09- จอมแผนการ

ปัง! ปัง! ปัง!

เฮือก!

เสียงพลุดังขึ้นติดๆ จากงานไหนสักแห่งในละแวกนี้ ฉุดรั้งสติของพริบพราวกลับมาอีกครั้ง หญิงสาวมองมาเฟียหนุ่มตรงหน้าอย่างอึ้งๆ ก่อนจะก้มมองหน้าออกอวบใหญ่ที่ลอยเด่นต่อหน้ามาเฟียหนุ่มด้วยความตกใจ ก่อนที่จะเบิกตาโตตกใจมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อมองเลยไปยังใจกลางความเป็นสาวที่ตอนนี้มีความเป็นชายจ่ออยู่ ถึงมันจะอยู่ใต้น้ำก็เถอะแต่เธอก็พอจะเห็นเรือนร่างและเดาได้อย่างไม่ยาก

“กรี๊ดดดดด...พะ..พราวพอแล้ว...พราวจะกลับบ้าน...ถอยออกไปนะ!” พริบพราวกรีดร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบผลักอกแกร่งให้ถอยห่าง เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงเผลอไผล หลวมตัวไปกับสัมผัสของเซนได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวรีบจัดการดึงชุดว่ายน้ำขึ้นให้เรียบร้อยและผลุนผลันเดินขึ้นบันไดไปหยิบของสัมภาระของตัวเองออกไปด้วยความร้อนรนโดยไม่หันมามองมาเฟียหนุ่มที่อยู่ในสระว่ายน้ำเลย

ปั่กกก!!

“เชี่ย! ใครวะ!!” ฝ่ามือหนาตบลงบนผิวน้ำพร้อมตะเบ็งเสียงด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด เมื่อกี้ทุกอย่างมันกำลังจะเป็นไปตามอย่างที่เขาต้องการแล้ว มาเฟียหนุ่มก้มหน้าหลับตาอย่างระงับอารมณ์ก่อนจะเงยหน้าและลืมตาขึ้นเมื่อคิดถึงใบหน้าของใครบางคน....

@ บริษัทB

ประตูบานใหญ่เปิดโดยแดนลูกน้องคนสนิทของไบรอันต์ แดนเดินตรงมายังผู้เป็นนายกล่าวรายงานผลอย่างเช่นทุกวัน

“พรุ่งนี้ คุณพริบพราวมีนัดจะไปทานข้าวกับนักศึกษาแพทย์ครับ”

“มันเป็นใคร มึงสืบประวัติมาแล้วหรือยัง” ทันทีที่ได้ยินชื่อของพริบพราวไบรอันต์ก็ปิดเอกสารลงเพราะมันเป็นเรื่องที่น่าสนใจมากกว่างานที่ทำอยู่ตรงหน้า

“มันชื่อตั้ม เป็นนักศึกษาแพทย์ปีสี่....” แดนเล่าประวัตินักศึกษาแพทย์หนุ่มให้กับผู้เป็นนาย ที่เขาพอจะสืบมาได้คร่าวๆ

“น่าสนใจ” นิ้วแกร่งเคาะบนโต๊ทำงานเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด

“จะให้ผมจัดการเลยไหมครับ” 

“ไม่ต้อง...ปล่อยให้มันดำเนินแบบนี้ต่อไป หึ...กูก็อยากจะเห็นผู้หญิงคนนี้ว่าจะสำลักความสุขมากขนาดไหน...”

ผลักก!!

