ตอนที่ 19 คุยกันดี ๆ

บริษัท วิหคไพลิน กรุ๊ป

หลังเสร็จจากประชุมใหญ่ เฌอลินล์ จึงกลับมายังห้องทำงานของตัวเองเพื่อสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จ

"นายหญิงคะ คุณการันต์มาขอพบค่ะ บอกว่าจะมาคุยเรื่องโครงการ"

พัดชาเดินมารายงานกับเจ้านาย จึงบุคคลที่นัดหมายเข้ามากะทันหัน

"อืม ให้เขาเข้ามาได้"

ผู้ติดต่อรีบสาวเท้าเข้ามาทันที ที่ได้รับคำอนุญาต ในมือถือแฟ้มสีดำ พร้อมด้วยเอกสารอีกหลายแผ่น ด้วยคราวนี้ตั้งใจว่าจะมาจัดการเรื่องงานจริง ๆ

"นี่เป็นรูปแบบตัวอาคาร รวมถึงรายละเอียดพื้นที่ ภายในคาสิโนที่จะทำการเริ่มก่อสร้างครับ"

การันต์วางแฟ้มลงตรงหน้าประธานสาว

"พวกห้องพิเศษ ฉันแนะนำให้คุณเพิ่มพวกระบบความปลอดภัยลงไปนะ เพราะส่วนใหญ่คนที่จะมาเลือกใช้บริการห้องพวกนี้ คงเป็นคนมีชื่อเสียง ตำแหน่งและต้องการความเป็นส่วนตัวมาก ๆ ฉะนั้นจุดนี้ต้องปลอดภัยมากกว่าส่วนอื่น ๆ "

เฌอลินล์แนะนำ

"ครับ เดี๋ยวผมให้คนลองติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ดูอีกที"

"อืม จริงซิ ฉันจำได้ว่าพื้นที่ข้าง ๆ ตอนไปสำรวจมันเป็นบ่อน้ำเล็ก ๆ ใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

การันต์นั่งมองท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ก่อนจะลอบถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเสียงของเธอช่วยเรียกสติให้กลับคืนมา

"จริง ๆ ส่วนนั้นถ้าไม่ติดอะไร คุณทำเป็นเคาน์เตอร์บาร์กลางแจ้งได้นะ บรรยากาศดี สงบ แถมไม่มีตึกมาบังอีกต่างหาก บางคนเครียด ๆ จากในคาสิโนยังออกมานั่งเล่นได้"

แม้แต่ในส่วนที่เขานึกไม่ถึง นายหญิงแห่งแบล็ก คิงดอม กลับมองขาดอย่างไม่น่าเชื่อ

หากตัดเรื่องความแค้น และความเห็นแก่ตัวของคนคนนี้ออกไป เขาคงต้องยอมรับว่าเธอมีความสามารถ และคุณสมบัติที่เหมาะสมในตำแหน่งนี้โดยไม่มีข้อกังขา

"คุณลองไปแก้ตามที่ฉันบอก แล้วเอามาให้ฉันตรวจสอบดูอีกครั้งแล้วกันนะคะ ถ้าเรียบร้อยดี เราจะได้เริ่มลงมือก่อนสร้างกัน เพื่อให้มันเป็นไปตามกำหนด"

"ได้ครับ"

เอกสารฉบับเดิม ถูกส่งคืนให้กับเจ้าของ

ทว่า การันต์ยังคงยืนจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่ยอมขยับไปไหน

"ถ้าไม่มีธุระเรื่องโครงการจะพูดต่อ เชิญกลับได้เลยนะคะ ฉันมีงานอื่นต้องทำ"

เฌอลินล์ตัดบท เมื่อเห็นท่าทีลังเลใจของผู้มาติดต่องาน

เธอพอจะเดาได้ไม่ยากว่าการันต์คงอยากคุยเรื่องของนิธิ แต่เพราะความเย่อหยิ่ง และทะนงในตัวเองของเขา จึงทำให้คำอธิบายกลายเป็นเรื่องยากที่จะพูดออกมาต่อหน้าศัตรู

"ครับ งั้นผมขอตัวก่อน" สุดท้ายจึงเป็นฝ่ายล่าถอยไปเอง

คล้อยหลังทายาทสิงหอนันต์ไม่นาน พัดชาก็เดินกลับเข้ามาในห้องของเจ้านาย

"คุณนิธิ ทางโรงพยาบาลให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้วนะคะ"

ตั้งแต่คราวก่อนที่บังเอิญเจอการันต์ เฌอลินล์จึงไม่ได้กลับไปเยี่ยมนิธิอีกเลย มีเพียงส่งของไปให้เป็นครั้งคราว และคอยโทรถามอาการเมื่อมีโอกาสเท่านั้น

