ตอนที่ 15 ผู้ร้ายตัวจริง

กล่องพัสดุสีน้ำตาลถูกส่งไปยังบ้านมงคลสกุล 'ขวัญข้าว' หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนนำมาส่งต่อให้กับอันดา ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องทำงาน

"ใครส่งมา" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเรียบ

"ไม่ทราบค่ะ ตอนเช้าคนงานออกไปทำความสะอาดก็เจอถูกวางเอาไว้แล้ว ระบุหน้ากล่องถึงคุณหนู"

"อืมขอบใจ ถ้าไม่มีอะไรก็ไปทำงานต่อได้เลยนะ ว่าแต่พ่อกับแม่ใหญ่ยังไม่กลับอีกเหรอ"

"ยังค่ะ เห็นบอกว่าน่าจะพักอยู่ที่นั่นอีกสักพัก ไม่มีกำหนดแน่นอน"

เธอเพียงขานรับรู้เบา ๆ และไม่คิดจะถามอะไรกลับไป

สำหรับคนบ้านนี้ เธอเป็นเหมือนหุ่นยนต์ไขลาน ที่ไม่เคยมีใครสนใจ สร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ก็เหมือนถมหินลงทะเล ที่ชาตินี้คงไม่มีวันเต็ม เพียง เพราะเกิดมามีสถานะเป็นลูกสาวนอกสมรสของ 'อรรณพ' หากไม่ใช่เพราะ'ดารัณ' ไม่สามารถมีลูกได้ ป่านนี้เธอคงกลายเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์สักแห่ง

ใคร ๆ ต่างบอกว่าเธอโชคดี ที่ได้มาอยู่ในครอบครัวที่มีทั้งอำนาจ และ ชื่อเสียงอย่าง 'มงคลสกุล' แต่สำหรับเธอมันคือความกดดัน และ อึดอัด ที่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว คนพวกนั้น ก็มองว่าเธอไร้ค่าอยู่ดี

"กล้องวงจรปิดหน้าบ้านก็จับไม่ได้ว่าเป็นใครเอามาวาง อยากรู้นัก ว่ามันลึกลับอะไรขนาดนั้น"

อันดา บ่นพึมพำกับตัวเอง

ก่อนจะค่อย ๆ เปิดกล่องพัสดุออก

ด้านในมีเอกสารเกือบสิบแผ่น พร้อมด้วยภาพถ่าย จดหมาย และกล่องพาสติดเล็ก ๆ ที่ใส่แฟลชไดรฟ์เอาไว้

'มีคนเคยบอกไว้ว่าความลับไม่มีในโลก ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ คราวหน้าก็อย่าคิดทำผิด แต่ครั้งนี้จะถือว่าแค่สั่งสอน และเตือนด้วยความหวังดี ว่าคนอย่างเธอไม่ควรตกต่ำจนเลือกทำร้ายคนบริสุทธิ์ และถ้าไม่อยากให้การันต์รู้เรื่องที่เธอทำ จากนี้ไป ก็อยู่นิ่ง ๆ ทำตัวดี ๆ มีหน้าที่ดูแลเขตตะวันตกให้มันรอดก็พอ เรื่องอื่น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณ '

ข้อความในจดหมายทำเอาหญิงสาวใจเต้นระรัว เธอไม่อยากอ่านเนื้อหาอื่น ๆ ในเอกสารแม้แต่นิดเดียว

ทั้งที่มั่นใจว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด

เพื่อความไม่ประมาท อันดาจึงลองเปิดดูข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ ที่ถูกส่งมา

ภาพภายในสุสานของวันเกิดเหตุ ถูกบันทึกเอาไว้อย่างดี แม้จะไม่เห็นใบหน้าชัดเจนว่าเป็นเธอ แต่จากคำขู่ในจดหมาย อันดาจึงไม่สามารถวางใจได้เลยว่า อีกฝ่ายยังมีหลักฐานอื่นเก็บเอาไว้อีกหรือเปล่า

และถ้าเป็นแบบนั้นจริง ชีวิตของเธอคงแขวนเอาไว้บนเส้นด้ายอย่างแน่นอน โดยเฉพาะหากหลักฐานทั้งหมด ถูกส่งต่อไปถึงมือการันต์