เสียงผลักประตูอย่างถือวิสาสะที่มาพร้อมกับร่างใหญ่ขอเซนที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับลูกน้องคนสนิท

“มึงนี้ไร้มารยาทจริงๆ” ไบรอันต์ส่ายหน้าน้อยๆให้กับเพื่อนรักที่ปรี่เดินเข้ามานั่งลงเก้าอี้ในฝั่งตรงข้ามโดยไม่ต้องเชื้อเชิญ

“แดน...มึงกำลังรายงานชีวิตของผู้หญิงคนไหนสักคนให้เจ้านายมึงฟังอยู่รึเปล่า” เซนหมุนเก้าอี้หันไปเอ่ยถามแดนโดยไม่สนใจเจ้าของห้องที่กำลังทำหน้ายักษ์ใส่เขาเลย

“เอ่อ...ครับ?” แดนก้มหน้าลงหลบสายตาของคนที่พึ่งยิงคำถามมาที่เขา 

“มึงไม่เสือกสักเรื่องได้ไหม” ไบรอันต์ว่าให้เซนอย่างเหลืออด ก่อนจะรีบเอ่ยตัดบทเมื่อเห็นลูกน้องตัวเองมีสีหน้าลำบากใจ ” “แดนมึงออกไปได้แล้ว ไปเตรียมงานกูให้เรียบร้อย”

“ครับ” แดนก้มหัวให้เจ้านายและเซนเพียงนิดก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อมกับมิกซ์

“ไอ้ไบรอันต์ มึงนี่ความลับเยอะจังนะ กูก็แค่...ถามนิดถามหน่อยเอง”

“กูไม่ได้มีความลับ” ไบรอันต์ละจากใบหน้าของเซนก้มลงมองดูเอกสารในมือของตัวเองต่อ

“จริงเหรอ...ที่มึงไม่มีความลับ...ไอ้เพื่อนเหี้x…” เซนกดเสียงต่ำจงใจทำให้รู้ว่าเขาไม่พอใจ

“หึ..เรามันก็เป็นเพื่อนเหี้xๆ ของกันและกันนี่แหละ”

“อืม...กูคงทำอะไรไม่ได้ แต่อย่าให้ถึงทีกูบ้างก็แล้วกัน!”

“แล้วไอ้คาร์เตอร์อยู่ไหน” ไบรอันต์หลบสายตาของเซนที่จ้องมองเขามา และถามคำถามอื่นขึ้นมาแทน

“เหอะๆ มึงนี่เปลี่ยนเรื่องเก่งจริงๆ นะ ไอ้คาร์เตอร์มันจะไปรอที่โกดังก่อน”

“อืม..แล้วทำไมมึงไม่รอกูที่นั่น”

“ก็เพราะว่ากูอยากมาเล่าให้มึงฟัง วันก่อนกูได้....ดูดปากกับพริบพราวด้วยนะ และกูก็ได้จับนมและล้วง...” เซนเอ่ยขึ้นพร้อมหรี่ตามองเพื่อนรักอย่างจ้องจับผิด แต่ไม่ทันได้พูดจบไบรอันต์ก็พูดสวนขึ้นมาก่อน

“เหอะ!คนอย่างมึงก็คงใช้ยาเหมือนเคย...ใช่ไหม?” ไบรอันต์เลิกคิ้วขึ้นสูง ถามจี้ประเด็นสำคัญออกไป เขาไม่อยากรอฟังให้จบประโยค

“ฮ่าๆ เออใช่ กูใช้ยากับเธอ...” เซน

“หึ..ให้เธอจูบกับมึงแบบไม่ใช่ยาก่อน แล้วค่อยมาขิงให้กูฟังใหม่นะ” ไบรอันต์

“เหอะ ถึงกูจะใช้ยาแต่กูก็ถือว่าได้นะ...และก็ได้ก่อนมึงด้วย...” เซนยักคิ้วด้วยใบหน้าที่ร้ายกาจ เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของไบรอันต์ที่กำลังจดจ้องมองเขาขึ้นมา

“ถ้ามึงยังพูดเรื่องไร้สาระไม่หยุด กูสัญญาว่าจะลากคอมึงออกไปจากห้องนี้ด้วยมือกูเอง” ไบรอันต์ขึ้นเสียงดังด้วยความหงุดหงิด

“โอเคโอเค กูยอมแพ้แล้วก็ได้ ฮ่าฮ่า” เซนยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาที่ก่อกวนไบรอันต์ได้สำเร็จอย่างผู้มีชัยชนะ

Rrrrrr….Rrrrrr….

