ตอนที่ 4 ร้านกาแฟ

ตอน ร้านกาแฟ

ริมถนนที่อยู่ห่างออกมาในเขตชานเมือง บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ และ ทุ่งหญ้า

ร้านกาแฟ ถูกปลูกสร้างเป็นเรือนไม้ มุงด้วยหลังคาใบจาก เปิดโล่ง เหมาะสำหรับวันพักผ่อน หรือต้องการหนีออกจากเขตรถติดที่แสนวุ่นวาย ออกมานั่งทอดสายตา มองความชุ่มชื่นสบายตาจากธรรมชาติ

'ร้าน กาแฟบ้านเฌอ'

เป็นธุรกิจเล็ก ๆ ของเฌอลินล์ ที่เธอตั้งใจสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือ

ลึก ๆ เธอยังแอบหวังว่าวันหนึ่งหากเป็นไปได้ เธอจะสามารถก้าวพ้นความดำมืดของการเป็นสมาชิกองค์กรใต้ดิน แล้วกลับมาชีวิตเช่นคนธรรมทั่วไป

"พี่เฌอคะ วันนี้มีขนมบราวนี่สูตรใหม่ที่พวกหนูลองทำกัน พี่เฌอลองชิมดูนะคะ ถ้าอร่อย จะได้เพิ่มลงเป็นเมนูของร้านด้วย"

พราว เด็กสาวจากต่างจังหวัด เธอหางานทำมาหลายที่แต่ด้วยวุฒิการศึกษาระดับประถมจึงถูกปฏิเสธมาตลอด จนได้มาเจอป้ายประกาศรับพนักงานของที่นี่

แม้จะคิดว่าสุดท้ายคงผิดหวังอีกตามเคย แต่กลับกลายเป็นว่าเฌอลินล์รับเธอเข้าทำงานอย่างไม่ลังเล เพียงเพราะคำพูดสั้น ๆ ว่า 'ความสามารถของคนเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับกระดาษใบเดียว'

"ไหนขอดูหน่อย..แต่วันนี้ลูกค้าเยอะมากเลยนะ เอาแบบนี้ซิ แบ่งเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้ลูกค้าลองกินดู แล้วขอฟีดแบ็ก พี่ว่าน่าจะดีกว่านะ เพราะสุดท้ายคนกินก็คือลูกค้า"

เฌอลินล์ส่งยิ้มไปให้

อยู่ที่นี่เธอคือ 'พี่เฌอ' สาวสวยใจดีเป็นที่รักของลูกน้อง

ทุกคนมองว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มาเปิดทำธุรกิจของตัวเองตามความฝัน เรื่องราวตัวตนที่แท้จริง ข้อมูลต่าง ๆ ของสมาชิกแบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) ล้วนเก็บเป็นความลับ

ผู้คนภายนอกไม่เคยมีใครรู้ว่าใบหน้าแท้จริงของพวกเขาคือใคร

"ลาเต้เย็น แก้วหนึ่งค่ะ" เสียงลูกค้ารายใหม่ดังขึ้น

เฌอลินล์ชะงักเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นว่าคนคนนั้นคืออันดา

"เดี๋ยวโต๊ะนี่พี่ดูแลเอง เหมือนจะเป็นคนรู้จัก"

เฌอลินล์บอกกับลูกน้อง ก่อนจะเดินหายไปด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อชงเครื่องดื่มตามรายการคำสั่งซื้อ

"ฉันเคยสั่งเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญ อย่ามาล้ำเส้นชีวิตของฉัน"

แก้วเครื่องดื่มวางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง สายตาอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างในทันที

"อันแค่บังเอิญผ่านมาค่ะ อยากได้เครื่องดื่มเย็น ๆ สักแก้ว ไม่ได้มีเจตนาอื่น"

"งั้น ถ้าได้แล้ว เชิญออกไป จำเอาไว้ว่าอย่าให้ฉัน เห็นคุณที่นี่อีก"

"คุณเฌอรู้ใช่ไหมคะ ว่าสาเหตุที่พี่รันต์กลับมาก็เพราะเรื่องของธีร์เมื่อ 5 ปีก่อน"

แววตาไหววูบปรากฏอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะกลายเป็นเฉยชาตามเดิม

"อืมแล้วยังไง" เฌอลินล์ถามกลับ

"อันแค่อยากมาเตือนคุณเฌอด้วยความหวังดี อยากให้คุณเฌอระวังตัว เพราะคนอย่างพี่รันต์ เขาไม่ยอมปล่อยคุณเฌอไว้แน่ ๆ"

"งั้นเหรอ"

คำพูดเหล่านี้ ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้กับเธอเลยแม้แต่น้อย