"อืม ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ส่งคนของเขาไปคอยดูแลความปลอดภัยเข้าไว้หน่อย อย่าให้รู้ตัวล่ะ ฉันคิดว่า คนที่มันทำร้ายเขาคงไม่ยอมจบแค่นี้แน่ ๆ "

"ได้ค่ะนายหญิง แล้ววันนี้นายหญิงจะไปร้านไหมคะ"

"เซ็นเอกสารเสร็จว่าจะแวะเข้าไปสักหน่อย วันนี้คุณไม่ต้องตามฉันไปหรอกนะ จัดการงานของตัวเองอยู่ที่บริษัทให้เรียบร้อยก็พอ ฉันดูแลตัวเองได้"

พัดชาโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

หลายวันที่ผ่านมา ทั้งเรื่องในบริษัท เรื่องขององค์กร ไปจนถึงเรื่องส่วนตัว รุมเร้าจนเฌอลินล์แทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน สิ่งเดียวที่สามารถเยียวยาสภาพจิตใจของเธอได้ คงไม่พ้นร้านกาแฟ

เธอจึงรีบจัดการงานทั้งหมดให้เสร็จ แล้วมุ่งหน้าสู่เขตชานเมือง

ร้าน กาแฟ บ้านเฌอ

สีเขียวของทุ่งหญ้า บวกกับกลิ่นหอมของกาแฟ และบรรยากาศผ่อนคลายโดยรอบ ทำให้เฌอลินล์รู้สึกผ่อนคลายไปได้บ้าง

"วันนี้ลูกค้าเยอะไหมพราว"

ร่างบางตรงเข้าไปสอบถามพนักงานอย่างเป็นกันเอง

"มาเรื่อย ๆ ค่ะ เหมือนวันนี้ที่สวนสาธารณะเขาจะมีงาน คนเลยแห่ไปที่นั่นกันหมด"

"งั้นเหรอ..."

หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ

หากทุกวันของเธอแค่ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ได้คงดี ไม่ต้องเจอปัญหาร้อยแปดพันเก้า ให้ตามแก้ไข

"งั้นถ้าลูกค้าทยอยกลับ แล้วไม่มีมาเพิ่ม เราปิดร้านเร็วสักวันก็ได้นะ เด็ก ๆ จะได้ไปเที่ยวกัน"

"จริงเหรอคะพี่เฌอ แล้วพี่จะไปกับพวกหนูไปไหม"

"ถ้าพี่ไป พรุ่งนี้เงินเดือนไม่เข้าไม่รู้ด้วยนะ"

เฌอลินล์แกล้งแซว

ด้วยความเป็นร้านไม่ได้ใหญ่โตอะไร เธอจึงทำทุกอย่างเพียงคนเดียว ตั้งแต่งานบริหาร ไปจนถึงด้านบัญชี แต่นั่นคือความสุขที่เธอต้องการ

"แหะ ๆ งั้นพี่เฌออยู่เถอะค่ะ ไว้รอบหน้าเราค่อยไปพร้อมกัน"

พราวยิ้มแก้เก้อ ก่อนจะรีบเดินไปบอกข่าวดี กับเพื่อนคนอื่น

เมื่อลูกค้าทยอยกลับไป เด็ก ๆ จึงไม่รีรอที่จะรีบขะมักเขม้น,เขม้นขะมักช่วยกันเก็บทำความสะอาดร้านอย่างแข็งขัน เรียกว่าเสร็จรวดเร็วกว่าทุกวันที่ผ่านมา จนเฌอลินล์ยังอดเอ็นดูไม่ได้

กระทั่งความเงียบ เข้าปกคลุมภายในร้าน กาแฟบ้านเฌออีกครั้ง

เวลา ที่ผ่านมาเนิ่นนานจนแม้แต่ตัวของหญิงสาวเองจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของตัวเองมาจากไหน แล้วทำไมวิหคไพลินถึงกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรลับใต้ดินได้

เธอจดจำเรื่องราวจากคำบอกเล่าก่อนวันที่บิดาจะจากไป ว่าแบล็ก คิงดอม มีบุญคุณกับครอบครัวของเธอ หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้อาวุโส ป่านนี้ วิหคไพลิน กรุ๊ป คงล้มละลาย กลายเป็นสินค้าขายอดตลอดไปนานแล้ว

แต่ความร่ำรวย อำนาจ ชื่อเสียงย่อมแลกมาด้วยอิสระ

เมื่อเราก้าวเท้าเข้ามาสู่ในถ้ำของเสือร้าย การมีชีวิตรอดออกไปเพื่ออิสระจึงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป

"หืม...รถของภูผานิ มาจอดทำอะไรที่นี่"

