้นทั้งหมด คนที่ไร่เพิ่งมารู้ความจริงว่าภูวิศไม่ได้เป็นชายหนุ่มกำพร้าก็เมื่อวันที่เขาฝากราตรีให้ดูแลรัญชิดาและลูกในท้องก่อนที่เขาจะขอกลับไปบอกความจริงทุกอย่างกับพ่อและแม่เรื่องของภรรยาและเด็กน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก

         “ดีแล้ว ไม่มีประโยขน์อะไรที่เธอจะยังรอคอย เด็กในท้องฉันจะดูแลเอง พ่อแม่ของเธอฉันก็คุยทุกอย่างให้แล้วยังมีอะไรไหมที่เธอยังต้องกังวล”

         ราตรีรักและเอ็นดูรัญชิดาเหมือนน้องสาวเพราะตัวเธอเองไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน เธอจึงยินดีที่จะดูแลน้องสาวนอกสายเลือดคนนี้และเด็กในท้องที่กำลังจะเกิดขึ้นมาอย่างเต็มใจ

         สาวน้อยที่เติบโตมาจากครอบครัวที่แสนอบอุ่นถึงแม้จะไม่ใช่ครอบครัวที่มีฐานะ รัญชิดามองโลกในแง่ดีเสมอจนถึงนาทีนี้เธอยังคงคิดเข้าข้างตัวเองว่าอีกไม่นานภูดิศจะกลับมาหาเธอและลูกตามที่สัญญาไว้แน่นอน

         ฝนด้านนอกกำลังตกลงมาเพราะช่วงนี้ยังเป็นปลายฝนต้นหนาว เสียงหยดน้ำกระทบลงบนหลังคาบ้านพักคนงานทำให้หัวใจของคนที่กำลังเหงารู้สึกหนาวไปจนสุดขั้วหัวใจ

         รัญชิดาใช้สองมือนุ่มลูบที่ท้องของเธออย่างแผ่วเบา                 เสียงสะอื้นเริ่มดังแข่งกับสายฝน น้ำตาที่พยายามเก็บกลั้นทุกครั้งที่มีคนพูดถึงชายอันเป็นที่รักมันจะถูกปลดปล่อยออกมาทุกครั้งเมื่อเธอต้องอยู่คนเดียว ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงภาพวันหวานในอดีตย้อนเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง

        

         “พี่ไปไม่นานจะรีบกลับมา ดูแลตัวเองให้ดีนะ”

         “รัญไม่อยากให้พี่ไปเลยค่ะ ”

         “พี่ไปเพื่อกลับมารับรัญกับลูกไปอยู่กับพี่อย่างถูกต้อง พี่สัญญาว่าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”

         ภาพชายหนุ่มหญิงสาวกอดกันร้องไห้เป็นอันต้องจบลงเมื่อเสียงฟ้าผ่ากลางเขาดังกึกก้องมาแทนที่ รัญชิดาสะดุ้งสุดตัวได้สติคืนมาว่าทุกอย่างที่เธอกำลังคิดถึงมันเป็นแค่อดีตไปแล้ว

         “เรามีกันแค่สองคนนะลูก พ่อเขาคงไม่กลับมาแล้วหรือความจริงเขาอาจไม่เคยคิดที่จะกลับมาเลยก็ได้”

         มือนุ่มลูบท้องไปมาเพื่อหวังให้อีกชีวิตได้ยินและรับรู้ทุกคำพูดของเธอในเวลานี้

        

         เช้าวันใหม่อากาศของไร่ผาหมอกในวันที่ฝนตกมาเกือบทั้งคืนดูไม่สดใสเพราะไร้แสงของพระอาทิตย์มีหมอกฟุ้งเต็มไปหมด คนงานในไร่ต้องเปิดไฟเพื่อช่วยให้สามารถทำงานได้

         “วันนี้ช่วงบ่ายฉันจะพาเธอไปหาหมอตามนัดนะ”

         ราตรีเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทางเร่งรีบเหมือนกำลังจะทำอะไรบางอย่าง

         “แม่เลี้ยงอิ่มเร็วจังค่ะ”

         รัญชิดารีบถามทันทีเมื่อเห็นผู้มีพระคุณของเธอกินข้าวแค่เพียงไม่กี่คำก็คว้าหมวกเตรียมจะลุกจากเก้าอี้

         “ไม่ค่อยหิว จะรีบไปดูลูกม้าหน่อยฝนตกแบบนี้กลัวจะป่วยเอา”

         หญิงสาวได้แต่มองผู้หญิงที่อายุห่างจากแม่ของเธอเพียงไม่กี่ปีด้วยความชื่นชม ราตรีเป็นผู้หญิงที่ทั้งสวยและเก่งทำทุกอย่างได้ไม่ต่างจากผู้ชาย รัญชิดาอยากเห็นตัวเองเป็นแบบแม่เลี้ยงบ้าง อย่างน้อยเธอก็จะได้เป็นที่พึ่งให้ลูกของเธอ

         “แม่เลี้ยงเก่ง เก่งจนไม่จำเป็นต้องหาผู้ชายที่ไหนมาดูแล”

