ตอนที่ 17 เหตุบังเอิญ

เมื่อรู้ว่าภาพจากกล้องวงจรปิดคงหมดโอกาสกู้คืน การันต์จึงเปลี่ยนเป้าหมาย มาทุ่มเทให้กับโครงการคาสิโนแทน เพราะอย่างน้อย หากงานนี้สำเร็จ ข้อตกลงที่คุยกับเฌอลินล์เอาไว้ บวกกับพวกผู้อาวุโสที่ยังคงกังขาในความสามารถของเขา คงพอเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง

ถึงตอนนั้น อำนาจในมือ และความมั่นคงที่เพิ่มเข้ามา คงพอจัดการผู้นำสูงสุดคนนี้ให้สั่นคลอนได้บ้าง

"วันนี้เธอไปไหนมาบ้าง"

ทายาทสิงหอนันต์ นั่งอยู่ในห้องทำงานที่บริษัท สายตาเหม่อมองออกไปที่ท้องฟ้าด้านนอก

นี่คงเป็นหนึ่งนาทีอันมีค่าของเขาที่พอได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

"อยู่ร้านกาแฟเกือบทั้งวันครับ ส่วนตอนบ่ายเข้ามาประชุมที่บริษัท ช่วงเย็นคิดว่าคงไปงานเลี้ยงบวกเอสทีอาร์ แน่ ๆ เพราะเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับทางคุณเฌอมานาน"

"ไม่ใช่บริษัทในความดูแลขององค์กร.."

"ครับ อันที่จริงเขาส่งบัตรเชิญมาให้นายใหญ่เหมือนกัน แต่นายใหญ่บอกว่าถ้าเป็นงานแบบนี้ให้ทิ้งทันที ผมเลยไม่ได้แจ้ง"

การันต์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปคว้าเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม

"ผมเปลี่ยนใจแล้ว เราไปเปิดหูเปิดตากันสักหน่อยดีกว่า เผื่อว่าจะมีอะไรน่าสนใจบ้าง"

แม้จะงุนงงเล็กน้อย แต่ภูผาเลือกที่จะเงียบ มากกว่าซักไซ้ให้มากความ

เขาจัดการเตรียมรถ พร้อมด้วยผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง แล้วพานายใหญ่ของสิงหอนันต์ มุ่งหน้าสู่โรงแรมหรูใจกลางเมือง สถานที่จัดงาน

ห้องโถงจัดเลี้ยง ของโรงแรม

"สวัสดีครับคุณเฌอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

พายุ ประธานบริหารหนุ่มของบริษัท เอสทีอาร์ เดินเข้ามาทักทายเฌอลินล์อย่างเป็นกันเอง

ทั้งสองบริษัทนี้ ถือเป็นเพื่อนร่วมธุรกิจที่ดีต่อกันมาเนิ่นนานหลายปี นับตั้งแต่สมัยพ่อของเธอเป็นผู้บริหาร จนตอนนี้ทายาทเป็นผู้ขึ้นมาดูแล ก็ยังคงติดต่อ ช่วยเหลือ และสานสัมพันธ์มาเป็นอย่างดี

"สวัสดีค่ะ พอดีช่วงนี้ยุ่ง ๆ นิดหน่อย คราวก่อนฉันฝากของขวัญวันเกิดไปทางเลขา ได้รับแล้วใช่ไหมคะ"

"ได้รับแล้ว ถ้าให้เดาพัดชาจัดการให้อีกตามเคย"

"ถ้ารู้ทันแบบนี้ ฉันขอไม่แก้ตัวแล้วกันนะคะ ว่าแต่ทำไมวันนี้รู้สึกเหมือนหลายคนฉันไม่คุ้นหน้าเลย มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ"

เฌอลินล์มองไปรอบ ๆ พื้นที่จัดงาน

ปกติผู้ร่วมธุรกิจล้วนเป็นคนรู้จัก ที่พบเจอพูดคุย ติดต่อกันเฉพาะกลุ่ม แต่คืนนี้เธอสังเกตเห็นว่าบางคนเธอไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน และเท่าที่จำได้คือไม่ใช่คนทำธุรกิจประเภทเดียวกัน จึงเอ่ยถามพายุด้วยความสงสัย

"เอสทีอาร์กำลังจะเปิดธุรกิจใหม่ เกี่ยวกับด้านซอฟต์แวร์และระบบรักษาความปลอดภัยดิจิตอล สมัยนี้งานเดียวพอกินที่ไหนกัน"

