07- หลุมพราง

“นี่! อย่าบอกนะว่าปิกกาจู” หญิงสาวพยายามสะบัด

“ปิกกาจู?” / “ปิกกาจู?”  

ไบรอันต์ และ เซนอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความสงสัยคิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่ง

“ก็ใช่ไงคะ มันคือปิกกาจูของพวกคุณที่กำลังแทงตัวพราวอยู่”

“......” “......”

“นี่อย่ามาเงียบกลบเกลื่อนนะ! ปล่อยพราวเลยนะ พราวจะไม่เต้นรำแล้ว!!” พริบพราวพยายามดิ้นขลุกขลัก เธอต้องการสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มทั้งสองคน

"นี่เธอกล้าตะเบ็งเสียงใส่ฉันเหรอ!!"ไบรอันต์ขึ้นเสียงกับหญิงสาวไป ในชีวิตนี้แทบไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเขาเลย...แต่ดูท่าแล้วจะไม่เป็นผลกับพริบพราว

"แล้วไงคะ!"

“โอ๊ย!” / “โอ๊ย!” ไบรอันต์ และ เซน ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อเท้าหนาถูกรองเท้าส้นสูงของหญิงสาวในอ้อมกอดเหยียบเข้าอย่างแรง

พริบพราวใช้จังหวะนี้ผลักอกแกร่งของเซนออก และสลัดตัวจากอ้อมกอดของไบรอันต์ เธอจ้องมองพวกเขาตาเขม็งก่อนจะมาหยุดสายตาที่ใบหน้าหล่อเหลาของไบรอันต์

“คุณไบรอันต์ วันนี้ฉันเต้นรำกับคุณแล้ว ฉะนั้นคุณก็ควรทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อฉันด้วยนะคะ และทางที่ดี.....คุณควรตอบรับการลงทุนกับเรา เพราะเมื่อกี้คุณได้กระทุ้งปิกาจูที่ก้นของฉัน และฉันจะไม่ถือสาเรื่องนี้อีก เพราะถือว่านี่คือกำไรเล็กๆ น้อยๆ จากเราก็แล้วกันนะคะ!” หญิงสาวพูดจบก็หันไปมองหน้าหล่อของเซนเพียงนิด ก่อนจะสะบัดผมสวยหันหลังเดินออกไปจากฟลอร์เต้นรำอย่างมั่นใจ

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ ไอ้เหี้x...อึ้งไปเลย กูแม่งโคตรชอบเธอ....พริบพราว!ผู้หญิงที่ตอกหน้าคนฉลาดๆ แบบมึงได้ขนาดนี้” เซนเดินเข้ามากอดคอไบรอันต์ รู้สึกขบขัน และชอบใจในความแสบและดื้อของพริบพราว เพราะเธอน่าจะเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าท้าทายพวกเขาได้มากขนาดนี้

“หึ...กูก็โคตรชอบเลย....ดื้อๆ แบบนี้...ดี!” ไบรอันต์ตอบเสียงเข้ม โดยที่ตาคมไม่ได้ละไปจากแผ่นหลังบางเลย

"แต่ก็นะ กูก็ชอบแบบดื้อๆ เหมือนมึงด้วยสิ ทำไงดีล่ะ"เซนเอ่ยเสียงเย็น

"......"ไบรอันต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงหันมามองเสี้ยวหน้าของเซนที่กำลังมองแผ่นหลังบางจนสุดสายตา

"วันนี้มึงอาจนำกูไปได้....แต่พรุ่งนี้กูเชื่อว่ามึงไม่ทันกูแน่....เตรียมกระอักเลือดจากกูได้เลย ฮ่าฮ่าฮ่า" เซนกล่าวทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินตามหลังหญิงสาวออกไปนอกงาน โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าของเพื่อนรัก

"นายครับ ทางเราคุยกับคุณอำนาจเรียบร้อยแล้ว ฝั่งนั้นดูดีใจและยอมรับเงื่อนไขของเราทุกอย่าง"แดนเดินเข้ามาผู้เป็นนายที่ยังคงยืนนิ่งมองเซนเดินออกไป

"อืม...."ไบรอันต์ยังคงยืนนิ่งอย่างใช้ความคิด

"แล้วเรื่องคุณพริบพราว นายจะจัดการยังไงครับ"แดนเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นความกังวลของเจ้านายที่แสดงออกทางสีหน้าได้อย่างชัดเจน ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องแปลกจนเขาแทบจะนับครั้งไม่ได้ที่มาเฟียหนุ่มจะแสดงอาการแบบนี้

"เรื่องพริบพราวไม่มีอะไรยากสำหรับกู แต่เรื่องไอ้เซน...ไอ้เพื่อนเหี้xคนนี้ตั้งหากที่ยาก...." ไบรอันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ เมื่อคิดถึงสีหน้าท่าทางที่ดูมั่นใจของมัน ก่อนที่จะเดินก้าวเท้าออกไปจากฟลอร์เต้นรำและเดินทางกลับทันที

@2วันต่อมา....