         ป้าสร้อยแม่บ้านของที่นี่เดินมานั่งข้าง ๆ พูดเหมือนรู้ใจว่าตอนนี้คนท้องกำลังคิดอะไรอยู่

         “ความเก่ง มันก็ดีแต่บางครั้งมันก็ทำให้แม่เลี้ยงต้องอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ ป้าอดห่วงไม่ได้ว่าแก่ตัวไปใครจะดูแล”

         “แม่เลี้ยงเคยมีแฟนไหมคะป้าสร้อย” คนถามทำท่าทางอยากรู้

         “เคยมีสิ แต่นานมาแล้วเรียกได้ว่าเป็นรักเดียวและรักสุดท้าย ผู้ชายคนนั้นเสียชีวิตในคืนวันก่อนแต่งงานได้แค่เพียงคืนเดียว ตั้งแต่นั้นมาแม่เลี้ยงก็ไม่เปิดใจให้ใครอีกเลย”

         คนถามอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้แต่ก็กลัวว่าป้าสร้อยจะคิดว่าเธอเป็นคนอยากรู้อยากเห็น อีกทั้งเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของแม่เลี้ยง รัญชิดาเลยไม่อยากถามให้ป้าสร้อยต้องลำบากใจเพราะเธออยู่ที่ไร่นี้มาปีกว่า แม่เลี้ยงไม่เคยจะยอมพูดถึงเรื่องนี้เลยสักครั้ง

         การมาหาหมอตามนัดครั้งนี้กลับพบว่าปากมดลูกเปิดแล้ว รัญชิดาจึงต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อเตรียมคลอดทันที

         “ไม่ต้องกลัวนะรัญ ฉันจะอยู่ข้าง ๆ เธอส่วนพ่อและแม่ของเธอคนงานจะไปรับมาพรุ่งนี้ หลานฉันคลอดออกมาเมื่อไหร่คงต้องให้พ่อกับแม่ของเธอช่วยดูแลที่โรงพยาบาลก่อน งานที่ไร่กำลังยุ่งฉันคงต้องรีบกลับไปดูแล”

         ราตรีเองไม่เคยแม้แต่จะท้อง เธอเป็นห่วงกลัวรัญชิดาจะกลัวเพราะตัวเธอเองกำลังกลัวกลับจินตนาการของตัวเองที่นึกไปทั่วว่าคนคลอดลูกจะเจ็บแบบไหน

         เวลาผ่านไปช้าเสียเหลือเกินสำหรับหญิงสาวที่กำลังทรมานปวดท้องจะคลอด รัญชิดานอนร้องครวญครางอยู่ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำกว่าหนุ่มน้อยตาแป๋วจะคลอดออกมาลืมตาดูโลกก็เกือบสว่าง

         “หน้าเหมือนฝรั่ง ผิวขาวน่าชังจริง ๆ ”

         ตาและยายต่างดีใจและหลงรักในความน่าชังของหลานชายทันที

         เด็กน้อยลืมตาดูโลกพร้อมกับใบหน้าและผิวพรรณที่เหมือนกับภูดิศไม่มีผิดเพี้ยน ชายหนุ่มเคยเล่าให้คนรักฟังว่าสาเหตุที่เขามีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนและใบหน้าที่ดูเหมือนลูกครึ่งเพราะมารดาของเขาเป็นลูกครึ่งไทยอังกฤษและตอนนี้ดีเอ็นเอของภูดิศก็อยู่บนใบหน้าของลูกชายอย่างชัดเจน

         ความเจ็บ ความเหนื่อยกับการปวดท้องยาวนานหลายชั่วโมงกว่าที่คุณแม่คนใหม่จะตื่นขึ้นมาเจอหน้าลูกชายก็ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว

         รัญชิดามองหน้าลูกชายในอ้อมแขนด้วยหยดน้ำตา วันนี้คนที่ยืนอยู่ข้างเธอควรจะเป็นผู้ชายที่บอกว่ารักเธอที่สุดไม่ใช่เป็นพ่อกับแม่แต่ทุกอย่างมันคือความจริงที่เธอจะต้องยอมรับและสู้กับมันไปให้ได้

         หมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อตรวจดูแล้วว่าทั้งแม่และลูกแข็งแรงดี ราตรีขอพ่อกับแม่ของรัญชิดาเป็นคนดูแลทั้งเด็กน้อยและรัญเองเพราะเธอไม่มีลูก ทั้งคู่เห็นด้วยเพราะคิดว่าชีวิตของ            ลูกสาวและหลานต้องสบายกว่าการที่จะกลับไปอยู่บ้านแน่ ๆ

         “ต่อแต่นี้เธอคือน้องสาวส่วนลูกของเธอก็คือหลานของฉัน ผาหมอกกลับบ้านเรานะหลานป้า”

         ราตรีตั้งชื่อให้หลานชายของเธอเป็นชื่อเดียวกับไร่แต่นอกจากนี้ที่คนอื่นไม่รู้ก็คือหมอกเป็นชื่อของชายที่เธอรักจนสุดหัวใจ