"ไอ้เวรเอ๊ย ฉันต้องรู้ให้ได้ ว่าใครเป็นคนส่งมา"

เสียงสบถดังลั่นห้องทำงาน

เป้าหมายเบอร์แรก คงไม่พ้นนายหญิงแห่งแบล็ก คิงดอม เพราะเป็นหนึ่งในคนที่มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

"คุณหนูคะ คุณจิระมาขอพบ"

ขวัญข้าวเปิดประตูเข้ามา พร้อมด้วยชายหนุ่มท่าทางภูมิฐาน ที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ด้านหลัง

"อืม ขอบคุณมาก ไปทำงานต่อเถอะ"

อันดาปรายตามองคู่หนึ่ง แล้วรีบเก็บหลักฐานทั้งหมดใส่ลิ้นชัก

"ลมอะไรหอบนายใหญ่เขตตะวันออกมาถึงที่นี่ได้คะ"

น้ำเสียงประชดประชันเอ่ยถาม

"ใจก็ไม่ได้อยากมาหรอก แต่ผมเห็นช่วงนี้คุณไปพัวพันอยู่กับไอ้รันต์ น้องตายไปแล้วเลยคิดจะกินพี่ต่องั้นเหรอ"

"นี่คุณจิ ฉันขอบอกอะไรคุณไว้สักอย่างนะ ต่อให้ฉันจะไปกินใครที่ไหน อย่างหนึ่งที่คุณสบายใจได้เลย คือฉันไม่กินคุณแน่ ๆ ให้หิวตายก็ไม่คิด"

"...."

"แล้วถ้าจะพาเพราะอยากหาเรื่องกันเฉย ๆ เชิญคุณกลับไปได้เลย ฉันมีงานต้องทำ"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ของการโดนดูถูกเหยียดหยามจากคนในองค์กร

สำหรับผู้หญิงที่ขึ้นมายืนในตำแหน่งสูง หากเข้มแข็งไม่มากพอ ดีแต่จะถูกเหยียบให้จมดิน

"อย่าปากดีให้มันมาก ที่ผมมาเพราะเรื่องลุงเจนภพต่างหาก ได้ข่าวว่าคุณเองอยู่ในเหตุการณ์ด้วยไม่ใช่หรือไง"

อันดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

เธอเหลือบมองดูกล่องพัสดุที่เพิ่งเก็บลงไป ในใจเริ่มลังเลว่าสรุปแล้วเป็นเฌอลินล์ อย่างที่เธอคิดเอาไว้ตอนต้น หรือเป็นคนตรงหน้าเธอที่โผล่เข้ามาได้อย่างถูกที่ ถูกเวลากันแน่

"แล้วยังไง"

หญิงสาวพยายามเก็บอาการและถามกลับไปด้วยสีหน้าปกติ

"ก็ไม่แล้วไง แค่อยากรู้ว่าเธอกับมัน สนิทสนมกันไปถึงขั้นไหนแล้ว"

"เขตตะวันออกใกล้ล้มละลายแล้วเหรอ ถึงมีเวลามายุ่งเรื่องส่วนตัวคนอื่น ถ้ามาเพื่อกวนประสาท นู่น!! ประตู"

"ผมหวังดีกับคุณต่างหาก ถ้าวันหนึ่งไอ้รันต์มันฉลาดขึ้นมา คุณคิดว่า มันจะจัดการคุณยังไงเหรอ ..คุณหนูอันดา..มันยังมองว่าคุณเป็นแฟนสุดที่รักของน้องชายมันเหมือนอย่างทุกวันนี้หรือเปล่า..ผมจะรอวันนั้นเลยแหละ"

จิระ หัวเราะเย้ยหยัน แววตาเหยียดหยามดูถูก

หากไม่มีอันดา เขาในฐานะทายาทตระกูลอันดับสาม คงได้ครอบครองทั้งสามเขตไปแล้ว

ดังนั้นหากมีใครสักคน แบล็ก คิงดอม ที่เขาอยากกำจัด ทายาทมงคลสกุล คงเป็นความคิดต้น ๆ

