ตอนที่ 14 ภาพที่หายไป

หลังงานศพของเจนภพผ่านไป ทั้งการันต์ และ เฌอลินล์ ต่างยังคงตามสืบหาคนร้ายกันอย่างไม่ลดละ

"ได้ไฟล์กล้องวงจรปิดของสุสานมาแล้วใช่ไหม"

นายหญิงของแบล็ก คิงดอม เอ่ยถาม

เธอมองดูเอกสารบนโต๊ะ พร้อมด้วยแฟลชไดร์ฟ อันเป็นข้อมูลสำคัญ ที่ลูกน้องนำมาส่งมอบให้

"ค่ะ"

"ทางนั้นไม่รู้ตัวใช่ไหม"

"ไม่ค่ะ คนของเราเก็บงานเรียบร้อยดี คุณรันไม่มีทางรู้ว่าเราแอบเอาข้อมูลมาอย่างแน่นอน แต่ไฟล์ข้างในเสียหายทั้งหมด ฉันไม่แปลกใจที่คุณรันจะมองว่านายหญิงเป็นคนฆ่า เพราะมันมีแค่ภาพของนายหญิงอยู่ที่สุสานในคืนเกิดเหตุ"

พัดชารายงานทุกอย่างไปตามความจริง

หลักฐานเพียงน้อยนิดที่มี ชี้มายังเจ้านายของเธอ แม้จะไม่ชัดเจน แต่เฌอลินล์เป็นเพียงคนเดียว ที่ไม่มีพยานมายืนยันในช่วงเวลาเกิดเหตุ

หากไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนดูต้นทางให้เจ้านายในคืนนั้น เธอเองคงเชื่ออย่างที่การันต์พูดไปแล้ว

"เดี๋ยวฉันลองหาคนที่สามารถกู้ไฟล์พวกนี้เอง เธอตามเรื่องต่อไปแล้วกัน คืบหน้ายังไงก็มารายงานฉัน"

"ค่ะนายหญิง"

หลังจากจัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เฌอลินล์ จึงเดินทางไปยังร้านกาแฟ

"พี่เฌอ มาแล้วเหรอคะ ให้ทายว่าวันนี้ใครมาเป็นลูกค้ารายแรกของร้านเรา"

พราว รีบวิ่งมาหา พลางฉีกยิ้มกว้าง

"คุณนิธิ"

"โหย ไม่สนุกเลย แกล้งเดาผิดหน่อยก็ไม่ได้ แล้วสรุปพี่เฌอกับคุณนิธิสุดหล่อเนี่ย พอมีลุ้นไหมคะ"

"ไม่มีจ้ะ เลิกชงได้เลย พี่เป็นแค่เพื่อนกัน แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง ลูกค้าเยอะไหม"

ร่างบางตอบกลับไปด้วยความเอ็นดู

เธอมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านในสุดของร้าน ตั้งแต่กลับมาเปิดอย่างเป็นทางการ นิธิ กลายเป็นลูกค้าประจำของร้านกาแฟบ้านเฌอไปเสียแล้ว

ยิ่งเหล่าบรรดาพนักงานเห็นเธอให้ความสนิทสนมกับผู้ชายคนนี้เป็นพิเศษ เลยพากันเชียร์ยกใหญ่ หวังจะให้ร้านกาแฟริมทาง เปลี่ยนเป็นดินแดนรักสีชมพู

ซึ่งสำหรันเฌอลินล์ คงเป็นความฝันที่ห่างไกลเกินไป ลำพังได้มีเพื่อนเป็นคนในสังคมธรรมดาสักคน ก็ถือว่าเธอทำได้ดีที่สุดแล้ว

และหวังว่าความลับเบื้องหลังในชีวิตของเธอ จะถูกปิดตายไปตลอดกาล

เธอไม่อยากให้ใครมองเธอด้วยสายตาหวาดกลัว และรังเกียจ เธออยากให้ทุกคนเรียกเธอว่าเฌอลินล์ ในทุก ๆ วัน

"ดื่มเมนูเดิมทุกวัน ไม่เบื่อเหรอคะ"

หญิงสาว เดินตรงเข้าไปทักทาย ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสดใส ยิ้มแย้ม เป็นกันเอง

