บทที่ 8 เธอเมาแล้ว

กรามแกร่ง

ขบกันแน่น ความแข็งร้อนกลางร่างเบ่งบานขีดสุด

"เสียใจด้วยแต่คืนนี้ ฉันไม่ว่างสำหรับเธอส้มหวาน"

เขาดันร่างของเธอออก มองด้วยแววตาว่างเปล่า ใบหน้าเนียนชาดิก เสมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดใส่ เขาวางธนบัตรปึกใหญ่ลงบนโต๊ะ

"ฉันขอตัว"

"ดะ...เดี๋ยว เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย อย่าเดินหนีฉันแบบนี้นะ !"

หญิงสาวทั้งโกรธ ทั้งอายในคราเดียวกัน น้ำในแก้วทรงสวยปริมาณไม่มากสาดใส่คนที่ก้าวเดินหนี

ความเปียกชื้นกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งทำให้หันกลับไปมอง หญิงสาวจ้องเอาเรื่อง

แววตาเช่นนี้ไม่ต่างไปจากหนึ่งปีที่แล้ว คืนที่ได้พบกับเธอในคราแรก

"เสียดาย...คืนนี้ฉันไม่ว่าง ไม่อย่างนั้นคงได้สาดน้ำร้อนๆ สนองผู้หญิงอย่างเธอ"

เขามองลงต่ำ ถ้อยคำสองแง่สองง่ามทำให้เธอล่วงรู้ว่าหมายถึงเรื่องใต้สะดือ

"ไอ้คนทุเรศ !"

ไม่ได้โกรธที่เขาหยาบคาย แต่โกรธที่ถูกปฏิเสธ ปากอิ่มเม้มแน่นจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่ก้าวหายไปจากสายตา

"ทำมาเป็นพูดว่าอยากแต่งงาน กับอิแค่นอนด้วยยังปฏิเสธ"

ความน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นจุกหน่วงกลางอก เขาจากไปโดยไม่แยแส ห่วงใยแม้แต่น้อย

คนบ้า คนผีทะเล...

นี่เธอกำลังคาดหวังสิ่งใดกัน ดวงตากลมโตกระพริบถี่ ความจริงภายในที่พยายามกดทับเอาไว้ผุดขึ้น

รัก...จักริน เธอกำลังตกหลุมรักผู้ชายไร้หัวใจ ที่มองสตรีเป็นเพียงแค่ของเล่น

ดวงตากลมโตรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ความรักที่เกิดขึ้น จบลงในวินาทีถัดมาอย่างรวดเร็ว ไม่มีทางที่จักรินจะรักเธอ เขาหวังเพียงร่างกาย และชัยชนะอันหอมหวาน

น่าสมเพชตัวเองไม่น้อย กับความอาภัพที่เกิดขึ้น  ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเรื่องของความรัก

"น้องเอาแบบเดิม"

"ได้ครับ"

บาร์เทนเดอร์หนุ่มยิ้มหวานตระเตรียมเครื่องดื่ม โชคดีเหลือเกินที่ตอนนี้ลูกค้าคนสวยอยู่เพียงลำพัง ทุกค่ำคืนได้พบปะผู้หญิงสวยเป็นประจำ แต่กับเธอคนนี้ มีเสน่ห์ที่น่าค้นหา

"ได้แล้วครับ เอ่อ..."

กำลังจะเอ่ยบทสนทนา แต่ทว่าสายตาเหลือบมองไปยังด้านหลัง แม้ไม่ไกลมาก แต่เห็นชัดเจนถึงบุรุษที่ยืนจ้องเขม็งไม่ละสายตา

"มีอะไรหรือคะ"

ส้มหวานเริ่มมึนเมามองอย่างสงสัย แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก ความเจ็บปวดตีตื้นกลางอกป่านนี้...จักรินคงกำลังโรมรันกับผู้หญิงที่เขาเลือกสรร

แก้วในมือยกขึ้นดื่มเพียงรวดเดียว เธอไม่ใช่คนคออ่อน แต่นับว่าคืนนี้ดื่มไปมากกว่าที่เคย

"ไอ้คนมักมาก...ฉันเกลียดคุณ"

