เข้าสู่ระบบโรงพยาบาล
หลังจากที่เฌอลินล์รู้ข่าวเรื่องที่นิธิถูกลอบทำร้าย วันรุ่งขึ้นเธอจึงรุดมาเยี่ยมเขาแต่เช้า "เป็นยังไงบ้างคะ" กระเช้าผลไม้ถูกนำไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์สำหรับจัดเก็บอาหารที่ญาตินำมาเยี่ยมผู้ป่วย คนเจ็บนอนอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าที่ร่องรอยฟกช้ำ ตามลำตัวมีบาดแผลกระจายอยู่หลายแห่ง สำหรับนายหญิงขององค์กรใต้ดิน การเห็นคนบาดเจ็บเธอย่อมไม่รู้สึกอะไร แต่เพราะผู้ชายตรงหน้าเปรียบเสมือนเพื่อนคนหนึ่ง จึงทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้ "ปลอดภัยดีแล้วครับ โชคดีที่คุณรันต์ผ่านไปตรงนั้น เลยช่วยพาผมมาส่งโรงพยาบาล" "คุณรันต์..หมายถึงการันต์เหรอคะ" นิธิพยักหน้า "แล้วเขาไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง" เฌอลินล์ถามต่อ ในใจรู้สึกกังวลขึ้นมา กลัวว่าสาเหตุของการบาดเจ็บครั้งนี้ อาจมีต้นเรื่องมาจากตัวเธอเอง "ผมไม่ทราบเหมือนกัน แต่ว่าเขาเหมือนจะรู้เรื่องที่คุณเฌอเอาไฟล์วงจรปิดส่งมาให้ทางบริษัทของผมกู้ข้อมูลด้วยนะ" "หมายความว่ายังไงเหรอคะ" "เมื่อหลายวันก่อนมีคนของสิงหอนันต์มาว่าจ้างให้บริษัทผมกู้ไฟล์กล้องวงจรปิด ตอนผมตรวจสอบเบื้องต้น ผมเลยรู้ว่ามันเป็นงานตัวเดียวกันกับที่คุณเฌอจ้างผม" หญิงสาวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจหวาดหวั่นเล็กน้อย ด้วยไม่รู้ว่ามิตรภาพของเธอที่ให้นิธิไป อีกฝ่ายจะมองมันมีค่าเท่าเทียมกันหรือเปล่า "ไม่ต้องทำหน้าเครียดหรอกครับ ผมปฏิเสธเขาไป ยังไงก็เป็นข้อตกลงของเราก่อนที่ผมจะรับงานนี้มา อีกอย่างในกรณีแบบนี้ ตามหลักแล้ว บริษัทจะไม่รับงานเดียวกันจากลูกค้า 2 กลุ่ม เพื่อไม่เป็นการทำให้ข้อมูลจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรั่วไหล" เฌอลินล์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ "ขอบคุณมากนะคะ ที่รักษาคำพูด" "ไม่เป็นไรครับ แต่ว่าทางคุณรันต์ส่งคนมาขโมยข้อมูลออกไป โชคดีว่าผมติดตั้งไวรัส ถ้าไม่ใช่คนที่มีรหัสเอาไปเปิด ระบบมันจะทำลายข้อมูลโดยอัตโนมัติ" "คุณกำลังสงสัยว่าการันต์ อยู่เบื้องหลังการที่คุณถูกทำร้ายเหรอคะ" นายหญิงแห่งแบล็ก คิงดอม ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ยิ่งเธอรู้เรื่องที่ฝั่งนั้นถึงขั้นส่งคนเข้าไปขโมยข้อมูลจากนิธิ แต่กลับถูกตลบหลังจนคว้าน้ำเหลว ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมา คนมุทะลุอย่างการันต์ คงผูกใจเจ็บเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย "เปล่าหรอกครับ ผมคิดว่าไม่น่าใช่เขา" "แล้วจะเอายังไงต่อดีคะ ฉันช่วยคุณสืบเรื่องนี้ได้นะคะ" "ไม่เป็นไรครับ เพราะผมคิดว่าคุณรันต์ จะเป็นคนเอาความจริงมาวางลงตรงหน้าผมเอง" คนเจ็บคลี่ยิ้มอ่อนโยน การที่การันต์เดินเข้ามาถามเขาตรง ๆ แบบนั้น คงไม่มีทางไปทำอะไรลับหลังให้เสียชื่อ เพราะถ้าหากคนอย่างทายาทสิงหอนันต์ต้องการให้เขาตาย มันก็ง่ายแค่กระดิกปลายนิ้ว "งั้น..