บทที่ 9 ยืนยันความต้องการ

          “ทำไมผู้ชายถึงได้เปลี่ยนใจง่ายนัก แค่มีอารมณ์กับใครก็ได้ใช่ไหม ฮือ...สามปีไม่มีความหมายเลยหรือไง”

           สิ่งที่ได้ยินคาดเดาได้ไม่ยากกับเรื่องราวที่เธอเผชิญ สิ่งเดียวในตอนนี้ที่ควรจะกระทำคือการผลักไส แต่เรียวแขนสองข้าง กลับโอบกอดปลอบประโลม

          เสียงสะอึกสะอื้นเริ่มแผ่วเบา ใบหน้าเนียนซุกซบกลางแผงอกแกร่งช้อนสายตาขึ้นมอง

         “จูบกันไหมคะ...”

          “…”

          แรงดึงดูดมหาศาลไร้ที่มา ทำให้กดริมฝีปากกระด้างลงบนปากอิ่ม บดเบียด คลึงเคล้า แลกสัมผัส  อย่างเร่าร้อน ลมหายใจปั่นป่วนรวมถึงร่างกายที่เครียดเขม็ง

          รสจูบหอมหวานสะกดให้ตราตรึง ปากกระด้างตะโบมจูบไม่เลิกรา ทั้งที่พยายามควบคุมตัวเอง เมื่อคนในอ้อมแขนไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ

          มือบางที่โอบรอบลำคอแกร่ง เริ่มระดมทุบตีผลักไสทันทีที่คลายอ้อมแขนออก คนมึนเมามองเขาตาขวาง         ยกนิ้วชี้หน้า ทั้งที่เป็นฝ่ายเชื้อเชิญ

          “คนทุเรศ มักมาก ไอ้ผู้ชายมักง่าย !”

          หญิงสาวชี้นิ้วซวนเซก้าวถดถอยไปทางด้านหลัง  ทำให้เสียหลักพลัดตกลงไปในลำธาร เขารีบกระโจนลงไปช่วยทันที ก่อนที่เพื่อนของเธอจะมาพากลับไปยังที่พัก

          นับจากวันนั้น จวบจนกระทั่งจบการศึกษาเป็นระยะเวลาหนึ่งปี เฝ้ามองมาตลอด หวังว่าเธอจะลืมคนรักอย่างกรกันต์ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น อีกทั้งเธอยังตั้งแง่เกลียดชัง

          จักรินปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกาย ยืนอยู่  ใต้เรนชาวน์เวอร์ เปิดสายน้ำให้ชโลมเรือนกาย หวังจะคลายความร้อนรุ่มที่ก่อตัว

          แต่มันไม่ได้ช่วยแม้แต่น้อย คงเป็นอีกค่ำคืนที่ต้องเรียกหาผู้หญิงมาโยกขย่มบนเนื้อตัว แล้วจินตนาการถึงเธอ...ส้มหวาน

          หญิงสาวระบายยิ้มขมขื่น วันนี้เธอดื่มมากกว่า ทุกวันแต่ยังคงมีสติ แม้มันจะไม่ครบถ้วน ส่วนที่ขาดหายไปคงเป็นการยับยั้งชั่งใจ หลงเหลือไว้เพียงสัญชาตญาณดิบ

          “หึ...บอกจะแต่งงาน แต่ไม่ยอมนอนด้วย  อึก...คิดหรอว่าฉันจะยอม ฉันต้องได้คุณสักครั้ง...”

          มือบางหักเลี้ยวพวงมาลัยรถยนต์แล่นเข้าไปจอดภายใต้อาคารเพนท์เฮาท์หรู โดยมีรถยนต์สีดำสนิทขับตามมาตลอดทางตามคำสั่งที่ได้รับ

          คนสนิทพยายามรายงานความเคลื่อนไหวแต่ปลายทางอย่างจักรินกลับไม่โต้ตอบ นอกจากส่งข้อความแล้วยังโทรออก แต่ไม่มีวี่แววของการตอบรับสิ่งเดียวที่ทำได้ คือการส่งข้อความสุดท้าย เผื่อเจ้านายจะเปิดอ่าน

         “คุณส้มหวานกำลังขึ้นไปหาคุณจักริน”

          หญิงสาวมองประตูไม้บานหรูที่เปิดแง้มอยู่ สองขาก้าวเข้าไปโดยพลการไม่คิดจะขออนุญาตแต่อย่างใด            เสียงครวญครางของสตรีที่ดังขึ้นยิ่งทำให้กรุ่นโกรธ

          ความหึงหวงเกิดขึ้นอย่างไร้การซ่อนเร้น โทสะปะทุขึ้นยากจะหักห้าม

          “อ๊า...คุณจักริน อูยส์...ซี๊ด”