"ก็ถ้าระดับคุณพายุจากเอสทีอาร์ไม่พอกิน ฉันคงต้องเปลี่ยนอาชีพไปเป็นขอทานแล้วล่ะมั้งคะ"

หญิงสาวแกล้งแซว

หากวิหคไพลินติดอันดับธุรกิจที่มีชื่อเสียงและทำรายได้เป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ เอสทีอาร์ คงยืนต่อแถวแบบระยะประชิด เพราะเดินคู่กันมานานนับสิบปี

"คนเก่งอย่างคุณเฌอ ไม่ต้องไปขอทานที่ไหนหรอกครับ เดี๋ยวผมรับดูแลเอง"

ร่างสูงยื่นแก้วแชมเปญไปให้

"ขอบคุณค่ะ"

"งั้นตามสบายนะครับ ผมขอไปดูแลแขกคนอื่น ๆ ก่อน ใกล้ถึงเวลาเปิดงานแล้ว"

"ได้ค่ะ ไว้คุยกัน"

เมื่อพายุเดินแยกไปอีกทาง เฌอลินล์จึงมองหาที่นั่งพัก

"คุณรันต์กำลังมาที่งานค่ะนายหญิง"

พัดชาเดินสำรวจความเรียบร้อยและคอยตรวจสอบความปลอดภัยอยู่รอบ ๆ แจ้งเข้ามาทางช่องสัญญาณที่หญิงสาวใส่อุปกรณ์ไว้ในหูตลอดเวลา

งานแบบนี้ต่อให้ไม่เกี่ยวข้องกับองค์กรใต้ดิน แต่ใช่ว่าจะสามารถวางใจได้ ด้วยศัตรูของเธอมีอยู่รอบตัว ดังนั้น บอดี้การ์ด รวมถึงคนสนิท จึงแฝงตัวเข้ามาอยู่ภายใน เพื่ออารักขา ผู้เป็นเจ้านาย

"ช่างเขา ทำเป็นไม่สนก็พอ"

"คุณเฌอ.."

ใครบางคนเดินมาสะกิดหญิงสาวจากทางด้านหลัง เมื่อหันไปจึงพบว่าเป็นนิธิ คงเป็นหนึ่งในคนที่พายุเชิญมา สำหรับเตรียมเปิดตัวบริษัทใหม่

"ไปนั่งด้วยกันไหมครับ"

หนุ่มในชุดสูทสีเทา เชิญชวน

"ได้ค่ะ คุณนิธิมากับใครเหรอคะ ฉันจะรบกวนหรือเปล่า"

"ผมมาคนเดียวครับ เป็นตัวแทนของบริษัท เรื่องรบกวนไม่ต้องคิดมากเลยครับ ผมต่างหากที่ต้องรบกวนคุณเฌอ เพราะงานแบบนี้ผมไม่ค่อยสันทัดสักเท่าไหร่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

นิธิฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะผายมือเพื่อพาเฌอลินล์ไปนั่งโต๊ะที่ทางงานจัดเตรียมเอาไว้

"คุณเฌอ สนิทกับคุณพายุเหรอครับ ผมเห็นคุยกันอยู่นานสองนาน จะเข้าไปทักตั้งแต่ตอนแรกก็เกรงใจ"

"ไม่เชิงหรอกค่ะ แค่ร่วมงานกันมานาน ตั้งแต่สมัยคุณพ่อของทั้งสองบริษัท จนตอนนี้มาถึงรุ่นลูก เรียกว่าเป็นพันธมิตรทางธุรกิจระยะยาวน่าจะเหมาะสมกว่า"

"คุณเฌอเนี่ย ชอบขีดเส้นให้กับคนรู้จักชัดเจนแบบนี้เสมอเลยนะครับ"

คำพูดของนิธิเหมือนแฝงความหมายบางอย่างเอาไว้

เฌอลินล์รู้ดีว่านี่คือข้อเสียของตัวเธอเอง เพราะกำแพงของเธอสูงเกินกว่าจะให้ใครปีนเข้ามาได้ ดังนั้นตัวเธอเองจึงต้องเป็นฝ่ายพยายามก้าวข้ามไป

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่เป็นคนแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันเฉย ๆ "

"ครับ ๆ คุณว่าไงผมก็ว่างั้น"

เนิ่นนานหลายนาที ที่ทั้งสองคนเหมือนอยู่ในโลกส่วนตัว ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

