ตอนที่ 6 ฉันไม่ได้มาเพื่อรักเธอ

ตอนที่ 6

ฉันไม่ได้มาเพื่อรักเธอ

         งานที่บริษัทเริ่มลงตัว เลขาสาวจึงได้มีเวลาออกไปทักทายพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ บ้าง

         “สวัสดีค่ะพี่ ๆ ทุกคน มาทำงานที่นี่หลายวันแล้วรัญเพิ่งจะมีโอกาสออกมาคุยกับพี่ ๆ ทุกคนก็วันนี้แหละค่ะ”

         รัญชิดาทักทายพี่ ๆ น้องและเพื่อนร่วมงานทุกคนเพื่อสร้างความสนิทสนมให้มากที่สุดเพราะเธอเชื่อว่าพวกเขาเหล่านี้แหละคือแหล่งข้อมูลเป็นอย่างดี

         “จ้า...พวกพี่เห็นเธอนั่งทำงานแทบจะไม่ได้ออกมาเลย ทุกคนเข้าใจว่าทั้งเธอและคุณภูก็ใหม่กับบริษัทนี้ทั้งคู่คงต้องใช้เวลาเรียนรู้งานกัน”

         “ทำไมคุณภูถึงได้ใหม่กับที่นี่ เขาเป็นลูกชายท่านประธานไม่ใช่หรือคะ”

         ละอองพนักงานฝ่ายบุคคลกำลังจะอ้าปากอธิบายแต่เลือกที่จะปิดปากสนิทและวิ่งไปที่หน้าประตูลิฟต์แทนเมื่อมีผู้หญิงที่รัญชิดาจำหน้าได้ดีว่าเธอคือคนที่เคยเจอที่สถานีเติมน้ำมันในวันนั้น

         “สวัสดีค่ะคุณพิม ไม่เจอตั้งนานคิดถึงจังเลยค่ะ”

         ละอองและพนักงานคนอื่น ๆ ในฝ่ายพากันเดินไปยกมือไหว้อย่างเอาใจกันถ้วนหน้า

         “เมียมาแล้วอยากรู้จังว่าจะยังกล้ามาทำดีกับเราอีกไหม”

         รัญชิดาบ่นพึมพำกับตัวเองเพราะตลอดเวลาตั้งแต่เธอเข้ามาทำงานที่นี่เธอยังไม่เคยเจอผู้หญิงที่กำลังยืนคุยกับพนักงานเลยสักครั้ง

         สาวสวยในชุดทำงานดูหรูมีราคาเดินแยกตัวเข้าไปในห้องของเจ้านายเธอแล้ว รัญชิดาจึงได้เดินตามเข้าไปเพราะอยากรู้ว่าถ้าต่อหน้าภรรยา ภูวิศจะยังตีหน้าไม่มีพิรุธอยู่ได้ไหม

         “พี่ภู ออกมาทำงานแต่เช้าพิมเลยไม่ได้เจอพี่เลย”

         สองพี่น้องโผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึงเพราะครั้งนี้ไม่ได้เจอกันเกือบเดือน

         ก๊อก ก๊อก

         “ขออนุญาตนะคะ”

         เจ้านายทั้งสองคนต่างพากันหันไปมองที่ประตูซึ่งเป็นที่มาของเสียง

         “เข้ามา...รัญ”

         ผู้หญิงทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความสงสัยต่างคนต่างก็อยากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

         “รัญนี่พิมมี่น้องสาวผม ” ชายหนุ่มแนะนำด้วยรอยยิ้ม

         หญิงสาวได้ยินคำแนะนำรู้สึกเหมือนตัวเองหูอื้อไปทันที ตกลงผู้หญิงที่เธอคิดมาตลอดว่าคือภรรยาของภูวิศกลับเป็นน้องสาวของเขา

         “พิม นี่รัญเลขาคนใหม่ของพี่ พี่รับเธอเข้ามาทำงานตอนเรากับคุณแม่ไปต่างประเทศเลยไม่มีโอกาสได้เจอกัน ”

         คนเป็นน้องสาวมองเลขาพี่ชายอย่างไม่วางตาเพราะรู้สึกคุ้นหน้าพยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหน

         “สวัสดีค่ะคุณพิม รัญขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ยังคงต้องเรียนรู้งานอีกมากค่ะ”

         คำพูดและท่าทางที่ดูไม่ได้เอาอกเอาใจอย่างออกนอกหน้าเหมือนพนักงานคนอื่นยิ่งทำให้ลูกสาวท่านประธานรู้สึกสนใจในตัวของรัญชิดา

         “ช่วยไปเอาน้ำส้มให้หน่อยได้ไหม ลองถามละอองนะ ”

         หญิงสาวที่เพิ่งผ่านการตกใจจากสถานะของคนตรงหน้าถูกกันให้ออกจากห้องทำงานทันที

         “พี่ภูเหมือนพิมคุ้นหน้าเลขาพี่มาก”

         “พี่ถามแล้ว ว่าเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าแต่รัญยืนยันว่าไม่ตอนแรกพี่ก็รู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเราเคยเจอตอนที่ไปเที่ยวภาคเหนือ แต่คนสมัยนี้หน้าเหมือนกันเยอะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น รัญเป็นคนดีไม่มีอะไรหรอก”

         พี่ชายยืนยันแบบนั้นน้องสาวก็รู้สึกโล่งใจขึ้น ทั้งคู่อยู่คุยกันได้ไม่ถึงชั่วโมง พิมก็ขอตัวกลับไปทำงานที่ห้องของเธอที่อยู่อีกชั้นของบริษัท

         “เย็นนี้เดี๋ยวผมไปส่งนะ รถก็จอดไว้ที่นี่พรุ่งนี้เช้าผมไปรับเอง ผมอยากให้รัญไปช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้พิม ผู้หญิงด้วยกันน่าจะรู้ใจกันมากกว่าผม”

         ตั้งแต่วันแรกที่ภูวิศอาสาไปส่งเลขาสาว เขาก็ไปส่งไปรับเธอเกือบทุกวัน พนักงานพากันซุบซิบถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ที่ดูสนิทสนมกันมากกว่าเจ้านายและลูกน้อง

         เย็นนี้ราตรีพาผาหมอกมาถึงที่บ้านที่กรุงเทพและวันนี้ภาวิศก็ทำหน้าที่ไปส่งเลขาของเขาเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

         “พี่ภูคะ พี่สาวรัญค่ะชื่อพี่ราตรี”

         ชายหนุ่มยกมือไหว้ราตรีเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน  แม่เลี้ยงเองก็อดที่จะแปลกใจและไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มที่เธอรับเข้ามาทำงานในไร่เกือบสองปีจะทำเป็นไม่รู้จักเธอได้เนียนแบบนี้

         รัญชิดาขอให้วันนี้ภูวิศอยู่กินอาหารเย็นที่บ้านของเธอ ระหว่างที่เธอกับแม่เลี้ยงทำกับข้าวก็ฝากให้เจ้านายช่วยดูแลลูกชายเพราะมันคงเป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้ลูกของเธอได้มีโอกาสอยู่กับพ่อแท้ ๆ

         “รัญนี่มันอะไรกัน ฉันไม่อยากจะเชื่อ”

         ราตรีจับมือน้องสาวต่างสายเลือดด้วยความสับสนงงงวยไปหมดกับสิ่งที่เธอเห็นทันทีหลังจากที่ทั้งคู่เดินแยกเข้ามาในครัว

         “พี่ภูลืมทุกอย่าง เขาจำไม่ได้หรือเขาไม่อยากจำ รัญก็ไม่รู้”

         สาวสวยผู้ทำตัวเข้มแข็งมาตลอดปล่อยโฮโผกอดผู้มีพระคุณด้วยน้ำตานองหน้าแทนคำอธิบายความรู้สึกทั้งหมด

         “ฉันไม่เข้าใจเลยทำไมเขารับเธอเข้าทำงานและยังจะดูแลดีแบบนี้ ความจริงเขาควรจะกันเธอออกไปจากชีวิตถ้าไม่อยากจะจำเรื่องของเธอ รัญถ้าไม่ไหวกลับบ้านเราเถอะนะ”

         ราตรีผ่านโลกมาก็มากแต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ที่เธอกำลังเจอมันคืออะไร เธอทำได้แค่เพียงโอบกอดให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างรัญชิดาเท่านั้น