หายไว ๆ นะคะ ฉันขอตัวกลับก่อน ยังมีงานต้องทำ" เมื่อการเยี่ยมคนเจ็บเสร็จสิ้น จึงถึงคราวต้องกลับไปใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองรัก เฌอลินล์เดินตัดผ่านสวนหย่อมของโรงพยาบาลเพื่อตรงไปยังลานจอดรถของอาคารข้างเคียง "มาเยี่ยมคุณนิธิเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำ คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปถึงได้เห็นว่าเป็นทายาทสิงหอนันต์ กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ พร้อมด้วยภูผาผู้ติดตาม "ค่ะ เพราะฉันกลัวว่าจะมีพวกเล่นไม่ซื่อ ชอบทำอะไรนอกกติกา จนทำให้คนบริสุทธิ์ต้องมาเดือดร้อนให้กับความขี้ขลาด" "คุณพูดแบบนี้ กำลังจะบอกอะไรกันแน่" ความสดชื่นของอากาศภายในสวน ดูจะไม่ช่วยให้จิตใจของทั้งสองคนสงบลงได้เลย ตรงกันข้าม ต่างฝ่ายต่างกลายเป็นเชื้อเพลิง ที่พร้อมจะแผดเผากันได้ตลอดเวลา "ฉันเคยบอกคุณไปแล้ว ว่าคนอย่างฉัน ถ้าคิดจะสู้ ฉันทำซึ่ง ๆ หน้า ฉันเลยคาดหวังว่าคุณจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน" "....." "แบล็ก คิงดอม ไม่เคยสอนให้ใครเป็นหมาลอบกัด" ร่างสูงตรงเขวี้ยงบุหรี่ลงพื้น แล้วตรงเข้ามากระชากแขนของเฌอลินล์ด้วยความหงุดหงิด "พูดอะไรให้มันดี ๆ หน่อย" การันต์กดเสียงลงต่ำ "แล้วฉันพูดไม่ดีตรงไหน คนที่ไม่คิดจะทำอะไรด้วยตัวเองแบบคุณ ดีแต่ใช้ทางลัด เพียงเพราะเกิดมาเป็นพวกไร้ความสามารถ จะให้ฉันชื่นชมอะไรเหรอคะ" หญิงสาวผลักคนตรงหน้าออกเต็มแรง เธอไล่มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเหยียดหยาม และดูถูก ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ "ตัวเองทำไม่ได้ ก็ให้คนอื่นมาทำ!" เธอจงใจพูดทีละคำ เพื่อเน้นว่าสิ่งที่เธอกล่าวออกไป การันต์ต้องจดจำมันใส่สมองส่วนลึกที่สุด "คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกผม" "งั้นคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายเพื่อนของฉันเหมือนกัน" เฌอลินล์ตะคอกใส่หน้าสวนขึ้นมาแทบจะทันที เธอไม่สนใจข้อแก้ตัวใด ๆ เธอต้องการสิ่งเดียวคือคนที่ทำให้นิธิเจ็บ ต้องได้รับผลของการกระทำ "ฉันบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะ การันต์ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของฉัน ถ้าฉันตามสืบว่ามันเกี่ยวข้องกับคุณจริง ๆ ฉันไม่ปล่อยคุณไปแน่ สิงหอนันต์ ไม่เคยอยู่ในสายตาวิหคไพลินมาตั้งแต่ต้น ถ้าฉันลงมือ คุณน่าจะรู้ดีกว่าใคร.." ก่อนหน้า ต่อให้มีปัญหาให้ต้องปะทะฝีปากกันมาสักกี่ครั้ง แต่การันต์ไม่เคยเห็นเฌอลินล์สูญเสียการควบคุมทางอารมณ์มากขนาดนี้มาก่อน เธอมักจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ใบหน้าเรียบเฉย ที่มาพร้อมกับท่าทางเย่อหยิ่งราวกับนางพญา แต่การที่นายหญิงของแบล็ก คิงดอม ถึงขั้นขึ้นเสียงใส่เขา เพื่อปกป้องผู้ชายคนหนึ่ง นั่นหมายความว่า คนคนนั้นคงมีความสำคัญอยู่ไม่น้อย "ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่เกี่ยวกับผม ถ้าผมทำร้ายเขาจริง ผมจะพาเขามาส่งโรงพยาบาลทำไม" "ลมปากเปล่า ใครก็พูดได้ แค่คุณบอกว่าคุณไม่ได้ทำ ฉันต้องยอมเชื่อเหรอคะ ไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง" เหมือนเป็นเงาสะท้อนของเหตุการณ์ในวันที่เขาบุกไปหาเรื่องหญิงสาว เพื่อให้เธอยอมรับว่าตนเองเป็นผู้ลงมือฆ่าเจนภพ ผ่านมาไม่นาน ตอนนี้กลับกลายเป็นตัวเขาเอง ที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน "งั้นคงต้องแล้วแต่คุณ ผมไม่ได้บังคับให้คุณต้องมาเชื่อใจอะไรผมอยู่แล้ว ส่วนคุณจะคิดยังไง มันก็ไม่เกี่ยวกับผมเหมือนกัน" การันต์ตัดบท ในเมื่อยืดเยื้อกันไปคงมีแต่เสียเวลา เขาไม่ได้สนใจเรื่องราวที่นิธิโดนทำร้ายด้วยซ้ำ ตอนแรกที่ช่วยก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญ ส่วนที่มาวันนี้ แค่อยากลองเจรจาเกี่ยวกับเรื่องคลิปกล้องวงจรปิดอีกสักที แต่กลับกลายเป็นเรื่องราวบานปลายใหญ่โตไปเสียได้ "ไม่ต้องห่วงค่ะ แค่คุณอยู่ห่าง ๆ เพื่อนของฉันไว้ ฉันรับรองเลยว่า ฉันจะไม่ไปเฉียดเข้าใกล้คนแบบคุณให้ต้องแย่งอากาศหายใจกันเด็ดขาด...ฉันรังเกียจ" เฌอลินล์พูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกมา ปล่อยให้การันต์จำต้องตีอกชกหัวตัวเอง เพราะคำพูดดูถูกของหญิงสาวที่เขาเกลียดที่สุด อีกอย่าง เขากำลังตกเป็นจำเลยในเรื่องที่ตนเองไม่ได้ทำ และเขาต้องพิสูจน์ให้ได้ ว่าเรื่องนี้ ทายาทสิงหอนันต์ คือผู้บริสุทธิ์ หลังเสร็จธุระที่โรงพยาบาล รถหรูคันสีดำ ก็มาจอดรออยู่ด้านหน้า เพื่อรับตัวเจ้านายของเธอ ให้รีบกลับไปประชุมสำคัญ "นายหญิงคิดว่าเป็นฝีมือคุณรันต์จริง ๆ เหรอคะ" พัดชาพูดขึ้น หลังจากพ้นเขตโรงพยาบาลมาได้สักพัก "ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร คนที่รู้เรื่องกล้องวงจรปิดถูกส่งไปบริษัทของคุณนิธิ ก็มีแค่เขาคนเดียว อีกอย่าง