บ้าน สิงหอนันต์

การันต์ นั่งอยู่ที่โถงใหญ่

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขาเพิ่งรู้เรื่องจากภูผา ว่ามีคนของเฌอลินล์ ถูกส่งเข้ามาเพื่อคัดลอกสำเนาของภาพกล้องวงจรปิดในคืนเกิดเหตุออกไป

มันทำให้เขาเริ่มลังเล ว่าถ้าหากผู้หญิงคนนั้นเป็นฆาตกรจริง เธอคงไม่ใช่วิธีคัดลอกเพื่อนำไปแต่สำเนา แต่คงเลือกทำลายทิ้งไปเลยมากกว่า

แล้วถ้าไม่ใช่เฌอลินล์ จะเป็นใครได้อีก

"ทางที่ดี คุณอย่าคิดมาเล่นละครตบตาผมจะดีกว่านะ"

เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วเอนตัวลงพิงพนักโซฟาเพื่อพักสายตา

ตลอดหลายวันมานี่เขาสืบเรื่องนี้อย่างไม่ลดละ แต่ความคืบหน้าอันน้อยนิดที่ได้มา จึงทำให้ไม่สามารถระบุตัวคนร้ายไม่ได้ อีกทั้งยิ่งสืบ เรื่องทั้งหมดก็ยิ่งห่างออกจากผู้ต้องสงสัยมากขึ้นทุกที

"นายใหญ่ครับ ได้เรื่องแล้วครับ"

ภูผา พรวดพราดเข้ามาในบ้าน ในมือยังกำโทรศัพท์เอาไว้จนแน่น หลังจากได้รับข่าวสำคัญเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

"มีอะไร"

"คนของเราบอกว่า นายหญิงสามารถกู้ไฟล์กล้องวงจรปิดในคืนเกิดเหตุมาได้บางส่วนแล้วครับ"

"ไหนคุณบอกว่ามันเสียหายทั้งหมดไง"

"ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน ทางนั้นบอกประมาณว่านายหญิงให้เพื่อนของเขาเป็นคนช่วยจัดการให้ครับ"

คนสนิทรายงานไปตามข้อมูลที่ได้รับ

"อืม งั้นก็ดี เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อย เดี๋ยวทางนั้นคงส่งหลักฐานมาให้เองนั่นแหละ"

การันต์ผ่อนลมหายใจเบา ๆ พลางกระตุกยิ้มมุมปาก

"แล้วถ้าเขาไม่ส่งมาเราจะทำยังไงครับ"

"เป็นไปไม่ได้หรอก เฌอลินล์อยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง เพื่อให้พ้นข้อกล่าวหา ไม่อย่างนั้นจะมาคัดลอกไฟล์ของเราไปทำไม ตอนนี้เขาได้หลักฐานแล้ว ยังไงเขาก็ต้องมา"

จนแล้วจนรอดกระทั่งตะวันลับขอบฟ้า ยังไม่เห็นวี่แววของเฌอลินล์

"เอาไงดีครับนายใหญ่ ทางฝั่งนู้น ไม่มีความเคลื่อนไหวเลย"

ภูผา กลับเข้ามาบ้านเป็นรอบที่สาม ยังเห็นเจ้านายของเขานั่งอยู่ที่เดิม

"ช่างมัน เดี๋ยวผมจะเขียนร่างโครงการคาสิโนให้เสร็จภายในคืนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอย่าให้ใครมารบกวนเด็ดขาด"

การันต์ เดินกระแทกเท้าหายเข้าไปในห้องทำงาน เหมือนทุกอย่างจะไม่เป็นใจให้เขาเลยสักนิด

ยังไงพรุ่งนี้เขาต้องไปเจอทายาทวิหคไพลินให้ได้

รุ่งเช้า

รถหรูมุ่งหน้าสู่บ้านของเฌอลินล์

"มาพบใครคะ"

พรเพ็ญ กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน มองไปเห็นกลุ่มคนมายืนรออยู่นอกรั้ว จึงเดินเข้าไปถาม

สายตาสอดส่องเข้าไปยังรถคันสีดำที่ติดฟิล์มหนาทึบ เธอจดจำทะเบียนเลขสวยได้เป็นอย่างดี เช่นเดียวกับคำสั่งของเจ้านาย ที่ฝากฝังไว้ตั้งแต่คราวก่อน