ติ๊ด!

“เออ..ว่าไง” เซนกดรับสายคาร์เตอร์ที่โทรศัพท์เข้ามาหาเขา

(ไอ้ไบรอันต์เสร็จหรือยัง กูมาถึงแล้วนะ! ) คาร์เตอร์รีบเอ่ยถมเซนด้วยความหงุดหงิด

“ยัง..มันยังทำงานไม่เสร็จเลยว่ะ ก็ยังงี้แหละมันชอบลีลา ชักช้าเลยไม่ทันการอะไรเลยสักอย่าง...”

(อะไรของมึงร่ายมาเยอะแยะ) คาร์เตอร์

“กูก็แค่อธิบายให้มึงเห็นภาพเฉยๆ ไง ว่ามันชอบ...ช้า” เซนพูดคุยกับคนปลายสายแต่สายตากับเหล่ตามองดูปฏิกิริยา ของคนที่พูดถึง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากที่เห็นสีหน้าท่าทางการหงุดหงิดของไบรอันต์ที่พยายามปกปิดเขาไว้

(เออ! งั้นก็บอกมันว่าให้เร็วๆหน่อย เพราะถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงพวกมึงยังไม่มาสักที กูก็จะไม่รอแล้ว! )

“โอเค....กูจะบอกมันให้นะ ว่ามันควรเร็วๆหน่อยนะเพื่อนรัก เพราะถ้าช้ามากๆระวังจะไม่ได้แดก....ฮ่าฮ่าฮ่า”

ติ๊ดด...

“จิ๊” ไบรอันต์เหลือบตามองเพื่อนรักเพียงนิด ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารตรงหน้าอย่างระงับอารมณ์ โดยมีเสียงหัวเราะของเซนที่ดังขึ้นเป็นระยะรบกวนสมาธิของเขา

วันต่อมา...

@มหาวิทยาลัยT

“มึงนี้แรดจริงๆ จะไปออกเดตกับหมอถึงกับตรงแอ็บขนาดนี้เลยเหรอ ความจริงมึงก็แค่ทำตัวให้ฉลาดขึ้นและลดความมั่นใจที่ผิดแปลกของมึงลงหน่อย มึงก็จะได้ผัวแล้วไหม?”

“นี่ไอ้บ้าวาโยอย่าพูดมากได้ไหม” พริบพราวถูกวาโยกระแนะกระแหนไม่หยุด เมื่อวันนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ เสื้อนักศึกษาตัวหลวมโคร่ง และกระโปรงพลีทยาวถึงตาตุ่ม ซึ่งเป็นการการแต่งตัวที่ผิดแปลกไปจากทุกวัน แต่ทว่าวันนี้ชายหนุ่มที่นัดหมายกับเธอไว้..เขาดันชอบผู้หญิงที่เรียบร้อยมากๆ

“กูล่ะยอมใจมึงจริงๆ อยากโดนกระแทกกีจนต้องยอมเปลี่ยนการแต่งตัว มึงนี่ประหลาดบอกว่าตัวเองเป็นสาวแซ่บแต่เสือกชอบหาผู้ชายดีๆ ติ๋มๆ เรียนเก่งๆ โธ่..แล้วใครเขาจะไปเอามึง มึงมันโง่จะตาย”

“แกนี่! พูดจาน่าเกลียดมาก ฉันก็แค่จะไปกินข้าวกับพี่หมอตั้มไหม” พริบพราวจุกในอกเมื่อวาโยพูดจี้ประเด็นเธอไม่หยุด... ‘แถมมัน...ยังเป็นเรื่องจริงด้วยน่ะสิ’

“กูไม่เชื่อ ว่ามันจะจบกับมึงแค่กินข้าว และกูคิดว่ามันไม่ใช่คนดี”