คุณนิธิเป็นคนบอกฉันเองว่าภูผาเคยติดต่อเข้าไปเพื่อจ้างให้เขา กู้ไฟล์กล้องวงจรปิดให้ แต่เขาปฏิเสธ ทางนั้นเลยเล่นสกปรก เข้าไปขโมยข้อมูลแทน" ทั้งที่อุตส่าห์ตั้งความหวังในตัวการันต์เอาไว้สูง สุดท้ายต้องมาผิดหวังซ้ำ ๆ เพราะคนอวดเก่ง ยังแกร่งและฉลาดไม่พอ ที่จะใช้ชีวิตอยู่ในวังวนขององค์กรใต้ดิน "พวกนั้นชอบเล่นสกปรกตั้งแต่เมื่อไหร่" แม้แต่พัดชาเองยังอดสงสัยไม่ได้ "อืม..นั่นแหละ โชคดีที่ทางบริษัทฝังไวรัสเอาไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน เลยไม่ได้อะไรไป ด้วยนิสัยของการันต์ เขาคงโกรธนิธิมากแน่ ๆ มันเหมือนไปหักหน้าเขานั่นแหละ ฉันไม่แปลกใจ ถ้าเขาจะใช้วิธีนี้ เพราะหวังจะสั่งสอนคุณนิธิ" "แต่มันไม่ประจวบเหมาะกันเกินไปเหรอคะ" "ฉันก็ไม่อยากคิดแบบนั้นหรอกนะ ก่อนหน้าเธอเคยเห็นการันต์ไปงานเลี้ยงกลางคืนแบบนี้หรือเปล่าละ" พัดชาส่ายหน้า "แต่กลับเลือกมางาน ที่มีนิธิอยู่ด้วย คุณยังคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญอยู่ไหม ฉันยินดีให้โอกาสเขานะ ถ้าเขาหาหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองมาได้ แต่ถ้าไม่..." "...." "ฉันคงต้องกลับไปมองผู้ชายคนนี้ใหม่อีกครั้ง ว่าเขามีคุณสมบัติมากพอ ที่จะขึ้นมาแทนกันธีร์ได้จริงหรือเปล่า" BK CLUB พระอาทิตย์ยังไม่ทันลับขอบฟ้า ห้องวีไอพีกลับถูกสมาชิกจากองค์กรเข้ามาจับจองเป็นที่เรียบร้อย ยิ่งนึกถึงคำพูดของเฌอลินล์ ยิ่งพาลให้หงุดหงิดมากขึ้นไปอีก การมานั่งดื่มผ่อนคลาย จึงเป็นทางออกที่ดี "นายใหญ่ครับ นายใหญ่จะไม่ให้ผมไปตามสืบเรื่องคุณนิธิจริง ๆ เหรอครับ อย่างน้อยเราจะได้เอามายืนยันกับคุณเฌอได้ ว่าเราไม่ได้เป็นคนทำ" ด้วยเห็นว่าเจ้านายของตนไม่สะทกสะท้านในข้อกล่าวหา ภูผาจึงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม "ทำไมผมต้องไปทำอะไรแบบนั้นด้วย ผมรู้ตัวเองดี ว่าทำหรือไม่ทำ ส่วนคนอื่นจะมองยังไง ผมไม่แคร์" "แต่ว่า..." "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น เอาเป็นว่าจัดการตามที่ผมบอกก็พอ ช่วงนี้เราโฟกัสไปที่โครงการคาสิโน เรื่องไหนมันเป็นสิ่งรบกวนงานสำคัญ ก็ตัดทิ้งไปให้หมด" ภูผาโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะขอตัวออกมาจากห้องรับรอง ถึงแม้นายใหญ่สั่งให้ปล่อยวาง แต่เขาทำไม่ได้ ด้วยสัญชาตญาณบอกว่าเรื่องของนิธิเกี่ยวข้องกับการันต์และเฌอลินล์แน่นอน เพียงแต่ต้องหาคำตอบ ว่ามันเป็นมายังไง และผลลัพธ์ ที่ผู้อยู่เบื้องหลังต้องการ คืออะไรกันแน่บริษัท วิหคไพลิน กรุ๊ปหลังเสร็จจากประชุมใหญ่ เฌอลินล์ จึงกลับมายังห้องทำงานของตัวเองเพื่อสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จ"นายหญิงคะ คุณการันต์มาขอพบค่ะ บอกว่าจะมาคุยเรื่องโครงการ"พัดชาเดินมารายงานกับเจ้านาย จึงบุคคลที่นัดหมายเข้ามากะทันหัน"อืม ให้เขาเข้ามาได้"ผู้ติดต่อรีบสาวเท้าเข้ามาทันที ที่ได้รับคำอนุญาต ในมือถือแฟ้มสีดำ พร้อมด้วยเอกสารอีกหลายแผ่น ด้วยคราวนี้ตั้งใจว่าจะมาจัดการเรื่องงานจริง ๆ "นี่เป็นรูปแบบตัวอาคาร รวมถึงรายละเอียดพื้นที่ ภายในคาสิโนที่จะทำการเริ่มก่อสร้างครับ"การันต์วางแฟ้มลงตรงหน้าประธานสาว"พวกห้องพิเศษ ฉันแนะนำให้คุณเพิ่มพวกระบบความปลอดภัยลงไปนะ เพราะส่วนใหญ่คนที่จะมาเลือกใช้บริการห้องพวกนี้ คงเป็นคนมีชื่อเสียง ตำแหน่งและต้องการความเป็นส่วนตัวมาก ๆ ฉะนั้นจุดนี้ต้องปลอดภัยมากกว่าส่วนอื่น ๆ "เฌอลินล์แนะนำ"ครับ เดี๋ยวผมให้คนลองติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ดูอีกที""อืม จริงซิ ฉันจำได้ว่าพื้นที่ข้าง ๆ ตอนไปสำรวจมันเป็นบ่อน้ำเล็ก ๆ ใช่ไหม""ใช่ครับ"การันต์นั่งมองท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ก่อนจะลอบถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเสียงของเธอช่วยเรียกสติให้กลับคืนมา"
โรงพยาบาลหลังจากที่เฌอลินล์รู้ข่าวเรื่องที่นิธิถูกลอบทำร้าย วันรุ่งขึ้นเธอจึงรุดมาเยี่ยมเขาแต่เช้า"เป็นยังไงบ้างคะ"กระเช้าผลไม้ถูกนำไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์สำหรับจัดเก็บอาหารที่ญาตินำมาเยี่ยมผู้ป่วยคนเจ็บนอนอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าที่ร่องรอยฟกช้ำ ตามลำตัวมีบาดแผลกระจายอยู่หลายแห่ง สำหรับนายหญิงขององค์กรใต้ดิน การเห็นคนบาดเจ็บเธอย่อมไม่รู้สึกอะไร แต่เพราะผู้ชายตรงหน้าเปรียบเสมือนเพื่อนคนหนึ่ง จึงทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้ "ปลอดภัยดีแล้วครับ โชคดีที่คุณรันต์ผ่านไปตรงนั้น เลยช่วยพาผมมาส่งโรงพยาบาล""คุณรันต์..หมายถึงการันต์เหรอคะ"นิธิพยักหน้า"แล้วเขาไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง"เฌอลินล์ถามต่อ ในใจรู้สึกกังวลขึ้นมา กลัวว่าสาเหตุของการบาดเจ็บครั้งนี้ อาจมีต้นเรื่องมาจากตัวเธอเอง"ผมไม่ทราบเหมือนกัน แต่ว่าเขาเหมือนจะรู้เรื่องที่คุณเฌอเอาไฟล์วงจรปิดส่งมาให้ทางบริษัทของผมกู้ข้อมูลด้วยนะ""หมายความว่ายังไงเหรอคะ""เมื่อหลายวันก่อนมีคนของสิงหอนันต์มาว่าจ้างให้บริษัทผมกู้ไฟล์กล้องวงจรปิด ตอนผมตรวจสอบเบื้องต้น ผมเลยรู้ว่ามันเป็นงานตัวเดียวกันกับที่คุณเฌอจ้างผม"หญิงสาวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจหวาดหว
เมื่อรู้ว่าภาพจากกล้องวงจรปิดคงหมดโอกาสกู้คืน การันต์จึงเปลี่ยนเป้าหมาย มาทุ่มเทให้กับโครงการคาสิโนแทน เพราะอย่างน้อย หากงานนี้สำเร็จ ข้อตกลงที่คุยกับเฌอลินล์เอาไว้ บวกกับพวกผู้อาวุโสที่ยังคงกังขาในความสามารถของเขา คงพอเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง ถึงตอนนั้น อำนาจในมือ และความมั่นคงที่เพิ่มเข้ามา คงพอจัดการผู้นำสูงสุดคนนี้ให้สั่นคลอนได้บ้าง"วันนี้เธอไปไหนมาบ้าง"ทายาทสิงหอนันต์ นั่งอยู่ในห้องทำงานที่บริษัท สายตาเหม่อมองออกไปที่ท้องฟ้าด้านนอก นี่คงเป็นหนึ่งนาทีอันมีค่าของเขาที่พอได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง"อยู่ร้านกาแฟเกือบทั้งวันครับ ส่วนตอนบ่ายเข้ามาประชุมที่บริษัท ช่วงเย็นคิดว่าคงไปงานเลี้ยงบวกเอสทีอาร์ แน่ ๆ เพราะเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับทางคุณเฌอมานาน""ไม่ใช่บริษัทในความดูแลขององค์กร..""ครับ อันที่จริงเขาส่งบัตรเชิญมาให้นายใหญ่เหมือนกัน แต่นายใหญ่บอกว่าถ้าเป็นงานแบบนี้ให้ทิ้งทันที ผมเลยไม่ได้แจ้ง"การันต์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปคว้าเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม"ผมเปลี่ยนใจแล้ว เราไปเปิดหูเปิดตากันสักหน่อยดีกว่า เผื่อว่าจะมีอะไรน่าสนใจบ้าง"แม้จะงุนงงเล็กน้อย แต่ภูผาเลือกที่จะเ
วิหคไพลิน กรุ๊ป (Vihokphailin Group) คือหนึ่งในอาณาจักรธุรกิจวัสดุก่อสร้างที่เก่าแก่ และทรงอิทธิพลที่สุดของประเทศ ครอบคลุมตั้งแต่เหมืองหิน โรงงานปูนซีเมนต์ โรงงานเหล็ก คอนกรีตสำเร็จรูป กระจก อะลูมิเนียม สุขภัณฑ์ ไปจนถึงเครือข่ายขนส่งและศูนย์กระจายสินค้าวงการอสังหาริมทรัพย์ต่างรู้กันดีว่า หากโครงการใดใช้วัสดุจาก วิหคไพลิน กรุ๊ป แทบไม่ต้องกังวลเรื่องคุณภาพ เพราะชื่อของตระกูลเปรียบเสมือนตราประทับแห่งมาตรฐานที่สั่งสมมาหลายสิบปีภายใต้การบริหารงานของเฌอลินล์ วิหคไพลิน ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล ในวันที่ผู้ถือหุ้น มองว่าเธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงอายุ 17 ที่ไม่มีวันแบกความรับผิดชอบมูลค่ามหาศาลนี้เอาไว้ได้ ทว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เด็กสาวที่เคยถูกสบประมาท กลับทำให้ธุรกิจเติบโตอย่างต่อเนื่อง ขยายฐานการผลิต เพิ่มกำลังส่งออก และพาบริษัทก้าวเข้าสู่ตลาดต่างประเทศได้อย่าไม่น่าเชื่อและด้วยความสามารถขอเธอ จึงไม่มีข้อกังขาใด ๆ กับการเป็นผู้ร่วมชิงตำแหน่งผู้นำสูงสุดขององค์กรใต้ดินแบล็ก คิงดอม ซึ่งสุดท้ายแล้ว เธอได้มันมาครบอครอง"นายหญิงคะ คุณรันต์มาขอพบค่ะ"พัดชา แจ้งธุระเร่งด่วนให้กับเจ้านายของเธอได