"ไม่หรอกครับ อีกอย่างร้านที่บรรยากาศดีขนาดนี้ ให้นั่งตลอดชีวิตยังได้"

"เดี๋ยวนี้หันไปทางหยอดมุกเบียวแทนแล้วเหรอคะ ไม่ชินเลย"

"เปล่าสักหน่อย ว่าแต่..ทำไมวันนี้มาเข้าร้านสายจังเลยครับ"

"มีปัญหาเรื่องงานนิดหน่อยนะคะ"

ว่าแล้ว เจ้าของร้านกาแฟจึงทำได้แค่ถอนหายใจออกมา

"มีอะไรให้ผมช่วย บอกได้นะครับ เห็นอย่างนี้ ผมเองมีความสามารถพอตัวเลยนะ"

นิธิแสดงเจตนาหวังดี ก่อนที่เสียงมือถือของเขาจะดังขึ้นขัดจังหวะ

"ครับ ผมดูเคสแล้ว"

"..."

"ไม่ใช่ครับ ฮาร์ดดิสก์ไม่ได้เสียทั้งหมด แค่หัวอ่านมีปัญหา อย่าเพิ่งเปิดเครื่องซ้ำ เดี๋ยวข้อมูลจะเสียหายมากกว่าเดิม"

เฌอลินล์นั่งฟังบทสนทนาไปอย่างเงียบ ๆ ในใจครุ่นคิดบางอย่าง

"เครื่อง DVR ของกล้องวงจรปิดใช่ไหมครับ ให้คนถอดฮาร์ดดิสก์ส่งมาที่บริษัทเลย แต่บอกเขาด้วยนะ ทางเราไม่รับปากว่าจะกู้ได้ครบ แต่ถ้ายังไม่มีการเขียนข้อมูลทับ มีโอกาสดึงไฟล์กลับมาได้"

"..."

"อือ! ถ้าเป็นไฟล์ที่เสียหาย เราจะสร้างอิมเมจของดิสก์ก่อน แล้วค่อยไล่กู้ทีละเซกเตอร์ ทำตามที่ผมบอก แล้วถ้ามีอะไรโทรมา เดี๋ยวช่วงบ่ายผมเข้าไป"

นิธิกดวางสาย ก่อนหันกลับมามองเฌอลินล์ที่นั่งจ้องเขาตาไม่กระพริบ

"ขอโทษนะคะ อาจจะฟังดูละล้าบละล้วงไปสักหน่อย คุณนิธิทำงานอะไรเหรอคะ ฉันไม่ได้จะแอบฟังนะ แค่ได้ยินคุณคุยกับคนในสายพอดี"

"ผมเปิดบริษัท Digital Forensics (ดิจิทัล ฟอเรนสิกส์) รับกู้ข้อมูลและวิเคราะห์หลักฐานดิจิทัลครับ เคยได้ยินไหม"

"อืม..นิดหน่อยค่ะ แล้วสมมุติถ้าเป็น ภาพจากกล้องวงจรปิดที่เสียหาย พอจะกู้ได้ไหมคะ คือฉันมีแค่สำเนาไฟล์ที่ถูกดึงออกมาจากแหล่งสำรอง ไม่ใช่ต้นฉบับจริง"

หญิงสาวกำชายเสื้อแน่น หัวใจเต้นแรง

เธอไม่สามารถพูดออกไปโดยตรงได้ ว่าภาพในนั้นเป็นข้อมูลสำคัญ ที่เกี่ยวกับการเสียชีวิตของเจนภพคนเฝ้าสุสาน ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะตกใจ และมองเธอเปลี่ยนไป

ถึงเวลานั้นความสัมพันธ์ในฐานะของเพื่อนที่มี อาจสั่นคลอน ถ้าคนตรงหน้ารู้ตัวตนที่แท้จริง

ใครบ้างจะยอมรับชีวิตที่แสนดำมืดนี้ได้

"ผมยังตอบไม่ได้จนกว่าจะเห็นตัวข้อมูลนะครับ คงต้องตรวจสอบความเสียหายก่อน แต่ถ้าข้อมูลยังไม่เสียหายทั้งหมด ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร คือการทำงานมันค่อนข้างซับซ้อน ถ้าผมอธิบายอาจจะต้องนั่งคุยกันทั้งวัน"

"ฉันเข้าใจค่ะ แล้วแบบนี้ข้อมูลที่อยู่ข้างใน.."