กระทั่งการันต์ปรากฏตัวขึ้นกลางงาน เสียงพูดคุยทักทาย จึงดึงความสนใจของหญิงสาวออกไปจากบทสนทนาของคนตรงหน้า

"สวัสดีครับ คุณนิธิ คุณเฌอลินล์"

ทายาทสิงหอนันต์ตรงเข้ามาทักทาย

แม้จะยังงงงวยต่อสถานการณ์ตรงหน้า แต่นิธิยังคงรักษามารยาทด้วยการยืนขึ้นทักทายโต้ตอบ ผิดกับเฌอลินล์ที่เพียงปรายตามองครู่หนึ่ง แล้วยกเครื่องดื่มจากในแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะแยกตัวออกไป

"ทำไมครับ พอมางานแบบนี้เราต้องทำเป็นไม่รู้จักกันด้วยเหรอ"

การันต์เดินตามออกมา

"คุณน่าจะรู้จักฉันดีนะคะ ว่าฉันแยกทุกเรื่องในชีวิตเอาไว้ตามความเหมาะสม ใครอยู่ส่วนไหน ทำอะไร ทุกอย่างไม่เคยเอามารวมกัน"

หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ

เธอเดินออกไปยังระเบียงด้านหลังของโรงแรม จุดนี้นักท่องเที่ยวมักชอบออกมายืนดูดวงดาวในเวลากลางคืน ด้วยไม่มีตึกสูงบดบัง

"แค่ทักทายนิดหน่อย ไม่ได้เหรอครับ"

"ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ได้ แค่ฉันไม่ตอบรับ มันทำให้คุณเสียหน้ามากจนต้องตามมาซักไซ้กันขนาดนี้เลยเหรอคะ"

"เปล่าครับ ผมแค่มีเรื่องอยากถามคุณสักหน่อย"

ร่างสูงเอนตัวพิงกับขอบของระเบียง แล้วหยิบบุหรี่ราคาแพงจากในกระเป๋าขึ้นมาสูบ

"คุณจ้างบริษัทของคุณนิธิแก้ไฟล์กล้องวงจรปิดของสุสานสำเร็จแล้วใช่ไหมครับ"

เขาถามขึ้น โดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต

"แล้ว.."

"ในเมื่อคุณมีหลักฐาน แล้วทำไมถึงไม่ยอมส่งมันมาให้ผมดู แถมยังสั่งคนโหลดไวรัสเข้าไปทำลายอีกต่างหาก"

ครั้งนี้การันต์ไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่อง เขาแค่อยากรู้เหตุผล

เฌอลินล์เคยบอกให้เขาไปหาสิ่งมายืนยันว่าเธอเป็นคนทำตามข้อกล่าวหา แต่พอได้หลักฐานขึ้นมาจริง ๆ เธอกลับทำลายมันทิ้ง แล้วจะให้เขาเชื่อได้อย่างไร ว่าการตายของเจนภพ เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

"เพราะเรื่องพวกนี้คุณควรใช้ความสามารถของตัวเองในการจัดการให้มากกว่านี้ เพราะถ้าลำพังเรื่องง่าย ๆ คุณยังจ้องรอรับผลประโยชน์จากคนอื่น ห้าปีที่คุณพยายามขึ้นมายืนอยู่ในตำแหน่งนายใหญ่ของสิงหอนันต์ มันไม่ได้มีค่าอะไรเลย"

ร่างบางพูดเพียงเท่านั้น แล้วเดินไปดึงบุหรี่ออกมาจากจากมือของอีกฝ่าย ขยี้มันลงในกระถางต้นไม้เล็ก ๆ ข้างระเบียง ก่อนจะเดินจากไป

ไม่นาน งานเลี้ยงของเอสทีอาร์ก็สิ้นสุดลง

การันต์นั่งอยู่บนรถส่วนตัวเพื่อเดินทางกลับไปพัก

"นายใหญ่ครับ เหมือนข้างหน้าจะมีอุบัติเหตุ"

ภูผา ชะลอรถเล็กน้อย

"มีคนเจ็บด้วยครับ เราลงไปช่วยเขาหน่อยไหม"

"อืมจอดข้างทาง โทรเรียกรถพยาบาลด้วย เดี๋ยวผมเข้าไปดูเขาก่อนเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง"

สองเท้าก้าวไปข้างหน้า พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตามสัญชาตญาณ

"คุณนิธิ!?"