          นางแบบสาวขยับขย่มบนตักแกร่ง ขณะที่ชายหนุ่มเอนกายกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟาตัวนุ่มสีขาวสะอาดตา                เขาอึดอัดไปทั้งลำลึงค์กับจุดหมายที่ไปไม่ถึงฝั่ง

          “ขยับอีก เร็วกว่านี้ ! เร็วอีก”

          หญิงสาวที่อยู่ด้านบนขยับขย่มเร็วแรงตามคำสั่ง เธอสุขสมนับครั้งไม่ถ้วน ขณะที่จักรินไปไม่ถึงจุดหมาย             สักครา

          “อูยส์...คุณจักริน อ่า ทำไม...อึดแบบนี้คะ อ๊า...”

          ส้มหวานก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นมองต้นตอของเสียงครวญครางที่เกิดขึ้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอรู้สึกริษยาผู้หญิงทุกคนที่ควบขย่มท่อนเนื้ออวบ

          เธอเองก็อยากขย่มเช่นกัน...กลีบเนื้ออวบฉ่ำแฉะปวดร้าวไปทั้งโพรง เกลียดจักริน เกลียดที่เขาทำให้เธอรู้สึกเช่นนี้ ทั้งที่มันไม่เคยเกิดขึ้น

          “ส้มหวาน...”

          จักรินเรียกชื่อหญิงสาวที่ที่อยู่ในจินตนาการ แต่ตอนนี้เธอกำลังทรุดกายลงนั่งบนโซฟาตัวตรงกันข้าม             สีหน้าท่าทางปราศจากความตระหนก

          ความเสียวเสียดไร้ที่มาบังเกิดขึ้นทันที ประหนึ่งขานรับการมาเยือนของบุคคลที่สาม สะโพกสอบกระทั้นตัวตนขึ้นใส่ร่องเนื้อ นางแบบสาวกรีดร้องครางระโหย เสียงเนื้อกระทบกระแทกดังสนั่น สอดประสานกับการ  กู่ร้องสุขสมของจักริน

          “อูยส์...คุณจักรินขา”

          “ลุกออกไปได้แล้ว”

          ทันทีที่เสร็จกิจเขาแทบจะไม่ไยดีหญิงสาวที่อยู่ด้านบน ทั้งที่เห็นเช่นนี้ แต่เธอยังอยากที่จะขึ้นไปบนเนื้อตัวกำยำ อยากครอบครองความเขื่องใหญ่ ให้ริมฝีปากกระด้างพร่ำเรียกชื่อเธอ

          “แต่ว่าฉัน....”

          “ฉันเสร็จธุระกับเธอแล้ว และตอนนี้ก็มีแขกมารอพบ”

          ชายหนุ่มพะยักพะเยิดหน้ามาทางส้มหวาน ซึ่งนางแบบสาวได้แต่กำมือแน่น สะบัดใบหน้า ก้มเก็บเสื้อผ้าสวมใส่ด้วยอารามขัดใจ

          เสียงประตูที่กระทบกับวงกบ ทำให้ล่วงรู้ว่าอยู่ตามลำพัง จักรินขยับเสื้อคลุมอาบน้ำให้บดบังเนื้อตัวกำยำ รวมถึงอวัยวะเบื้องล่างที่ยังคงขยายเหยียด

          “ส้มหวานเธอเมามาก และควรที่จะกลับบ้าน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอควรจะมา”

          ถ้อยคำเชิงขับไล่ยิ่งทำให้รู้สึกกรุ่นโกรธอยากเอาชนะ

          “ฉันเมา...แต่รู้เรื่องทุกอย่าง ทำไมคุณถึงปฏิเสธฉันแต่กลับนอนกับผู้หญิงอื่น ฉันไม่น่าสนใจตรงหน่าย...ไหนบอกว่าอยากแต่งงานด้วยไงล่ะ

           “เอาไว้ค่อยคุยกันตอนที่เธอมีสติมากกว่านี้"

           กำลังจะผุดลุกขึ้นยืน แต่ทว่าหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับโถมกายเข้าหา มือบางทั้งสองข้างท้าวกับพนักโซฟา โน้มใบหน้าลงต่ำ ชายหนุ่มมากประสบการณ์ตัวแข็งทื่อลอบกลืนน้ำลายลงคงดัง เอื้อก

           สายตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวเบื้องหน้าด้วยความหวาดหวั่น ประหนึ่งเธอคือสิ่งเย้ายวนที่ร่างกายถวิลหา

           "ฉันจะมีเซ็กซ์กับคุณ..."