นับตั้งแต่วินาที ที่คำตัดสินของศาลออกมา ว่าเธอหลุดพ้นทุกข้อกล่าวหา เธอกับการันต์ ได้กลายเป็นศัตรูอย่างสมบูรณ์แบบ มาตั้งนานแล้ว

"ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอกนะ อีกอย่างคุณจะมาเตือนฉันทำไม ในเมื่อคุณเองก็รู้ว่าฉันเป็นคนฆ่ากันธีร์จริง ๆ ไม่ใช่หรือไง ไม่โกรธ ไม่แค้นฉันเหรอคะ"

"โกรธค่ะ แต่อันรู้ ว่าคนที่ทำงานในองค์กรอย่างเราไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ถ้าอันเป็นคุณ อันคงทำแบบนั้นเหมือนกัน"

"ไม่ เราไม่เหมือนกัน ฉันไม่มีอะไรเหมือนพวกคุณเลยสักคน ในเมื่อคุณบอกว่าแวะมาซื้อกาแฟ ในเมื่อได้ของแล้ว ก็เชิญกลับไปเถอะค่ะ ร้านนี้ไม่ต้อนรับ"

เฌอลินล์วางใบเสร็จค่าเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ แล้วลุกเดินหายไปด้านหลังของร้าน

เมื่อเห็นว่าเจ้าของสถานที่ไม่ยินดีกับการมาเยือนของตน อันดาจึงไม่ฝืนใจที่อยู่ต่อ หญิงสาวตั้งใจว่าจะกลับ พลันสายตาเหลือบไปเห็นรถหรูคันหนึ่ง เข้ามาจอดหน้าร้านพอดี

ชายร่างสูงในชุดสีดำ เดินลงจากฝั่งคนขับก่อนจะเข้าไปในร้าน เหลือไว้เพียงผู้โดยสารเบาะด้านหลัง ที่อันดาคุ้นหน้าเป็นอย่างดี

"อ้าว พี่รันต์ แวะมาดื่มกาแฟเหมือนกันเหรอคะ"

อันดาตรงเข้าไปทักทายอย่างอารมณ์ดี

"อืม"

"งั้นให้อันไปสั่งให้ไหมคะ คนเยอะ น่าจะรอคิวนาน"

"ไม่เป็นไร ผมให้คนเข้าไปแล้ว"

การันต์ยังคงเย็นชาเช่นเดิม

เขาเปิดประตูออกมาเอนตัวพิงรถ แล้วหยิบบุหรี่ออกมาสูบ โดยไม่ได้ให้ความสนใจในคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย

"จากตรงนี้ ขับไปไม่ไกลมากก็จะถึงจุดสุสานพอดี ไหน ๆ มาแล้วเราไปไหว้ธีร์กันไหมคะ"

หลังจากเงียบอยู่สักพัก อันดาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวน

"กาแฟได้แล้วครับนาย"

เป็นจังหวะที่ภูผาเดินออกมาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้วในมือ

"คุณอันดา สวัสดีครับ"

คนสนิททักทายหญิงสาวตามมารยาท

นิสัยของสองคนนี้เหมือนกันเสียยิ่งกว่าสำเนาเอกสารที่ถูกคัดลอกออกมาวาง บรรยากาศโดยรอบ กดดันเพิ่มขึ้นหลายเท่า

"จะไปไม่ใช่หรือไง ขับรถตามมาแล้วกัน"

การันต์ปรายตามองอันดาเพียงครู่หนึ่งแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งที่เบาะโดยสารด้านหลังคนขับตามเดิม และเมื่อได้รับคำอนุญาต หญิงสาวจึงไม่รอช้า รีบกลับไปขึ้นรถของตัวเอง แล้วขับตามกันออกไป

"สงสัยก้าวขาผิดข้างออกมาจากบ้านแน่ ๆ "

เฌอลินล์ ที่ยืนแอบดูอยู่ด้านหลังร้าน ถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอมั่นใจว่าการันต์น่าจะแค่บังเอิญผ่านมาจริง ๆ เพราะถนนเส้นนี้เป็นทางไปหลุมฝังศพของกันต์ธี และมีเพียงร้านอาหาร เครื่องดื่มอยู่ไม่กี่แห่งเท่านั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ว่ากาแฟบ้านเฌอจะเป็นตัวเลือกในยามที่ร่างกายผู้เดินทางต้องการคาเฟอีน

"การันต์ ฉันพร้อมชดใช้สิ่งที่ฉันทำให้คุณ ถ้ามันจะช่วยให้ฉันหลุดพ้นออกไปจากตรงนี้ได้สักที.."

