บทที่ 7 อยากโดนเอา

แกะบางกอก เรสเตอรองท์ แอนด์บาร์

คือร้านอาหารที่ได้รับความนิยมในย่านใจกลางเมืองหลวง เนื่องจากบรรยากาศ และดนตรีที่ได้นักร้องมืออาชีพมา ขับขานทำให้ผู้คนเนื่องแน่น

ส้มหวานมองวอสก้าสีใสในแก้วทรงสวย ผู้ชาย ก็เหมือนกันหมดทุกคน มักง่าย มักมาก พร้อมที่ก้าวขึ้นเตียงกับผู้หญิงทุกคนที่พลีกายให้

หากเป็นเมื่อก่อนคงนึกถึงกรกันต์ อดีตชายคนรัก ที่ทำให้เจ็บปวด แต่เวลานี้ ภายในหัวกลับมีเพียงบุรุษนักรักอย่างจักริน

ยิ่งนึกถึง...ยิ่งร้อนรุ่มในอก รวมถึงเนื้อตัวที่เบ่งบานขานรับกระแสทางเพศ มือบางยกแก้วในมือขึ้นดื่มหวังบรรเทาความสับสนที่ก่อเกิด แต่กลับไม่ได้ช่วยแม้แต่น้อย

“เธอไม่ควรดื่ม”

น้ำเสียงกระด้างแฝงไปด้วยความหงุดหงิดของจักรินดังขึ้น เขาทรุดลงนั่งเก้าอี้บาร์ข้างกาย

“คุณเป็นใคร...มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันควรทำอะไร หรือไม่ควร”

เนื้อตัวสั่นสะท้านเพียงนั่งอยู่ระยะประชิด มือบางยกวอสก้าสีใสดื่มราวกับมันเป็นน้ำเปล่า ชายหนุ่ม ถอนหายใจ หันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์

“เตกีล่า”

“น้องขอแบบเดิม”

จักรินหันมามองหญิงสาวข้างกายใบหน้าเนียนสวยแดงระเรื่อ คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่ม ชุดที่สวมใส่เป็นเดรสเปิดไหล่ลักษณะแบบเดิม สายตาคู่คมจ้องมองความขาวเนียนเหล่านั้นเนิ่นนาน

“คุณมองผู้ผญิงทุกคนแบบนี้สินะ”

“เปล่า ส่วนมากก็ลากขึ้นเตียงไม่ทันได้สนใจอะไรมาก แต่กับเธอจะมาเป็นเมีย ก็เลยต้องมองให้มากหน่อย”

ถ้อยคำตรงไปตรงมาของอีกฝ่ายทำให้หงุดหงิด ขุ่นมัวกับการที่เขานอนกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า แต่มัน...ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งยกแก้วขึ้นดื่ม

“ที่เรียกให้ออกมาพบ คงไม่ใช่แค่ถามเรื่องพวกนี้ใช่ไหม”

พยายามข่มลมหายใจให้เป็นปกติ ทั้งที่เลือดในกายร้อนจัดพลุ่งพล่าน หลังจากที่ได้ลิ้มรสเนื้อตัวของ หญิงสาวส่งผลให้ความอดทน ลดทอนลงไปกว่าครึ่ง

“ทำไมคะ คุณจักรินมีนัดกับผู้หญิงคนไหนต่อ ถึงได้รีบร้อน จะเป็นนางแบบ หรือเน็ตไอดอลคนดังละคะ”

สายตาคู่คมจ้องมองนิ่งงันปราศจากรอยยิ้ม กระแสโทสะตึงเครียด ทำให้ช่องท้องสาวอึดอัดปั่นป่วน หยาดน้ำไร้ที่มายิ่งหลากทะลัก

“ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอ”

ปากอิ่มเม้มแน่นสนิทลอบกลืนน้ำลายลงคอรับรู้ได้ถึงกระแสอำมหิตที่ส่งผ่านแววตา ทุกคนต่างล่วงรู้ดีถึงอิทธิพลของเขา

“เราสองคนไม่ได้รักกัน แต่ถ้าคุณอยากได้ฉันไปนอนด้วยต่อให้ไม่แต่งงานฉันก็ยินดี ขอแค่แลกเปลี่ยนกับการที่คุณจะใช้หนี้ให้”

มือหนาที่กำลังยกแก้วทรงสวยจรดริมฝีปากถึงกับชะงัก สายตาคู่คมตวัดมองด้วยโทสะ

“ยังไม่เลิกรักมันสินะ...”