ร่างสูงเอ่ยขึ้นแผ่วเบาเมื่อพบว่าคนเจ็บข้างในคือพ่อหนุ่มหน้าใส ลูกค้าประจำร้านกาแฟบ้านเฌอ

"รถพยาบาลเกือบชั่วโมงกว่าจะมาถึง ผมว่าเราพาเข้าไปเองเร็วกว่า"

ภูผาวิ่งเข้ามารายงาน ก่อนจะหยุดชะงัก และมีสีหน้าตกใจไม่ต่างจากผู้เป็นนาย

"อืม งั้นคุณมาช่วยผมหน่อย ระวังด้วยแล้วกัน ไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนบ้าง"

สภาพของผู้บาดเจ็บ ดูผิวเผินก็พอจะเดาได้ว่าไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา ทว่าเรื่องนี้การันต์มองว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้อง จึงทำหน้าที่พลเมืองดี พานิธิส่งโรงพยาบาลก็เพียงพอ

"ไม่ทราบว่าเป็นอะไรกับคนเจ็บคะ"

พยาบาลหน้าห้องฉุกเฉินถามขึ้น เมื่อพบว่าชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีสองคน เป็นผู้แจ้งเหตุและนำตัวผู้บาดเจ็บมาส่ง จึงจำเป็นต้องเก็บข้อมูลสำคัญ

"ไม่ได้เป็นครับ"

"แล้วพอจะรู้จักคนที่ชื่อการันต์ไหมคะ พอดีว่าคนเจ็บถามถึง"

"ผมเนี่ยแหละครับการันต์"

"อ้าว สรุปรู้จักหรือไม่รู้จักกันแน่คะ ถ้ารู้จักก็เข้าไปดูคนเจ็บหน่อยค่ะ ส่วนคุณไปจัดการเรื่องห้องพักฟื้นให้เรียบร้อย หมอกับพยาบาลมีงานอื่นต้องไปทำนะคะ มัวมาล้อเล่นอะไรกันอยู่ได้"

หญิงสาวในชุดขาวมองทั้งสองคนด้วยความไม่พอใจ โทษฐานที่ทำให้ต้องเสียเวลา

เมื่อหมดหน้าที่ในการแจ้งข้อมูล เธอจึงแยกตัวไปทำงานอื่นต่อ

"เอายังไงดีครับนายใหญ่ เราจะไปพบคุณนิธิหรือเปล่า"

ภูผา เห็นว่าการันต์ยืนครุ่นคิดอยู่นาน จึงเป็นฝ่ายถามขึ้น

"ไปสักหน่อยแล้วกัน ผมอยากรู้ว่าเขามีธุระอะไร คุณไปจัดการเรื่องห้องตามที่พยาบาลบอก ผมจะเข้าไปคุยกับเขาเอง"

คนสนิทโค้งศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินออกไปทำตามที่เจ้านายสั่ง

"มีอะไร"

การันต์ เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงคนเจ็บ

ตอนนี้นิธิถูกเข็นออกมาอยู่อีกห้องหนึ่ง เพื่อรอย้ายไปยังห้องพักฟื้น

"คุณคือเจ้าของสุสานที่ให้คนมาขโมยไฟล์กล้องวงจรปิดที่บริษัทของผม"

"คุณมีหลักฐานอะไร ถึงมาปรักปรำผมแบบนี้"

ทายาทสิงหอนันต์ถามกลับ

"งั้นคุณกล้าปฏิเสธไหมครับว่าไม่ใช่คุณ ถ้าไฟล์ของสุสานที่โดนทำลายขนาดนั้นผมยังสามารถกู้กลับคืนมาได้เกือบเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ แค่หาหลักฐานมายืนยันว่าคนของคุณเป็นคนขโมยไฟล์ของผมไปมันไม่ยากหรอกนะครับ โดยเฉพาะไฟล์ที่ผมเขียนรหัสติดตามเอาไว้"

มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่

"ถ้าใช่ผม แล้วคุณจะทำไม เอาเรื่องไปฟ้องคุณเฌองั้นเหรอครับ"

"เปล่าครับ ผมแค่กำลังคิดว่า ที่ผมโดนดักทำร้ายวันนี้เป็นฝีมือของคุณด้วยหรือเปล่า"

"ไม่มีเหตุผลอะไรต้องทำร้ายคุณ"

การันต์สวนขึ้นทันควัน

"ครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณแค่นี้แหละ คุณกลับไปได้เลย เดี๋ยวคนของผมจะมารับหน้าที่ดูแลผมต่อเอง ขอบคุณมากนะครับ ที่อุตส่าห์พาผมมาส่งโรงพยาบาล"