"ทุกอย่างเป็นความลับของลูกค้าครับ เรามีการเซ็นสัญญา ฉะนั้น ไม่ต้องกลัวว่าจะมีบุคคลที่สามล่วงรู้"

นิธิมองออก ว่าเฌอลินล์มีความกังวลใจที่จะพูดความจริงบางอย่าง และเขาไม่ต้องการกดดัน จึงบอกรายละเอียดทั้งหมด เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ

"งั้นเดี๋ยวฉันให้คนส่งข้อมูลให้นะคะ ยังไงฝากด้วย เรื่องค่าใช้จ่ายแจ้งมาได้เลย ห้ามเกรงใจเด็ดขาด งานส่วนงาน มิตรภาพ ส่วนมิตรภาพ ตกลงไหมคะ"

"ยินดีเลยครับ"

7 วันผ่านไป

นิธิกลับมาที่ร้านกาแฟ พร้อมด้วยเอกสารและกล่องพลาสติกใบหนึ่ง

"เราไปคุยกันที่ห้องทำงานดีกว่าค่ะ"

เฌอลินล์เดินนำไปยังด้านหลังร้าน ที่นี่ปลอดภัยสำหรับเธอ และตัวของนิธิเอง เพราะเธอไม่รู้เลยว่าจะมีใครแฝงตัวเป็นลูกค้าอยู่ในร้านของเธอบ้าง

ชีวิตที่เหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว อาจเป็นอันตรายได้

ปลอดภัยไว้ก่อน จึงถือเป็นคติประจำตัวของนายหญิงแห่งแบล็ก คิงดอม

"คนที่ทำลายไฟล์ น่าจะอยากล้างข้อมูลทั้งหมดทิ้งนะครับ คงคิดว่าไม่มีใครสามารถกู้มันคืนได้ ภาษาชาวบ้านน่าจะพูดว่ายับเยินมาก เป็นขยะก็ทิ้งลงบ่อได้เลย ไม่ต้องรีไซเคิล"

ชายหนุ่มเปิดประเด็นทันที

"แล้วแบบนี้.."

"แต่นั่นคืองานที่ไม่ถึงมือผมครับ ปัญหาง่าย ๆ แบบนี้ สบายมาก พวกสื่อบันทึกข้อมูลค่อนข้างเสียหาย ผมเลยทำการแก้ไข ดึงกลับมาได้บางส่วน คุณเฌอลินล์ลองดูก่อนนะครับ ว่าพอมีประโยชน์ไหม"

ภาพจากกล้องวงจรปิด เป็นภาพขาวดำ ความคมชัดต่ำกว่าปกติ

ภายในสุสานของสิงหอนันต์ มีเพียงแสงจากเสาไฟเพียงไม่กี่ต้น ท่ามกลางเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ทอดทับเป็นหย่อม ๆ

เวลาในภาพเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ก่อนร่างหนึ่งจะก้าวเข้ามาในมุมกล้อง

บุคคลดังกล่าวเป็นผู้หญิง สวมเสื้อแขนยาวสีเข้ม กางเกงขายาว รองเท้าหุ้มข้อ ศีรษะถูกปกปิดด้วยหมวกปีกกว้าง และหน้ากาก จนไม่อาจเห็นใบหน้าได้แม้แต่น้อย

เธอเดินตรงเข้าไปยังบ้านพัก ที่ลุงเจนภพ คนเฝ้าสุสาน กำลังนั่งอยู่

วินาทีถัดมา เธอชักมีดออกจากด้านหลัง

การเคลื่อนไหวรวดเร็ว แม่นยำ และต่อเนื่อง เข้าจุดตายตั้งแต่ครั้งแรกที่แทง จนร่างของเจนภพทรุดลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ

ทุกจังหวะการจับมีด และออกแรงคล้ายคนที่เชี่ยวชาญอาวุธชนิดนี้เป็นพิเศษ

แม้ภาพจะถูกดึงข้อมูลกลับมาได้เพียงไม่กี่นาที แต่ถือว่าทำให้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้เกือบทั้งหมด ตั้งแต่คนร้ายบุกเข้าไป กระทั่งลงมือสั่งหาร

