ตอนที่ 5 คำเตือน

หลังจากคว้าน้ำเหลวเกี่ยวกับเรื่องเจ้าของดอกไม้ที่สุสาน การันต์จึงกลับมาที่บ้าน เพื่อพักผ่อน

ตั้งแต่ขึ้นมาเป็นผู้นำของสิงหอนันต์ การันต์ส่งครอบครัวของตน ออกไปที่อื่น บ้านหลังนี้มีเพียงบอดี้การ์ด และ คนงานแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ที่ได้รับสิทธิ์ให้อยู่ต่อได้

หลังอาบน้ำเสร็จ ขณะกำลังล้มตัวลงนอน มือถือเจ้ากรรม แจ้งเตือนข้อความจากลูกน้องคนสนิท เขาจึงรีบกดเปิดอ่านทันที ด้วยเกรงว่าจะเป็นเรื่องสำคัญ

ร้าน กาแฟบ้านเฌอ เจ้าของคือ นางสาวเฌอลินล์ วิหคไพลิน เปิดเมื่อเจ็ดปีก่อน..

"พื้นที่สกปรกแบบนั้น ไม่มีซะยังดีกว่า"

ไม่นาน ท้องถนนที่เคยเงียบสงัดในช่วงกลางคืน กลับเต็มไปด้วยสัญญาณขอทางของรถดับเพลิงและรถฉุกเฉิน ที่กำลังมุ่งหน้าสู่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ซึ่งกำลังเกิดไฟไหม้

ด้วยความที่สิ่งปลูกสร้างเป็นใบจาก และ ไม้ เพลิงจึงลุกลามอย่างรวดเร็ว

"พี่เฌอ อย่าเข้าไปค่ะ อันตราย"

พราว พยายามรั้งเจ้านายเอาไว้

ทันทีที่เฌอลินล์มาถึง เจ้าตัวก็พุ่งใส่กองไฟตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

"ปล่อย!"

ร่างกายที่ถูกฝึกการต่อสู้มาเป็นอย่างดี ลำพังแค่เรี่ยวแรงน้อยนิดของผู้หญิงคนหนึ่ง จึงไม่สามารถรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ได้

เธอวิ่งสวนเจ้าหน้าที่เข้าไปด้านใน

โชคดีที่ไม่นานก็ถูกคว้าตัวออกมาได้ทันเวลา ก่อนที่ร่างจะโดนเผาไหม้ในกองเพลิง

"มันเกิดอะไรขึ้น ก่อนปิดร้าน พี่ตรวจสอบทุกอย่างแล้วไม่ใช่หรือไง"

น้ำเสียงสั่นเครือหันไปถามลูกน้อง

ในมือของเธอ มีเพียงถ้วยหนึ่งใบ อันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ของร้านกาแฟบ้านเฌอ

"หนูไม่ทราบค่ะ พอดีหนูกำลังจะออกไปร้านสะดวกซื้อ แล้วเห็นมีรถกระบะคันหนึ่งขับออกไป ว่าจะโทรไปหาพี่ ไฟมันลุกท่วมขึ้นมา เลยรีบแจ้งดับเพลิง"

"รถกระบะเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ตอนแรกหนูคิดว่าเขาคงมาจอดพักรถเฉย ๆ แต่ตอนนี้หนูว่าไม่น่าจะใช่"

เฌอลินล์นิ่งไปครู่หนึ่ง

น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาทั้งสองข้าง หันมองดูสิ่งที่ตัวเองสร้างมาด้วยสองมือ ที่ตอนนี้เหลือเพียงควันจาง ๆ และซากตอไม้สีดำที่ถูกเผาไหม้

เจ้าหน้าที่เดินเข้ามาแจ้งกับเธอว่าร้านเสียหายทั้งหมด ไม่สามารถระงับเหตุได้ทันเวลา เธอเข้าใจดี ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา

คนที่จงใจเผาร้านนี้ต่างหาก ต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบ

"อืม..ไม่เป็นไร พี่ฝากไปแจ้งพนักงานคนอื่นหน่อยนะ ว่าหยุดไปก่อน เงินเดือนพี่ยังจ่ายให้ตามปกติ ไว้ซ่อมร้านเสร็จเมื่อไหร่ พี่จะติดต่อไป"

"พี่เฌอ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกหนูได้นะคะ"