"นายใหญ่ มาขอเข้าพบคุณเฌอลินล์ครับ เรื่องเอกสารโครงการ"

ภูผากล่าวรายงานอย่างเป็นทางการ

ยังไม่ทันที่พรเพ็ญจะตอบกลับไป ด้านหลังขบวนแขกไม่ได้รับเชิญรถHarley-Davidson Nightster (ฮาร์ลีย์-เดวิดสัน ไนท์สเตอร์) เลี้ยวเข้ามาจอดพอดี

พัดชาเดินลงมา มองเหล่าบอดี้การ์ด พร้อมด้วยคนสนิมของการันต์ไล่เรียงไปทีละคน

"มาทำอะไรกันเยอะแยะแต่เช้าคะ คุณภูผา"

เธอเอ่ยถามคนสนิทของอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

"เอาโครงการมาส่งครับ ไม่ทราบว่านายหญิงสะดวกหรือเปล่า"

"ถามว่าสะดวกไหม แต่กลับไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าเนี่ยนะคะ คนของสิงหอนันต์ ปกติ เจ้านายไม่เคยส่งเรียนมารยาทเลยเหรอ"

คำพูดเหน็บแนมประชดประชัน ไม่ต่างจากผู้เป็นนาย สมแล้วที่ใคร ๆ ต่างพูดว่าพัดชา เป็นเงาของเฌอลินล์

"นี่คุณ.."

"คนของฉันพูดผิดเหรอคะ คุณภูผา"

เสียงเรียบดังออกมา ก่อนรั้วบานใหญ่จะเคลื่อนตัวเปิดออก

"สวัสดีครับนายหญิง"

คนสนิทโค้งศีรษะเล็กน้อย พร้อมกับประตูรถหรูที่ถูกเปิดออก

การันต์เดินลงมา โดยถือเอกสารสำคัญอยู่ในมือ

"ผมเอาโครงการที่คุณให้สั่งแก้มาส่ง"

ร่างสูงพูดขึ้น

"ที่นี่ที่ไหนคะ"

"อะ..อะไรนะ"

"ฉันถามคุณสองคนอยู่นะคะ ว่าที่นี่ที่ไหน คุณมากันแต่เช้า ไม่มีการแจ้งล่วงหน้า พาคนติดตามมายืนปิดรั้วบ้านของฉัน แบบนี้เหรอคะ ที่เรียกว่ามืออาชีพ"

อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ดูเหมือนว่าเขาไม่สามารถเอาชนะผู้หญิงคนนี้ได้เลย ไม่ว่าจะด้านเหตุผล หรืออารมณ์

"ต่อจากนี้ไป เรื่องเกี่ยวกับงาน ให้คุณติดต่อนัดฉันผ่านพัดชา และเราจะเจอกันที่บริษัทเท่านั้น อย่าให้ฉันเห็นว่าคุณ หรือคนของคุณมายุ่มย่ามอะไรที่บ้านของฉันอีก"

"ครับ แล้วคุณมีอะไรจะคุยกับผมอีกหรือเปล่า"

"ต้องมีด้วยเหรอคะ นี่เราสองคนสนิทสนมจนถึงขั้นมีเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงานให้ถามไถ่กันแล้วเหรอคะ ฉันเพิ่งรู้"

เฌอลินล์หัวเราะออกมาด้วยความประหลาดใจ

เธอคาดเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าการันต์คงรู้เรื่องไฟล์ที่เธอกู้กลับคืนมาได้ แต่การยกหลักฐานให้เขา ไม่ได้อยู่ในแผนของเธอมาตั้งแต่ต้น ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องพูดออกไป

"เปล่าครับ"

"งั้นตกลงตามนี้นะคะ เอกสารเดี๋ยวส่งไปที่บริษัท หลังฉันตรวจสอบเสร็จเรียบร้อยจะแจ้งให้ทราบอีกที เชิญคุณพาคนของคุณกลับไปได้แล้วค่ะ คนสวน แม่บ้านฉันจะได้ทำงานต่อ"