“ลินฉันไปว่ายน้ำก่อนนะ แก...จะไม่เปลี่ยนใจไปกับฉันจริงๆ เหรอ” พริบพราวหันหลังกลับมาเอ่ยถามมิลินเพื่อนรักของเธออีกครั้งในขณะที่ตัวเองกำลังจะเปิดประตูห้องจากออกไป

“ไม่ล่ะ...ช่วงนี้ฉันอยากเก็บตัว” มิลินเอ่ยตอบพริบพราวที่รบเร้าอยากจะให้เธอออกไปเที่ยวบ้าง

“โอเคๆ ฉันเข้าใจแล้ว......ถ้าฉันเป็นแกก็คงหลอนอยู่เหมือนกันนะ มีมาเฟียมาตามคุกคามแบบนี้ เฮ้อ...ยังไงแกก็ล็อกห้องให้สนิทด้วยล่ะ และถ้ามีคนมาเคาะห้องก็ห้ามเปิดประตูเด็ดขาดเลยนะ”

“อืม...รับทราบค่ะท่านหัวหน้าคนสวย~”

“ดีมาก!ฉันเห็นแกยิ้มแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย” พริบพราวใจชื้นขึ้นมา เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สดใสของมิลินอีกครั้ง

หลังจากที่หญิงสาวกำชับเพื่อนสาวสุดที่รักของเธอเสร็จ เธอก็เดินตรงออกมาจากห้องลงมายังรถหรูคันเล็กเพื่อเดินทางไปฟิตเนส โดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนที่กำลังจ้องมองเธออยู่ในมุมมืด

“ทางนั้นเรียบร้อยดีไหม” เซนเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่ได้เห็นเป้าหมายเดินขึ้นรถยนต์ตัวเอง

“เรียบร้อยครับ” มิกซ์เอ่ยตอบเจ้านายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“อืมดี....งั้นมึงก็รีบตามไปเลย กูอยากจะไปสอนเด็กเล่นน้ำแล้ว....” เซนยิ้มเยาะในใจ ดวงตาฉายถึงความเจ้าเล่ห์ เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เขากำลังมีเรื่องสนุกๆ ให้ทำ

@ฟิตเนส

“นี่ฉันมาเร็วไปเหรอเนี่ย ทำไมไม่มีคนเลยนะ” พริบพราวบ่นอุบกับตัวเองเบาๆ ทันทีที่เธอเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเสร็จ เธอก็เดินตรงมายังสระว่ายน้ำใหญ่ที่ตอนนี้กับดูเงียบเหงาและวังเวงอย่างผิดปกติ

“สวัสดีค่ะ คุณพริบพราว” พนักงานประจำฟิตเนสเอ่ยทักทายพริบพราวที่กำลังนั่งเซลฟี่ถ่ายรูปตัวเองอยู่ที่เก้าอี้ริมสระน้ำอย่างเพลิดเพลิน

“อ๊ะ..สวัสดีค่ะ พราวมีเรื่องอยากจะถามอยู่พอดี เอ่อ...วันนี้พราวมาเร็วไปรึเปล่าคะ ทำไมไม่ให้เห็นนักเรียนว่ายน้ำคนอื่นๆ เลย”

พริบพราวรีบเอ่ยถามพนักงานกลับไป เพราะถึงเวลานี้ทั่วทั้งสระน้ำใหญ่ก็ยังไม่มีใครมาที่นี่เลยนอกจากเธอคนเดียว

“อ่อ...นักเรียนท่านอื่นไม่สะดวกเริ่มเรียนวันนี้ค่ะ ก็เลย....มีคุณพริบพราวมาเรียนคนเดียว..”

“หืมมม...พริบพราวคนเดียวเหรอคะ” คิ้วเล็กขมวดกันยุ่งอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่ค่ะ...วันนี้เป็นวันของคุณพริบพราวคนเดียวค่ะ นี่ค่ะน้ำส้มพี่เอามาให้คุณพริบพราวทานระหว่างรอคุณครูนะคะ”

“อืม....ขอบคุณนะคะ” ถึงพริบพราวจะไม่ค่อยเข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้าเท่าไหร่ แต่เธอก็รับน้ำส้มแก้วนั้นขึ้นมาดื่มตามมารยาท

“งั้นพี่ไปแล้วนะคะ อีกไม่เกินสิบนาทีครูฝึกจะเข้ามาค่ะ”

“ค่ะ พราวรอได้ค่ะ” พริบพราวตอบกลับไปอย่างไม่เรื่องมากโดยไม่ลืมหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปกับแก้วน้ำส้มคั้นที่รู้สึกว่ามันอร่อยเป็นพิเศษมากกว่าที่เคยกินมา

10นาทีผ่านไป...

“อ๊ะ!” พริบพราวสะดุ้งตัวทันทีที่มีมือหนาแตะลงที่หัวไหล่มนในจังหวะที่เธอกำลังก้มทาครีมกันแดดที่ขาอยู่ เธอจึงต้องรีบหันหลังกลับไปมองทันที

“0.0!” ตาสวยเบิกโตกว้างอย่างตกใจ

“พร้อมหรือยัง?” เซนไม่ได้สนใจสีหน้าแววตาของพริบพราวเลย เขาเพียงถามคำถามออกไปสั้นๆ แต่มันก็พอทำให้หญิงสาวแสดงสีหน้าที่งงหนักเข้าไปอีก

“คือ...คุณเซนหมายความว่ายังไงคะ พราว...ไม่เข้าใจ...” สมองน้อยๆ กำลังประมวลผลตามคำพูดของผู้ชายตรงหน้าก่อนที่ร่างบางจะมองสำรวจร่างกายชายหนุ่มที่กำลังยืนโชว์จุกนมสีชมพู และซิกแพคเป็นลอนงาม ก่อนที่จะเลื่อนสายตาต่ำลงมาที่กางเกงว่ายน้ำสีดำตัวรัดรูปที่มีส่วนนู้นเด่นชัดมากๆ อย่างอึ้งๆ

“ก็ฉันเป็นครูสอนว่ายน้ำ...ฉันก็ต้องถามความพร้อมของนักเรียนสิ”