บทที่ 4 ลิ้มรส

“ฉัน....อ๊ะ”

มือหนากอบกุมเนินสาว ออกแรงคลึงเคล้นแผ่วเบาความเปียกชื้นจากเนื้อผ้าซึมออกมายังฝ่ามือ ทำให้นักรักแสนช่ำชองแทบคลั่ง

“โอ้ว...โครตแฉะเลย ส้มหวาน...ฉันอยากเลียเธอ”

สะโพกผายยกหยัดตามฝ่ามือที่ลูบคลึง ช่องท้องสาวอัดแน่นไปด้วยลูกไฟนับร้อย ความร้อนที่สั่งสมปลุกความปรารถนาที่พยายามจะกลบทับ

กระโปรงตัวสวยถูกตลบขึ้นบนเอวคอดกิ่ว คราบน้ำสาวเปื้อนเนื้อผ้าผืนเล็กเป็นร่องรอย ลิ้นแกร่งสีแดงสด  ไล้เลียรอบริมฝีปาก

“ฉันจะเลีย...”

“อ๊ะ...”

อุทานด้วยความตระหนกกับเรียวขาที่ถูกฉีกทึ้งหยาบคาย แต่สะโพกผายหงายขึ้น ให้ใบหน้าหล่อ ได้แนบชิดถนัดถนี่

ปากกระด้างตะโบมใส่เนินสาวผ่านแพนตี้ตัวจิ๋ว ดูดกลืนน้ำสาวที่เปื้อนเนื้อผ้าจนเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำลาย

"อ่า...ฉันเสียว อื้อ..."

จังหวะที่กดปลายลิ้นดุนดันเกสรกลางร่าง สะโพกผายยกลอยสูงเกร็งกระตุกรุนแรง

"อ๊าย....ฮือ"

ความเสียวสุขคราแรกในวัยสาวอาบไล้ไปทั่วร่างยันตีนผม อุ้งเชิงกรานหน่วงหนัก ซ่านสยิวกับความสุขที่พบพาน

"ส้มหวาน...เธอเครื่องร้อนเกินไปแล้ว"

มือหนาเกี่ยวรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วให้พ้นสะโพกผายเหวี่ยงลงกับพื้นพรม กลีบเนื้ออวบอูมเบียดชิดปรากฏ แก่สายตา

"น้ำเยิ้มสุดๆ เลยส้มหวาน อ่า...ฉันจะกินมันให้หมด กินจนเธอแตกคาปาก"

หญิงสาวยังคงอยู่ในภวังค์สวาท ปรือตาฉ่ำ รอคอยสัมผัสที่มากกว่าเมื่อครู่

เขาแบลิ้นใหญ่ตะโบมเลียเนื้อเนียนที่ปราศจาก เส้นขน ลิ้มรสน้ำที่เล็ดออกมานอกกลีบ

"อ่า...ยิ่งเลียแบบนี้ ฉันยิ่งแฉะ อูยส์..."

ศีรษะทุยซุกลงระหว่างเรียวขา ลิ้นแกร่งชอนไช ไปตามรอยแยก ลากไล้ขึ้นลง วกมาเลียถี่ที่เกสรสยิว

"อ๊า...อ๊ะ คุณจักริน อื้อ..."

"เรียกฉันว่าจักร อึมส์ หอยหวานมาก"

ความกำหนัดโจมตี ครอบงำทุกสติ พร้อมพรักที่จะกระทำตามทุกสิ่งง่ายดาย

"อูยส์ คุณจักร อ่า...เสียวค่ะ เสียวมาก"

ปาก และลิ้นของเขาทำให้เธอดิ้นพล่าน แอ่นร่อนเนินอูมใส่ใบหน้าหล่อเหลาระริก

"อ๊ะ อ๊า...ฉัน อื้อ ฉัน...จะ อ๊าย..."

เสียงหวีดร้องระงมดังขึ้น พร้อมกับการที่มือหนาช้อนบั้นท้ายอวบยกขึ้นสูง ห่อปลายลิ้นแหลมระดมทิ่มแทงใส่ร่องเนื้อไม่ยั้ง

มือบางจิกทึ้งโต๊ะทำงานจนเล็บแทบฉีก ความสุขสมทางเพศถล่มใส่ยับเยิน

"กรี๊ด...."

กายสาวเกร็งกระตุกรับความสุข แต่มันยังไม่เพียงพอ เธอยังอยาก...ให้เขาใช้ท่อนเนื้ออวบกระหน่ำใส่ให้แดดิ้น

พรูเนื้อสาวฉ่ำไปด้วยน้ำ ความต้องการถูกปลุกปั่นทำให้หยาดเยิ้มเกินต้าน

“คุณจักร...ฉัน”

“แทนตัวเองว่าส้มหวาน อ่า...”

ดวงตากลมโตปรือมองด้วยความกำหนัด กลิ่นกายที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวยทางเพศ ทำให้เธอลุ่มหลงในราคะ

“คุณจักร...ส้มหวาน ทรมาน”

หัวเข็มขัดถูกปลดออก แต่ทว่าเสียงสมาท์โฟน ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องฉุดรั้งสติสัมปชัญญะให้หวนคืน

หญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนโต๊ะทำงานรีบกระถดกายลง ตลบกระโปรงตัวสวยให้กลับมาคลุมเข่า  เนื้อตัวสั่นเทา ความอัปยศอดสูถาโถมเข้าใส่

ทำไมถึงได้ไร้ยางอายเช่นนี้...   

“ฉัน...จะกลับบ้าน”

กล่าวโดยไม่กล้ามองอีกฝ่าย สายตาของเขาคง   เต็มไปด้วยการเยาะหยัน แต่เปล่าเลยมันเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาล้นท้น

“เดี๋ยว !”

ปากอิ่มเม้มแน่น กระชับกระเป๋าสะพายที่อยู่ในมือ บังคับไม่ให้เนื้อตัวสั่นเทา แต่กระนั้นไม่อาจหาญที่จะหันกลับไปมองอีกฝ่าย

“เรื่องการแต่งงาน ฉันว่าเธอกลับไปถามพ่อแม่ก่อน เพราะท่านทั้งสอง น่าจะอยากให้เธอใช้นามสกุลของฉันเต็มแก่”

“ไม่มีความจำเป็นที่ครอบครัวของฉัน จะอยากใช้นามสกุลของคุณ”

สิ้นสุดประโยคส้มหวานสะบัดหน้าหนี รีบก้าวออกไปจากห้องทำงานของเขาทันที กระบอกตาร้อนผ่าว ปากอิ่มเม้มแน่นข่มเสียงสะอื้นในอก

ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ทำไมถึงได้รู้สึกดีไปกับสัมผัสของจักริน ทั้งที่ควรจะผลักไสแต่กลับให้ความร่วมมืออย่างไร้ยางอาย

หากปราศจากเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือ เธอกับเขา...คงได้มีเซ็กส์กันบนโต๊ะทำงานอย่างแน่นนอน

“ฉันเกลียดคุณ...”

แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ก้อนเนื้อข้างซ้ายยังคงเต้น ระส่ำหวามไหวไปกับความรัญจวน ลิ้นอุ่นร้อนของเขาราวกับอุปกรณ์ทรมานทางเพศ กลีบเนื้อยังคงฉ่ำแฉะทุกจังหวะของการก้าวเดิน

แต่ทว่าสิ่งที่น่าสมเพชมากที่สุดในเวลานี้คือ...เธอไม่ได้สวมใส่แพนตี้