น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับขนนก แต่ทว่าอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมาย

“ว่าไงนะ คุณพูดว่าอะไร ?”

 จักรินไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ยกแก้วขึ้นดื่มแต่ลิ้นแทบไม่รับรสเตกีล่าราคาแพง ภายในอกอัดแน่นไปด้วยความผิดหวังระคนเดือดดาล

“เปล่า...”

มือหนากำแน่น เส้นเอ็นตามข้อแขนปูดเป่งแทบปริ ริ้วโทสะสุ่มภายในอกเสมือนรอคอยการปะทุ

“เหมือนฉันได้ยินนะว่าคุณพูดอะไรสักอย่าง...แต่ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเรามาทำข้อตกลงกัน คุณอยากได้ฉัน ฉันอยากได้เงินคุณ แต่เราไม่จำเป็นต้องแต่งงานกัน”

 แม้จะเป็นสิ่งที่คิด แต่ยามที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้น ก้อนเนื้อข้างซ้ายกลับรู้สึกเจ็บแปลบ อึดอัดไปทั้งอก จักรินก็แค่อยากได้เธอบนเตียง...

แก้วทรงสวยในมือวางลงบนโต๊ะบาร์เต็มแรงเสมือนต้องการระบายโทสะ ปึก !

“อะไรที่ทำให้เธอคิดว่าฉันอยากได้เธอนัก”

น้ำเสียงราบเรียบ แตกต่างไปจากนัยน์ตาวาวโรจน์

“ก็...ถ้าคุณไม่อยากได้ คุณจะอยากแต่งงานกับฉันทำไม”

คนตัวโตที่นั่งอยู่ในระยะประชิดขยับกายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ปากอิ่มเผยอค้าง ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงมีเมียไปค่อนประเทศแล้วล่ะมั้ง”

“แต่ว่า...”

มือหนาเชยคางสวย กดริมฝีปากกระด้างลงบนปากอิ่ม ใบหน้าเนียนพยายามเบี่ยงหนีแต่มือหนาอีกข้างตรึงท้ายทอยเอาไว้

"อื้อ..."

ปากหนาหนักขยับตะโบมอย่างดุดันไร้ความอ่อนโยน เสมือนต้องการระบายโทสะที่อัดแน่นเต็มอกแกร่ง

ต้องทำอย่างไร...เธอถึงจะลืมแฟนเก่า

"อื้อ...เปล่านะ ไอ้..."

ปากกระด้างละออกเพียงเสี้ยววินาที ทำให้ได้ด่าทอ ก่อนที่มันจะฉกวูบลงอีกครั้ง ซึ่งหนนี้มันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ปากหนากดริมฝีปากคลึงเคล้า ลมหายใจอุ่นร้อน ประกอบกับเรียวลิ้นแกร่งสอดแทรกเข้ามารัดรึงลิ้นเล็ก ทำให้มึนเมาไปกับรสจุมพิต

กายสาวอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ กลีบเนื้อปวดหนึบหนับฉ่ำชื้นน่าละอาย มือบางเกาะกุมสาบเสื้อเชิ้ตแน่น หากไร้ที่ยึดเหนี่ยวคงทรุดลงกองกับพื้น

ความปรารถนาลามเลียไปทั่วกาย ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เรียกเลือดในกายให้ร้อนจัด

"ฉัน...อยากนอนกับคุณ"

กล่าวออกไปอย่างเลื่อนลอยแต่มันคือสิ่งที่อยู่ในความคิดตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่สิ...มันแทบจะเป็นความฝันที่ตามหลอกหลอนในทุกค่ำคืน

สะโพกผายขยับขึ้นลงบนเนื้อตัวกำยำ กลีบเนื้อถูกความแข็งร้อนเสียดสีทุกจังหวะโยกขย่ม...

เธออยากมีเซ็กซ์กับจักริน