ในฐานะของคนทำงาน การหยุดงานแต่ยังมีเงินเข้าบัญชี ถือเป็นลาภอันประเสริฐ แต่ในฐานะของผู้มีพระคุณ เด็กสาวเองไม่สบายใจ ด้วยรู้ดีว่าร้านนี้สำคัญกับเฌอลินล์มากแค่ไหน

"พี่ไม่เป็นไร เรากลับไปพักเถอะ ดึกมากแล้ว"

ไม่กี่นาทีหลังจากพราวกลับไป รถหรูคันหนึ่ง มาพาตัวเจ้าของร้านกาแฟออกไปจากพื้นที่

"กล้องวงจรปิด เสียหายทั้งหมด แต่พอจะแกะรอยรถคันนั้นได้ว่าหลังออกมาจากที่ร้าน พวกมันทิ้งรถไว้ในปั๊ม แล้วแยกกันหนี"

พัดชา ที่เพิ่งรับเรื่องจากเจ้านายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เร่งสืบหาหลักฐานทุกอย่าง จนได้ข้อมูลบางส่วน

"จากนี่ไปถึงบ้าน คุณมีเวลาครึ่งชั่วโมง เพื่อหาให้เจอว่ามันเป็นใคร ถ้าทำไม่ได้ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานกับฉันอีก"

"รับทราบค่ะนายหญิง"

บ้าน วิหคไพลิน

"ว่ายังไง"

บรรยากาศภายในห้องทำงานกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

พัดชา กดพิมพ์บางอย่างใส่มือถือของตนเอง ไม่นานภาพทั้งหมดจะถูกฉายขึ้นบนจอใหญ่

เผยให้เห็นใบหน้าคนร้ายสองคน ที่วิ่งออกมาจากรถกระบะต้องสงสัย

"ให้คนของเราไปพาตัวมันมา" เฌอลินล์เอ่ยเสียงเรียบ

"พวกมันถูกฆ่าตายหลังจากแยกกันหนีไปได้ไม่ถึงสิบห้านาที ศพถูกพบในโพรงหญ้าข้างทาง มีเจ้าหน้าที่มาเก็บหลักฐานพื้นที่เกิดเหตุทั้งหมดไปแล้วค่ะ"

"ไม่ถึงสิบห้านาที โดนฆ่า แถมตำรวจไทยยังทำงานไวขนาดนั้น ไม่ใช่เรื่องปกติแน่ ๆ ให้คนตามสืบต่อไป

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา อะไรที่ง่าย และรวดเร็ว มักมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

แปลว่าคนคนนั้น ต้องใกล้ตัวเธอพอสมควร ถึงรู้ว่าลำพังข้อมูลของผู้ก่อเหตุ คงใช้เวลาไม่นานในการสาวไปถึง จึงรีบชิงลงมือ และอาศัยเจ้าหน้าที่สีกากี มาช่วยเก็บทำความสะอาด

"ฉันไม่เคยมีศัตรูที่ไหน ต่อหน้าคนนอก ฉันเป็นแค่เจ้าของร้านกาแฟคนหนึ่งเท่านั้น คนที่ทำต้องเป็นพวกในองค์กรแน่ ๆ "

เฌอลินล์สันนิษฐาน

ธุรกิจเล็ก ๆ แค่ร้านขายเครื่องดื่มริมทางอยู่ชานเมือง จะไปมีปัญหากับใครได้ ทั้งหมดนี้เดาไม่ยาก ว่าเป็นความโกรธแค้นส่วนตัว และคนที่ลงมือต้องมีอำนาจมากพอ

"บางที เราอาจจะไม่ต้องตามหาตัวคนสั่งการให้เสียเวลาแล้วล่ะค่ะนายหญิง"

ภาพถ่าย ถูกฉายขึ้นบนจอ

"วันนี้คุณรันต์ไปสุสาน น่าจะเห็นดอกไม้ของนายหญิงวางอยู่ เลยไปขอตรวจสอบกล้องวงจรปิด หลังออกมาจากสุสานได้ไม่นาน เขาจอดแวะที่ปั๊มข้างทาง แล้วรถกระบะคันนี้ ก็ตามเข้าไป"

คนสนิท อธิบายเหตุการณ์คร่าว ๆ จากข้อมูลที่ได้มาสด ๆ ร้อน ๆ

"ฉันต้องการหลักฐานที่ชัดเจนมากพอ คุณมีเวลาอีกหนึ่งวันสำหรับเรื่องนี้"