กล่องพัสดุสีน้ำตาลถูกส่งไปยังบ้านมงคลสกุล 'ขวัญข้าว' หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนนำมาส่งต่อให้กับอันดา ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องทำงาน"ใครส่งมา" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเรียบ"ไม่ทราบค่ะ ตอนเช้าคนงานออกไปทำความสะอาดก็เจอถูกวางเอาไว้แล้ว ระบุหน้ากล่องถึงคุณหนู""อืมขอบใจ ถ้าไม่มีอะไรก็ไปทำงานต่อได้เลยนะ ว่าแต่พ่อกับแม่ใหญ่ยังไม่กลับอีกเหรอ""ยังค่ะ เห็นบอกว่าน่าจะพักอยู่ที่นั่นอีกสักพัก ไม่มีกำหนดแน่นอน"เธอเพียงขานรับรู้เบา ๆ และไม่คิดจะถามอะไรกลับไป สำหรับคนบ้านนี้ เธอเป็นเหมือนหุ่นยนต์ไขลาน ที่ไม่เคยมีใครสนใจ สร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ก็เหมือนถมหินลงทะเล ที่ชาตินี้คงไม่มีวันเต็ม เพียง เพราะเกิดมามีสถานะเป็นลูกสาวนอกสมรสของ 'อรรณพ' หากไม่ใช่เพราะ'ดารัณ' ไม่สามารถมีลูกได้ ป่านนี้เธอคงกลายเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์สักแห่งใคร ๆ ต่างบอกว่าเธอโชคดี ที่ได้มาอยู่ในครอบครัวที่มีทั้งอำนาจ และ ชื่อเสียงอย่าง 'มงคลสกุล' แต่สำหรับเธอมันคือความกดดัน และ อึดอัด ที่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว คนพวกนั้น ก็มองว่าเธอไร้ค่าอยู่ดี"กล้องวงจรปิดหน้าบ้านก็จับไม่ได้ว่าเป็นใครเอามาวาง อยากรู้นัก ว่าม
หลังงานศพของเจนภพผ่านไป ทั้งการันต์ และ เฌอลินล์ ต่างยังคงตามสืบหาคนร้ายกันอย่างไม่ลดละ "ได้ไฟล์กล้องวงจรปิดของสุสานมาแล้วใช่ไหม"นายหญิงของแบล็ก คิงดอม เอ่ยถาม เธอมองดูเอกสารบนโต๊ะ พร้อมด้วยแฟลชไดร์ฟ อันเป็นข้อมูลสำคัญ ที่ลูกน้องนำมาส่งมอบให้"ค่ะ""ทางนั้นไม่รู้ตัวใช่ไหม""ไม่ค่ะ คนของเราเก็บงานเรียบร้อยดี คุณรันไม่มีทางรู้ว่าเราแอบเอาข้อมูลมาอย่างแน่นอน แต่ไฟล์ข้างในเสียหายทั้งหมด ฉันไม่แปลกใจที่คุณรันจะมองว่านายหญิงเป็นคนฆ่า เพราะมันมีแค่ภาพของนายหญิงอยู่ที่สุสานในคืนเกิดเหตุ"พัดชารายงานทุกอย่างไปตามความจริง หลักฐานเพียงน้อยนิดที่มี ชี้มายังเจ้านายของเธอ แม้จะไม่ชัดเจน แต่เฌอลินล์เป็นเพียงคนเดียว ที่ไม่มีพยานมายืนยันในช่วงเวลาเกิดเหตุ หากไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนดูต้นทางให้เจ้านายในคืนนั้น เธอเองคงเชื่ออย่างที่การันต์พูดไปแล้ว "เดี๋ยวฉันลองหาคนที่สามารถกู้ไฟล์พวกนี้เอง เธอตามเรื่องต่อไปแล้วกัน คืบหน้ายังไงก็มารายงานฉัน""ค่ะนายหญิง"หลังจากจัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เฌอลินล์ จึงเดินทางไปยังร้านกาแฟ "พี่เฌอ มาแล้วเหรอคะ ให้ทายว่าวันนี้ใครมาเป็นลูกค้ารายแรกของร้านเรา"พราว