เสียงของเครื่องมือสื่อสารที่ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มที่สวมใส่ชุดสูทสีดำสนิท กดรับสายแต่สายตายังคงจับจ้องหญิงสาวที่อาจกลายเป็นนายหญิงของตนในอนาคต

"ครับคุณจักริน...เธอยังดื่มอยู่ครับ"

สิ่งที่ได้ยินทำให้ปลายสายไม่พอใจ

"รายงานฉันทุกห้านาที จนกว่าจะกลับถึงบ้าน อ่อ...รู้ใช่ไหมว่าอย่าให้ใครเข้าใกล้ส้มหวาน"

"ครับคุณจักริน"

คำสั่งที่ได้รับทำให้ยิ่งตอกย้ำความคิดก่อนหน้า เจ้านายของเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน และเกลียดการรอคอยเป็นที่สุด

เเต่กับหญิงสาวคอแข็งคนนี้ กลับได้รับสิทธิ์พิเศษเหนือผู้อื่น อยากรู้เหลือเกินว่าเธอมีสิ่งใดที่ทำให้เสือร้ายอย่างจักรินยอมศิโรราบ ในเมื่อความสวยที่มีไม่ได้มากมายไปกว่าผู้หญิงอื่น อาจจะน้อยกว่าด้วยซ้ำ

กรามแกร่งขบกันแน่น นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะ น่าขบขันที่ผู้ชายอย่างตนถูกปฏิเสธ ผู้หญิงทั้งหลายต่างปรารถนาไขว้คว้าสถานะที่มากกว่าคู่นอน

"ส้มหวาน...ฉันจะทำอย่างไรกับเธอดี"

จักรินก้าวเข้าไปในห้องน้ำ เงาสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ทำให้มองเห็นตนเองอย่างชัดเจน ความทรงจำที่ตราตรึงผุดขึ้นทันที

"ฉันไม่อยากเมา เกลียดที่ต้องเมาแบบนี้"

ริมธารในยามวิกาลท่ามกลางป่าเขาเงียบสงัดปราศจากผู้คน เสียงบ่นพึมพำของคนเมาดังพอที่จะทำให้คนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าหันไปมอง เธอคือนักศึกษาที่อาสามาเป็นจิตอาสาให้ในพื้นที่ชุมชน

เสียงที่เริ่มสะอื้นสั่นเครือทำให้เขาที่นั่งดื่ม ห่วงว่าเธอจะพลาดพลั้งตกน้ำ

"นี่เธอ เมาแล้วก็กลับไปนอน อย่ามายืนอยู่แบบนี้"

หญิงสาวก้มหน้าไม่ขยับไม่ไหน การยุ่งเรื่องผู้อื่นไม่ใช่วิสัยของจักริน แต่ทว่ากระเเสบางอย่างกลับบงการให้ก้าวเดินไปหา

"นี่...เธอเมาแล้วก็กลับไปนอน ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง"

"ไม่กลับ ! อย่ามายุ่งกับช้าน"

มือหนาสัมผัสที่ท่อนแขน รับรู้ได้ถึงแรงสะอื้นที่ สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

"แต่เธอกำลังเมา และที่ตรงนี้ก็ไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง"

"จะให้ฉัน...กลับไปดูแฟนตัวเองนอนกับเพื่อนสนิทหรือไง"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ดวงตากลมโต อัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวด หยาดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนทั้งสองข้าง

สิ่งที่ได้ยินทำให้ชะงักงันไปชั่วขณะ ระยะประชิดประกอบกับแสงนวลของดวงจันทร์วันเพ็ญ ได้เห็นใบหน้าเนียนชัดเต็มตา

แม้จะเป็นช่วงเวลาที่เศร้าหมอง แต่ก้อนเนื้อข้างซ้ายถูกเขย่าอย่างรุนแรง นัยน์ตาที่สบประสานเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล กลีบปากสีแดงระเรื่อ ทำให้ร่างกายเครียดเขม็ง

"ขอโทษ...ที่ไม่รู้ว่าเธอกำลังเจอกับอะไร"

สิ้นสุดถ้อยคำ ร่างสาวโผเข้ากอดทั้งน้ำตา ทำเอาคนตัวโตยืนนิ่งงันราวกับถูกสาป