"รับทราบค่ะ นายหญิง"

เมื่อได้คำสั่งจากเจ้านาย พัดชาจึงรีบไปจัดการทันที อนาคตการทำงานของเธอ ขึ้นอยู่กับเวลาที่เหลืออยู่ไม่ถึง 24 ชั่วโมง

เธอรู้จักเฌอลินล์ดี ว่าเส้นตายที่ถูกกำหนด ไม่ใช่การข่มขู่ แต่อีกฝ่ายพร้อมจะทำตามที่พูดได้ตลอด ไม่มีคำว่าใจอ่อน หรือปรานี

นั่นคงเป็นเหตุผล ว่าทำไม ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ถึงก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำสูงสุดขององค์กรใต้ดินนี้ได้ยาวนานถึง 5 ปี โดยที่ไม่มีใครโค่นเธอได้ลง

เย็นวันต่อมา

บอดี้การ์ดคนสนิท กลับมายังวิหคไพลินพร้อมด้วยแฟ้มเอกสารในมือ

"เป็นคุณรันต์ตามคาดค่ะ นี่คือหลักฐานทั้งหมด เส้นทางโอนเงิน ที่ผ่านบัญชีต่างประเทศ ก่อนจะผ่านอีกหลายบัญชีจนไปถึงคนร้าย เราตรวจสอบจนละเอียด ทำให้รู้ว่ามันคือบัญชีของคุณรันต์ ที่ใช้ตอนอยู่นู่น"

เฌอลินล์ เปิดดูเนื้อหาจากในเอกสาร พลางฟังคนสนิทอธิบายไปพร้อมกัน

"รถที่ใช้ก่อเหตุ เมื่อเช้า มีคนไปขับออกมาจากปั๊มแล้วเอาไปทิ้งไว้ที่สุสานรถ ตรวจสอบแล้วเหมือนกันค่ะ ว่าเป็นคนของสิงหอนันต์"

"..."

"เมื่อบ่ายภูผาไปที่โรงพยาบาล หลังออกมาได้ไม่นาน ญาติคนร้ายเข้าไปติดต่อรับร่าง เหมือนจะพากลับไปจัดงานศพที่บ้านเกิด พร้อมเงินที่ต้นทางมาจากบัญชีเดียวกัน ถูกโอนเข้าไปอีกสามแสน"

ทายาทวิหคไพลินปิดแฟ้ม ก่อนจะเขวี้ยงมันลงพื้นด้วยความโมโห

"ฉันจะไม่โกรธเลย ถ้าเขาเดินเข้ามาทำร้ายฉันตรง ๆ แต่ไม่ใช่มายุ่งกับร้านของฉันแบบนี้"

เฌอลินล์กำหมัดแน่น

เธอพร้อมสำหรับการชดเชยในทุกรูปแบบเกี่ยวกับเรื่องของกันต์ธี แต่ร้านกาแฟบ้านเฌอ คือเส้นตายความอดทนของเธอ มันเป็นความสุขเดียวในชีวิต ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเอง ยังพอมีความเป็นคนอยู่บ้าง ไม่ใช่ถูกสัตว์ร้ายในองค์กรกลืนกินไปจนหมด

"การันต์ มันอยู่ที่ไหน"

หญิงสาวกดเสียงลงต่ำ พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในขณะนี้ ด้วยกลัวว่าหากได้เจอหน้า เธอคงอดไม่ได้ ที่จะสั่งสอนพวกลอบกัดให้หลาบจำ

"บ้างสิงหอนันต์ค่ะ เพิ่งกลับเข้าไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน"

"ดี ฉันจะได้ไปส่งใบเตือนด้วยตัวเอง"

เฌอลินล์ขับรถออกจากบ้าน พร้อมด้วยของผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูใจกลางเมือง

"เปิดประตู"

รั้วสูงปิดล็อกแน่นหนา ด้วยระบบรักษาความปลอดภัยอย่างดี หากไม่มีคำอนุญาตจากเจ้านาย คงยากที่จะฝ่าเข้าไป แต่ไม่ใช่กับผู้นำของ แบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) เช่นเธอ

"ได้นัดเอาไว้หรือเปล่าครับ"