ระหว่างที่กำลังนั่งคิดอะไรอยู่เพลิน ๆ สายตาพลันเหลือบไปเห็นรถเก๋งสีดำคุ้นตาเลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณหน้าร้าน เฌอลินล์จึงลุกออกไปดู

"สวัสดีครับ คุณเฌอ ทำไมวันนี้ปิดร้านเร็วจัง"

ผู้ช่วยหนุ่มเดินลงมาพร้อมกล่าวทักทาย สีหน้าของเขาฉายแววกังวลอยู่ตลอดเวลา

"อืม พอดีมีงานที่สวนสาธารณะ เด็ก ๆ เลยไปเดินเล่นกัน คุณมาที่นี่ทำไม ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามคนในองค์กรมาวุ่นวายในร้านของฉันเด็ดขาด"

"พอดีผมผ่านมาทำธุระให้นายใหญ่ แล้วก็...มีเรื่องอยากคุยกับคุณเฌอสักหน่อยน่ะครับ ไม่ได้มีเจตนารบกวนจริง ๆ "

"เรื่องอะไร" ร่างบางถามกลับ

ปกติภูผามักเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกทางสีหน้าสักเท่าไหร่ แต่วันนี้กลับแปลกไป คนที่นิสัยเย็นชาไม่ต่างจากเจ้านายกำลังประหม่า เมื่อต้องมาอยู่ต่อหน้าเฌอลินล์

"ผมกำลังรวบรวมหลักฐานคนร้าย ที่ทำร้ายคุณนิธิ เพื่อเอามายืนยันความบริสุทธิ์ของนายใหญ่ครับ ผมแค่ไม่อยากให้คุณเฌอ เข้าใจผิด คิดว่าเป็นนายใหญ่ที่ทำร้ายคุณนิธิ เรื่องเข้าไปขโมยข้อมูล เป็นความผิดของฝั่งเราก็จริงอยู่ แต่นายใหญ่ ไม่เคยให้วิธีแบบนี้ เพื่อเอาชนะแน่นอนครับ ผมยืนยันได้"

ภาพบางส่วนในคืนวันเกิดเหตุถูกส่งมาให้หญิงสาว เธอไม่ได้เปิดดูแต่อย่างใด นอกจากยืนจ้องหน้าคนสนิทของการันต์อยู่แบบนั้นเนิ่นนานเกือบนาที

"รันต์เป็นคนสั่งให้คุณเอาเรื่องนี้มาบอกฉันเหรอคะ"

เสียงเรียบเอ่ยถาม

"เปล่าครับ"

"แล้วรันต์ เขาคิดจะทำยังไงกับเรื่องนี้ต่อ"

ภูผาเงียบไปครู่หนึ่ง จากคำสั่งของเจ้านายคือไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวใด ๆ ในข้อสงสัยนี้อีก เป็นตัวเขาเองต่างหากที่ไม่อยากปล่อยวาง และเรียกร้องความบริสุทธิ์คืนมา

"ภูผา ฉันชื่นชมคุณนะคะ ในฐานะผู้ช่วยคนหนึ่งของฝั่งสิงหอนันต์ คุณเป็นคนมีความสามารถ ซื่อสัตย์ และจงรักภักดีกับเจ้านายของคุณเป็นอย่างมาก และฉันเองก็รู้ว่าคุณเองมีความคับแค้นใจ ในตัวฉันมาตลอด ติดที่ว่าฉันเป็นนายหญิงขององค์กรเท่านั้น คุณถึงยังพอมีความเคารพฉันอยู่บ้าง"

เฌอลินล์เว้นวรรคการพูดเล็กน้อย เพื่อดูท่าทีการตอบสนองของอีกฝ่าย

"รันต์ ขึ้นมาเป็นผู้นำของตระกูลได้ แค่มีฝีมือ โหดเหี้ยมเด็ดขาดอย่างเดียวมันไม่พอหรอกค่ะ คุณเองก็เข้าใจในข้อนี้ดี"

"ครับ"

"ดังนั้น ถ้าเรื่องแค่นี้เขายังไม่สามารถตัดสินใจเองได้ว่าตัวเองควรทำอะไร ถึงขนาดต้องให้ลูกน้องเป็นคนตัดสินใจเอง คุณคิดว่าเขา คนแบบนี้ยังเหมาะสมกับตำแหน่งผู้นำสูงสุดอยู่หรือเปล่า.."

หญิงสาวทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนที่เธอจะเดินจากไป

โลกที่แสนดำมืด ทุกก้าวที่ต้องเลือกล้วนส่งผลต่ออนาคตทั้งสิ้น เธอจึงต้องให้อีกฝ่ายได้รับบทเรียน และรู้จักวางแผนให้มากขึ้น ไม่อย่างนั้น ชีวิตของเขาต่อจากนี้ คงลำบากมากขึ้นอีกหลายเท่า