         “จ๊ะเอ๋”

         ภาพของพ่อลูกที่กำลังเล่นกัน เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของผาหมอเหมือนมีดกรีดลงไปทับรอยแผลเก่าของผู้เป็นแม่                 รัญชิดาได้แต่เกิดคำถามในใจว่าผู้ชายที่เธอรักทำไมถึงได้ใจดำถึงเพียงนี้รู้ทั้งรู้ว่าเด็กตรงหน้าเป็นลูกของตัวเองแต่ก็ยังเล่นบทจำไม่ได้เหมือนเดิม

         เช้านี้ราตรีต้องเข้าไปเซ็นสัญญาที่บริษัทของภูวิศ เลขาสาวจึงขอเจ้านายลางานโดยให้เหตุผลว่าพี่สาวของเธอต้องไปทำธุระในวันนี้ไม่มีคนเลี้ยงลูก โชคดีที่ฝ่ายการตลาดอยู่คนละชั้นกับห้องทำงานของภูวิศจึงทำให้เขากับราตรีไม่ได้เจอหน้ากัน

         เลขาไม่ไปทำงานเจ้านายก็ไม่อยากอยู่ที่ทำงานตกบ่ายจึงตามมาช่วยเลี้ยงลูกที่บ้านโดยเขาให้เหตุผลกับรัญชิดาว่าเอางานมาให้เธอช่วยดู

         ตลอดเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ราตรีพาผาหมอกมาอยู่ที่กรุงเทพไม่มีวันไหนที่ภูวิศจะไม่มาที่บ้านหลังนี้เพื่อเล่น ป้อนข้าวกับผาหมอกและวันสุดท้ายก่อนที่เด็กน้อยจะกลับ เขายังคงทำหน้าที่พาผาหมอกเข้านอนเพื่อให้รัญชิดาได้ไปอาบน้ำและราตรีไปล้างจานในครัว

         “พรุ่งนี้ผมคงคิดถึงผาหมอกมาก ไว้วันหยุดยาวผมขอไปเที่ยวบ้านรัญบ้างได้ไหม ”

         ภูวิศพูดด้วยท่าทางที่ดูเศร้าเหมือนกับถ้อยคำที่เขาพูดแต่ไม่กล้าพอที่จะพูดต่อหน้าราตรีจึงเลือกที่จะพูดตอนที่เลขาสาวเดินมาส่งเขาที่หน้าบ้านเพราะกลัวจะถูกพี่สาวรัญชิดาหาว่าเขากำลังจีบเธอ

         “ได้สิคะ”

         “ขอบคุณนะ ไม่ใช่แค่เรื่องไปบ้านแต่ทุก ๆ เรื่องเลย”

         ชายหนุ่มจับมือเลขาขึ้นมาแนบกับแก้มของเขาก่อนที่จะดึงตัวเธอเข้าไปกอด

         “รัญทำให้ผมมีความสุขมากรู้ไหม ถ้าคุณพร้อมเปิดใจให้ใครสักคนขอให้คิดถึงผมเป็นคนแรกนะ”

         หญิงสาวได้แต่ยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกไม่ใช่เพราะรู้สึกเขินแต่เธอสับสนไปหมดเพราะไม่รู้ว่าสามีของเธอมาขอให้เธอเปิดใจให้เขาทำไมในเมื่อหัวใจของเธอเป็นของเขาอยู่แล้ว

         รัญชิดาเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้กับราตรีฟังเพราะเธอไม่อยากเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว

         “ฉันไม่รู้จะบอกเธอว่าอย่างไรดีแต่เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งคิดอะไรไปไกล จำได้ไหมว่าผู้ชายคนนี้ผิดสัญญากับเธอ ดังนั้นมันไม่ควรที่เธอจะเชื่อในคำพูดของเขาอีก แค่จะยอมรับว่าเธอคือภรรยาผาหมอกเป็นลูกเขายังไม่เคยพูดออกมาจากปากสักคำ”

         คำเตือนสติของแม่เลี้ยงทำให้รัญชิดาพยายามดึงหัวใจของเธอคืนเพราะตอนนี้เธอรู้สึกตรงหลุมรักสามีอีกครั้งไปเสียแล้ว