เสียงผู้รักษาความปลอดภัยตะโกนออกมาจากตู้คอนเทนเนอร์เล็ก ๆ ซึ่งถูกดัดแปลงเป็นพื้นที่อาศัยชั่วคราว ระหว่างปฏิบัติหน้าที่

"เจ้านายพวกคุณรู้แน่นอน ว่าฉันจะมา ทางที่ดี อย่าทำให้ฉันเสียเวลา"

"ไม่ได้จริงๆ ครับ เชิญพวกคุณกลับไปก่อน ไม่อย่างนั้นผมอาจจะต้องจัดการตามหน้าที่"

"งั้นถือว่าฉันเตือนแล้วนะ ไม่ยอมฟังกันเอง"

เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ สัญญาณไฟสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ

ภายในห้องนั่งเล่น การันต์ยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจ ในมือของเขาถือถ้วยกาแฟ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยคลุ้ง ขัดกับบรรยากาศตึงเครียดภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ปัง

ประตูบานใหญ่ ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสองคน ของสิงหอนันต์ลอยละลิ่ว กระเด็นมานอนกระอักเลือดอยู่บนพื้น

"ต้องให้เปลืองแรงกันอยู่เรื่อย"

เฌอลินล์ เดินนำเข้ามาด้วยท่วงท่าดุจนางพญา ตามใบหน้าและลำตัวของเธอมีเพียงแผลฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น

ด้านหลังยังมีบอดี้การ์ดชุดดำ อีกนับสิบคนยืนเรียงแถวหันหน้าออกไปอีกด้าน เพื่อคอยรักษาความปลอดภัยให้เจ้านาย

ส่วนคนของสิงหอนันต์แพ้ราบคาบ นอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้น จนเกลื่อนทางเดิน

"บุกเข้ามาในบ้านผม ทำร้ายคนของผม เพิ่งรู้นะครับ ว่านายหญิงขององค์กร จะมีอำนาจมากขนาดนี้"

การันต์วางแก้วกาแฟในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น

"อันที่จริง ฉันอยากจะเดินเข้ามาดี ๆ เหมือนกัน แต่ติดปัญหานิดหน่อย"

เฌอลินล์เขวี้ยงมีดเปื้อนเลือดในมือของตัวเองลงบนพื้น แล้วหันไปกวักมือเรียกคนสนิทของเธอเข้ามา พร้อมด้วยแม่บ้านประจำคฤหาสน์ ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

พัดชาเหวี่ยงหญิงวัยกลางคนลงบนพรมตรงหน้าของการันต์ ก่อนขยับตัวออกไปยืนด้านหลังผู้เป็นเจ้านาย

"คุณจะทำอะไร" ปัง!!

กระสุนสีเงินเจาะทะลุกะโหลกของแม่บ้านอย่างแม่นยำ ร่างของเธอทรุดลงไปนอนอยู่ที่พื้น พร้อมเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาราวกับสายน้ำ

"เขาไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงต้องฆ่าเขา หรือสำหรับนายหญิงแล้วชีวิตคนบริสุทธิ์ มันไม่มีค่าเลยหรือไง"

เฌอลินล์ไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงเดินลงไปนั่งโซฟาฝั่งตรงหน้า แล้วส่งปืนกลับคืนให้คนสนิท

"ฉันแค่อยากให้คุณเห็นภาพ และเข้าใจเอาไว้ ว่าคนอย่างฉัน ถ้าจะฆ่า ก็ฆ่าเลย ไม่คิดทำอะไรลับหลังใคร"

"...."

"ร้านนั้นฉันสร้างทุกอย่างด้วยมือของฉันเอง ไม่มีส่วนไหนเกี่ยวข้องหรือใช้เงินที่มาจากองค์กร ในเมื่อคุณบอกว่าแม่บ้านของคุณคือผู้บริสุทธิ์ ร้านของฉันก็ใสสะอาดไม่ต่างกัน ถือว่าเราแลกกันไป"

ภาพถ่ายทั้งหมดที่เป็นหลักฐานในการก่อเหตุ รวมถึงเอกสารทั้งหมดที่พัดชาเป็นคนหามาได้ถูกเขวี้ยงใส่หน้าการันต์เต็มแรง

"คราวนี้ คุณคงเข้าใจนิสัยของฉันมากขึ้น และฉันหวังว่าจะไม่มาใช้วิธีแบบนี้กับฉันอีกนะคะ คุณการันต์"