'สุสานตระกูลสิงหอนันต์'

รถสองคนเข้ามาจอดเทียบหน้าทางเข้า

ข้างในมีหลุมที่ฝังร่างเหล่าบรรพบุรุษ เอาไว้นับสิบคน

"ภูผา คุณรอข้างนอกแล้วกัน เดี๋ยวผมเข้าไปกับอันดาเอง"

ชายหนุ่มหันมาบอกผู้ติดตาม ด้วยอยากมีเวลาเป็นส่วนตัวกับน้องชายของตนเองสักหน่อย

นับตั้งแต่ตอนที่ตัดสินใจหันหลังให้สิงหอนันต์ แล้วบินไปอยู่ต่างประเทศ สองพี่น้องแทบไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย แม้แต่บทสนทนายังน้อยลงตามไปด้วย มีบ้างที่ส่งข้อความหาเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ถึงกระนั้นสายสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนไม่เคยลดลงเลย

การันต์ เป็นห่วงกันต์ธี เสมอ หลายครั้งที่เขาอยากขอร้องให้ละทิ้งตำแหน่งบ้า ๆ นั่นไป แล้วเลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง แต่เขารู้ว่ากันต์ธีทุ่มเทไปมากมายแค่ไหน

สุดท้ายสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุด ก็กลายเป็นความจริง ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง

"ตอนนั้นธีร์เขาคงเจ็บมากแน่ ๆ โดนทิ้งเอาไว้ในป่า กว่าคนจะเข้าไปเจอก็รุ่งเช้าของอีกวัน ภาพยังติดตาอันจนถึงวันนี้อยู่เลยค่ะ"

ทั้งสองคนเดินมาหยุดอยู่หน้าป้ายชื่อที่สลักเอาไว้ 'กันต์ธี สิงหอนันต์'

การันต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงยืนนิ่ง พยายามข่มความเสียใจเอาไว้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นช่อดอกไม้ ที่วางพิงอยู่ด้านข้างของหลุมฝังศพ

"ก่อนหน้านี้ คุณเพิ่งมาที่นี่ไปเหรอ"

ร่างสูงหันไปถามคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"เปล่านะคะ ล่าสุดที่มาก็เมื่อเดือนก่อน ตอนเอาเอกสารเข้าไปส่งที่องค์กร"

"งั้น..ช่อดอกไม้เป็นของใคร"

การันต์เดินไปหยิบขึ้นมาพิจารณา

เขามั่นใจว่าไม่ใช่คนของสิงหอนันต์อย่างแน่นอน พวกเห็นแก่ตัวแบบนั้น อย่าว่าแต่ซื้อดอกไม้ว่าวางให้กันต์ธี แม้แต่จะแวะมาไหว้สักครั้ง ยังไม่เคย

"ถ้าคุณเสร็จธุระแล้ว กลับไปก่อนเลยนะ ผมมีเรื่องต้องไปทำ"

เขาหันมาบอกกับอันดาเพียงเท่านั้น แล้วเดินแยกตัวไปทางด้านหลังของสุสาน เพื่อตามหาใครบางคน

"อ้าวคุณรันต์ ใช่ไหมครับเนี่ย..ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

เจนภพ ชายชราวัยเกือบ 70 เดินออกมาจากบ้านพักหลังเล็ก ๆ

เขาคือผู้ดูแลสุสานของสิงหอนันต์มานานหลายปี

"ครับผมเอง ผมอยากขอดูกล้องวงจรผิดหน่อย"

"ได้ซิ ๆ เข้ามาเลย ปกตินอกจากคุณอันดาที่แวะมาเดือนละครั้ง กับคุณ ผมก็ไม่เคยเห็นใครเข้ามานะ ว่าแต่คุณรันต์กำลังหาอะไร"

"เดี๋ยวถ้าเจอก็รู้เอง"

การันต์ไม่ได้อธิบาย

เขาเพียงกดไล่ดูภาพที่ถูกบันทึกไว้ ย้อนหลังไปจนเกือบถึงของเดือนเก่า ก่อนจะต้องละทิ้งความตั้งใจ เพราะดอกไม้ที่ยังคงสภาพสดใหม่ขนาดนั้น น่าจะถูกนำมาวางไว้ได้ไม่นาน นั่นหมายความว่า คนที่ลอบเข้ามาจงใจทำลายหลักฐานไปจนหมดแล้ว

"ลุงแน่ใจใช่ไหมครับ ว่าคนอื่นไม่เคยมีใครมาไหว้ธีร์"

เขาถามย้ำ

"ครับ ปกติลุงกับหลานชายเดินตรวจสามเวลา กลางคืนรั้วล็อกแน่นหนาตลอด ไม่มีคนอื่นแน่นอนครับ"

"อืม งั้นผมขอตัวก่อน" ท้ายที่สุดเมื่อคว้าน้ำเหลว

การันต์ถอดใจเดินกลับมาที่รถ

แม้จะไม่อยากนึกถึง แต่อดคิดไม่ได้ว่าบางที อาจจะเป็นของ'ผู้หญิงคนนั้น'