และอีกจุดหนึ่งที่สำคัญ คือคนในภาพมีท่าทาง และการเคลื่อนไหวคล้ายเฌอลินล์ไม่มีผิด เพียงแต่ดูสูงกว่าเล็กน้อย

เงาทึบจากต้นไม้ใหญ่พาดผ่านตัวคนร้ายอยู่หลายครั้ง บดบังทั้งใบหน้า และรายละเอียดของร่างกาย ในส่วนอื่น ๆ ให้จับผิด เมื่อประกอบกับภาพที่แตก และสัญญาณที่กระตุกเป็นระยะ จึงไม่มีเฟรมใดสามารถยืนยันตัวตนของผู้หญิงคนนั้นได้อย่างแน่ชัด

"คุณดูภาพพวกนี้แล้วใช่ไหมคะ"

เฌอลินล์เอ่ยถามเสียงสั่น ในใจนึกหวาดหวั่นว่านิธิ จะคิดว่าคนร้ายเป็นเธอหรือเปล่า

ขนาดตัวเธอเอง ยังมองว่าคล้ายกันจนน่าตกใจ

"ครับ"

"แล้วคุณคิดว่ายังไงคะ"

"ผมจะไม่ถามนะครับ ว่าไปได้ภาพพวกนี้มายังไง และคุณเฌอกำลังกังวลใจเรื่องอะไรอยู่ เอาเป็นว่าเราคุยกันในฐานะของลูกค้าคนหนึ่ง ข้อมูลทั้งหมด จะเป็นความลับระหว่างเราสองคน"

ชายหนุ่มยืนยันหนักแน่น

แม้จะตกใจกับภาพเหตุการณ์เหล่านั้นในตอนแรก แต่ใช่ว่าเขาจะเข้าไปก้าวก่าย

ถึงอย่างไร นี่นับว่าเป็นเรื่องส่วนตัว

"แล้วถ้าในฐานะของเพื่อนละคะ ถ้าฉันบอกว่าคนในคลิปไม่ใช่ฉัน คุณเชื่อไหม"

อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนกลับมา

"เชื่อครับ ผมมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คน ทั้งรูปร่าง สีผม ไม่มีทางเป็นคุณไปได้หรอกครับ"

"อืม..ถ้าคนที่เห็นหลักฐาน คิดได้แบบคุณก็คงดี ไม่อย่างนั้นน่าจะวุ่นวายกว่าเดิม"

หลังพูดคุยกันไปได้สักพัก นิธิจึงขอตัวกลับ ส่วนเฌอลินล์ ยังคงนั่งเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดซ้ำไป มา อย่างนั้น

ภาพในคืนฝนตกเมื่อ 5 ปีก่อน แวปเข้ามาในความคิด

'ทำไมถึงเป็นคุณ'

เสียงอ่อนแรง ดังต่อสู้กับพายุฝนที่กำลังโหมกระหน่ำ

'ถ้าไม่ใช่ฉันจะเป็นใครได้อีก'

'คุณควรเป็นคนสุดท้ายที่ทำแบบนี้'

'ไม่!..เพราะฉันคือคนแรกที่เริ่มต้นเรื่องทั้งหมดต่างหาก'

เฌอลินล์ค่อย ๆ หลับตาลง แล้วเอนกายพิงโซฟา

"บางทีครั้งนั้น อาจเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมากที่สุดในชีวิตของฉันแล้วก็ได้.."

หญิงสาวพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะต่อสายไปหาลูกน้องคนสนิท

"ทางนั้นสืบเรื่องลุงเจนภพไปถึงไหนแล้ว"

เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ

"หลักฐานทั้งหมดชี้ชัดว่าเป็นคุณอันดา ไม่ผิดแน่ค่ะ แต่ภาพที่จะใช้ยืนยัน ฉันยังหาคนมาจัดการไม่ได้"

พัดชา บอกอย่างรู้สึกผิด

งานทุกอย่างที่ได้รับมอบหมายมา เธอไม่เคยทำพลาดเลยสักครั้ง

"ไม่เป็นไร ฉันมีคนจัดการให้แล้ว เอาไปว่าเธอลงมือตามที่ฉันสั่งเอาไว้ก่อนหน้านี้ได้เลย ฉันอยากรู้เหมือนกัน ว่าทางนั้นจะทำยังไงต่อไป"